Яке достон аз қмррхи шинав

یکی داستان از قمررخ شنو

Биафзоядати ақлу дайни нав ба нав

بیفزایدت عقل و دین نو به نو

Сарояндаи деҳқони мؤбднжод

سراینده دهقان مؤبدنژاد

Чунин аз қмррх сухан кард ёд

چنین از قمررخ سخن کرد یاد

Ки чун соми ялро зи нҷиру банд

که چون سام یل را ز نجیر و بند

Раҳо кард ва додаш силеҳу саманд

رها کرد و دادش سلیح و سمند

Ҷаҳонҷуи сӯии қаср дилдор шуд

جهانجو سوی قصر دلدار شد

Қмррх ба ҳиҷрон гирифтор шуд

قمررخ به هجران گرفتار شد

Суҳайли ҷонсӯзи ногуҳ чу бод

سهیل جانسوز ناگه چو باد

Биёмад зи нахҷӣри хандону шод

بیامد ز نخجیر خندان و شاد

зи кори қмррх чу шуд бохабар

ز کار قمررخ چو شد باخبر

Битарсед ва гардид осемаи сар

بترسید و گردید آسیمه سر

Ҳаме гуфт агар сом ноед ба даст

همی گفت اگر سام ناید به دست

Шаҳи чин серум созад аз теғи паст

شه چین سرم سازد از تیغ پست

Нахустин бар духтар омад чу бод

نخستین بر دختر آمد چو باد

Накард ҳеҷ бо ӯ баду неки ёд

نکرد هیچ با او بد و نیک یاد

Бузад бар сараши тозӣонаи басӣ

بزد بر سرش تازیانه بسی

Наомад паии хоҳиш ӯ касе

نیامد پی خواهش او کسی

Даромад зи пои срўзоди баланд

درآمد ز پا سروزاد بلند

Таниши сар ба сар шуд чу нилӣ паранд

تنش سر به سر شد چو نیلی‌پرند

зи биҳушяши ҷой дар банд кард

ز بیهوشیش جای در بند کرد

Дили хеш аз он банд хурсанд кард

دل خویش از آن بند خرسند کرد

Аз он бапушед асбоби ҷанг

از آن بپوشید اسباب جنگ

Срхўишро дид дар зери санг

سرخویش را دید در زیر سنگ

Гузидаи сўороФкнони шаш ҳазор

گزیده سوارافکنان شش هزار

Нишаст аз бар бораи роҳвор

نشست از بر باره راهوار

Ба бораи ялонро ҳамаи брншонд

به باره یلان را همه برنشاند

Паии сом чун бод лашкар баранд

پی سام چون باد لشکر براند

Ҳамеи тохти андари фарозу нишеб

همی تاخت اندر فراز و نشیب

Дилаш буд аз шоҳи чин бо наҳиф

دلش بود از شاه چین با نهیب

з ҳар сӯ ба монанди сарсари шитофт

ز هر سو به مانند صرصر شتافت

Нишоне аз он шер ҷангӣ наёфт

نشانی از آن شیر جنگی نیافت

Саранҷом омад бар шоҳи чин

سرانجام آمد بر شاه چین

Дуо кард ва бӯсед рӯй замин

دعا کرد و بوسید روی زمین

Шаҳи чин ба дашноми лаби бргшд

شه چین به دشنام لب برگشد

Бадв гуфт эй бдрги бднжод

بدو گفت ای بدرگ بدنژاد

зи дижи ваз чаҳ рӯ рух наҳодӣ ба сайд

ز دژ وز چه رو رخ نهادی به صید

Ки шери джогаҳи даройади зи қайд

که شیر دژآگه درآید ز قید

Чу гуфт ин сухан шоҳ гардид шод

چو گفت این سخن شاه گردید شاد

Бирав офарин кард ва фурмонаш дод

برو آفرین کرد و فرمانش داد

Шабонгаҳи ҷҳонсўзи хнҷргзор

شبانگه جهانسوز خنجرگذار

Гузин кард аз ҷангёни даҳ ҳазор

گزین کرد از جنگیان ده هزار

Бурун кард лашкар наоне зи кин

برون کرد لشکر نهانی ز کین

Куҷо дошт дар дашти биғўи камӣн

کجا داشت در دشت بیغو کمین

Дами субҳи кини афсари ховарӣ

دم صبح کین افسر خاوری

Чмони гашт бар торами ахзарӣ

چمان گشت بر طارم اخضری

з фағфур пурседу вази лашкараш

ز فغفور پرسید و وز لشکرش

Ба ногуҳ сухан гуфт аз кишвараш

به ناگه سخن گفت از کشورش

Ки турони замини кишвар хуррам аст

که توران زمین کشور خرم است

з ҳар сӯи гулу Настаран дар бар аст

ز هر سو گل و نسترن در بر است

Чунин дод посухи фарибандаи мард

چنین داد پاسخ فریبنده مرد

Ки каси ёди нахҷӣр бихў накард

که کس یاد نخجیر بیخو نکرد

Бар он дашт агар паҳлавон бугзарад

بر آن دشت اگر پهلوان بگذرد

Дигар роҳи Эрон замин насупурд

دگر راه ایران زمین نسپرد

Бадви сом ял гуфт биғў куҷост

بدو سام یل گفت بیغو کجاست

Агар посухи ман бгўӣӣ равост

اگر پاسخ من بگوئی رواست

Марои он пери дастур лаб баргушод

مرا آن پیر دستور لب برگشاد

Бадв гуфт к-эии номбурдори род

بدو گفت کای نامبردار راد

Ду манзил чу бора бароне замин

دو منزل چو باره برانی زمین

Бибинӣ яке манзили дилнишин

ببینی یکی منزل دلنشین

зи сабзаи заминаши ҳамаи сабзпуш

ز سبزه زمینش همه سبزپوش

з ҳар сӯ чаковак занад сад хурӯш

ز هر سو چکاوک زند صد خروش

Чмон гашта дар сабзаи оҳӯи барра

چمان گشته در سبزه آهو بره

Нўосоз гардӣда Кебек аз дарра

نواساز گردیده کبک از دره

зи оҳӯ ва аз гӯр ва аз Ғарми ранг

ز آهو و از گور و از غرم رنگ

Фаровон дар он дашт дорад диранг

فراوان در آن دشت دارد درنگ

з ҳар сӯи ғизолаи гаравҳо гуруҳ

ز هر سو غزاله گروها گروه

Шитобад чу сарсар ба домони кӯҳ

شتابد چو صرصر به دامان کوه

Чунон дид соми сарафроз ро

چنان دید سام سرافراز را

Ки ронад дар он сарзамини бодпо

که راند در آن سرزمین بادپا

Сарон низ посухи броростнд

سران نیز پاسخ برآراستند

Паии сайд аз ҷои бархестанд

پی صید از جای برخاستند

Сипаҳро ба фарҳанг биспурад сом

سپه را به فرهنگ بسپرد سام

Аз он пас абои номдорони тамом

از آن پس ابا نامداران تمام

Сад аз номдорони хнҷргзор

صد از نامداران خنجرگذار

Бирафтанд бо ӯ ба дашти шикор

برفتند با او به دشت شکار

Чу бо субҳ хуршед гардид ҷуфт

چو با صبح خورشید گردید جفت

Сипоҳи шаби тираро рух наҳуфт

سپاه شب تیره را رخ نهفت

Расиданди шодон дар он марғзор

رسیدند شادان در آن مرغزار

Куҷо будашон дар камӣни ҳилаи кор

کجا بودشان در کمین حیله کار

Чмон дид бар рӯй сабзаи саманд

چمان دید بر روی سبزه سمند

Фиканданд бар ёли гӯрони каманд

فکندند بر یال گوران کمند

Гирифтанд оҳўбраҳ аз камӣн

گرفتند آهوبره از کمین

Заданд аз ҳавои Кебекро бар замин

زدند از هوا کبک را بر زمین

Чу асп аз пай оҳӯон тохтанд

چو اسپ از پی آهوان تاختند

Камӣни оварон гардан афрохтанд

کمین آوران گردن افراختند

Суҳайли ҷҳонсўз бо теғи тез

سهیل جهانسوز با تیغ تیز

Барангехти асб аз пайу растхез

برانگیخت اسب از پی و رستخیز

Сиёҳ аз пай кӣна омад бурун

سیاه از پی کینه آمد برون

Саросар ба кафи ханҷари обгун

سراسر به کف خنجر آبگون

Рада баркашиданд аз ҳар ду саф

رده برکشیدند از هر دو صف

Ҳужаброни ҳама бар лаб оварда каф

هژبران همه بر لب آورده کف

Ҳамаи гирди гаштанд бар даври сом

همه گرد گشتند بر دور سام

Саросемаи гаштанди гардони тамом

سراسیمه گشتند گردان تمام

Суҳайли ҷҳонсўзи паии корзор

سهیل جهانسوز پی کارزار

Ҳмонгаҳ бар паҳлу омад фароз

همانگه بر پهلو آمد فراز

Хурӯшед ва гуфташ ки эй ҷангҷӯӣ

خروشید و گفتش که ای جنگجوی

зи кор ту омад марои бад ба рӯй

ز کار تو آمد مرا بد به روی

Кунун чашм бигушоу подоши байн

کنون چشم بگشا و پاداش بین

Чу шери джогоаҳи пархоши байн

چو شیر دژآگاه پرخاش بین

Бадв гуфт соми ин дилбарон ки анд

بدو گفت سام این دلبران که‌اند

Камӣн карда зини сони зи баҳр чаҳ анд

کمین کرده زین سان ز بهر چه‌اند

Сазадгар бгўӣии ҳамаи рози хеш

سزد گر بگوئی همه راز خویش

Ба парда мазан зин сипас рози хеш

به پرده مزن زین سپس راز خویش

Бигуфто ҷҳонсўзи ханҷари кашам

بگفتا جهانسوز خنجر کشم

Ки миррӣхро сар ба чанбари кашам

که مریخ را سر به چنبر کشم

Куҷои кўтўолм ба турони диёр

کجا کوتوالم به توران دیار

Набошад ба чини ҳамчуи ман як савор

نباشد به چین همچو من یک سوار

Шаҳи чин чу бастат ба занҷиру банд

شه چین چو بستت به زنجیر و بند

Фиристодат аз чин бар ман нижанд

فرستادت از چین بر من نژند

Чунон чун ки фармуд фағфури шоҳ

چنان چون که فرمود فغفور شاه

Бидодам туро ҷой дар қаъри чой

بدادم تو را جای در قعر چای

Ниҳодами яке рӯзи рухи сӯии сайд

نهادم یکی روز رخ سوی صید

Қмррх ба ногуҳи рҳондти зи қайд

قمررخ به ناگه رهاندت ز قید

Чу бози амдми шодмон аз шикор

چو باز امدم شادمان از شکار

зи кирдор духтар шудам сӯгвор

ز کردار دختر شدم سوگوار

Задам тозӣонаи фаровони бадавӣ

زدم تازیانه فراوان بدوی

Аз он пас ниҳодами сӯии роҳ рӯй

از آن پس نهادم سوی راه روی

Надидам туро сӯии шаҳи тохтам

ندیدم تو را سوی شه تاختم

Ба хоҳиши фаровони сухани сохтам

به خواهش فراوان سخن ساختم

Барошуфт аз ман шаҳи арҷманд

برآشفت از من شه ارجمند

Маро кард дижхим дар зери банд

مرا کرد دژخیم در زیر بند

Кунун чун пазируфтам аз шаҳриёр

کنون چون پذیرفتم از شهریار

Ки аз кини срорм ба ту рӯзгор

که از کین سرآرم به تو روزگار

зи бандам раҳо кард ва бо лашкарӣ

ز بندم رها کرد و با لشکری

Фиристодам акнӯн паии доварӣ

فرستادم اکنون پی داوری