Замонӣ чу бигузашт аз он меҳрашон

زمانی چو بگذشت از آن مهرشان

Расиданд дар базми гарданкашон

رسیدند در بزم گردنکشان

Чу сарви сеӣ қад барафрохтанад

چو سرو سهی قد برافراختند

Бидон ҷашн хлўтгҳӣ сохтанд

بدان جشن خلوتگهی ساختند

Шабонгаҳи призод аз ногаҳон

شبانگه پریزاد از ناگهان

Шуд аз назд сому далерони ниҳон

شد از نزد سام و دلیران نهان

Замонӣ чу шуд бо рухӣ ҳамчу шед

زمانی چو شد با رخی همچو شید

Ба тарафи чаман чу сабо дар расед

به طرف چمن چو صبا در رسید

Ба гавҳар ниҳон гашта тираи таниш

به گوهر نهان گشته تیره‌تنش

Парастандаи чандин ба пиромнш

پرستنده چندین به پیرامنش

Биёмад бар сом нирм нишаст

بیامد بر سام نیرم نشست

Ҳмонгаҳ бигирифт дасташ ба даст

همانگه بگرفت دستش به دست

Чу бинишаст бар ҷои афсуни намо

چو بنشست بر جای افسون ‌نما

Бирафтанд қлўоду қлўши зи ҷо

برفتند قلواد و قلوش ز جا

Чмон ҳар яке чун гулистон шуданд

چمان هر یکی چون گلستان شدند

Парастандагон низ пинҳон шуданд

پرستندگان نیز پنهان شدند

Призодро меҳри дили брФзўд

پریزاد را مهر دل برفزود

Ҷаҳонҷӯйро тунд аз ҷои рабӯд

جهانجوی را تند از جا ربود

зи пуштяш ҷо дод бар тахти зар

ز پشتیش جا داد بر تخت زر

Вази он пас бадв гуфт к-эии номвар

وز آن پس بدو گفت کای نامور

Аз он рӯй кардам ба васлати шитоб

از آن روی کردم به وصلت شتاب

Ки лаби ташна рух барнатобад зи об

که لب تشنه رخ برنتابد ز آب

Кунун ҷон сипар кардаам пеши ту

کنون جان سپر کرده‌ام پیش تو

Наронам дигар ҳарф дар кеши ту

نرانم دگر حرف در کیش تو

Ба ҳар дайну ойин ки хоҳии бимон

به هر دین و آئین که خواهی بمان

Вале аз парии духти дили бугсалон

ولی از پری‌دخت دل بگسلان

Пазируфти азуи паҳлуи номвар

پذیرفت ازو پهلو نامور

Ки бартобад аз меҳри ма рӯй сар

که برتابد از مهر مه‌روی سر

Вази он пас бидӯни гуфт к-эии хўрзод

وز آن پس بدون گفت کای خورزاد

зи дидори ту ҷону дили гашти шод

ز دیدار تو جان و دل گشت شاد

Нахустин турогар чунин дидамӣ

نخستین تو را گر چنین دیدمی

зи гуфтори ту сари нпичдмӣ

ز گفتار تو سر نپیچدمی

Бигуфт ва бар сина аш кард даст

بگفت و بر سینه‌اش کرد دست

Сари худ призод биниҳод паст

سر خود پریزاد بنهاد پست

Алифи лоами алифи сохт андари замон

الف لام الف ساخت اندر زمان

Шуд ӯ лоами алифи вор бар паҳлавон

شد او لام الف‌وار بر پهلوان

Ҷаҳонҷуи нахуст андар омад ба меҳр

جهانجو نخست اندر آمد به مهر

Вале зуд аз меҳр пардохт чеҳр

ولی زود از مهر پرداخت چهر

зи зери қабои тез ханҷар кашид

ز زیر قبا تیز خنجر کشید

Саропои ҷодӯ ба хӯни дркшид

سراپای جادو به خون درکشید

Фусунгари зи дили наъра ҳо баркашид

فسونگر ز دل نعره‌ها برکشید

Ки охири марои сохтӣ ноумед

که آخر مرا ساختی ناامید

Валегар шӯии ҳамчуи анқо ба ҷисм

ولی گر شوی همچو عنقا به جسم

Рҳоӣии наёбади сарати зини тилисм

رهائی نیابد سرت زین طلسم

Дигар раҳ наёбӣ ки беруни шӯй

دگر ره نیابی که بیرون شوی

Ба якборагии ғарқаи хӯни шӯй

به یکبارگی غرقه خون شوی

зи моаму зи бобу зи хуишони ман

ز مام و ز باب و ز خویشان من

Бад ояд зи ту ёди дори ин сухан

بد آید ز تو یاد دار این سخن

Бигуфт ин ва бар зад яке тиздм

بگفت این و بر زد یکی تیزدم

Рӯонаши равон аз таниши гашт кам

روانش روان از تنش گشت کم

Сарашро бибаред соми далер

سرش را ببرید سام دلیر

Сано хонд бар кирдигори кабӣр

ثنا خواند بر کردگار کبیر

Азуи соми ял чун бибаред сар

ازو سام یل چون ببرید سر

Баромади з ҳар сӯ ба навъе шарар

برآمد ز هر سو به نوعی شرر

Гуҳии боду гуҳ оташ омад падед

گهی باد و گه آتش آمد پدید

Яке ?вила Эй зад ва оҳӣ кашид

یکی ویله‌ای زد و آهی کشید

БиФтод аз тахт бар ҷӯйбор

بیفتاد از تخت بر جویبار

зи бими сарони ?вилаи номдор

ز بیم سران ویله نامدار

Чунон гашти биҳуши он шери нар

چنان گشت بیهوش آن شیر نر

Ки аз худ набӯдаш ҳамоно хабар

که از خود نبودش همانا خبر

Фитода ба рӯй замини нотавон

فتاده به روی زمین ناتوان

Ту гуфтӣ ки дар қолабаш нест ҷон

تو گفتی که در قالبش نیست جان

Пас аз соъатӣ чун биёмад ба ҳуш

پس از ساعتی چون بیامد به هوش

Замин дид аз тобиши худ ба ҷӯш

زمین دید از تابش خود به جوش

Ҷаҳонҷӯии қлўоду қлўш чу шер

جهانجوی قلواد و قلوش چو شیر

Ситода ба болини марди далер

ستاده به بالین مرد دلیر

На он базм дид ва на он тахти зар

نه آن بزم دید و نه آن تخت زر

Призодаҳи афтодаи хунини ҷигар

پریزاده افتاده خونین جگر

Шуда ҳар дуро дидагони пари зи об

شده هر دو را دیدگان پر ز آب

Ба барги гул аз меҳри резони гулоб

به برگ گل از مهر ریزان گلاب

Чу бархест аз ҷои ҷаҳони паҳлавон

چو برخاست از جا جهان پهلوان

Шуданд он ҳжброФкнони шодмон

شدند آن هژبرافکنان شادمان

Ҷаҳонҷуи ҳама розҳои наҳуфт

جهانجو همه رازهای نهفت

Бидон сарварон дар замон боз гуфт

بدان سروران در زمان باز گفت

Вази он пас се солори прхошхр

وز آن پس سه سالار پرخاشخر

Пиёда ниҳоданд зии роҳи сар

پیاده نهادند زی راه سر

Чу рафтанди лухтии ҷаҳони гашти гарм

چو رفتند لختی جهان گشت گرم

зи хуршед тафтида шуд реги гарм

ز خورشید تفتیده شد ریگ گرم

Ту гуфтӣ ҷаҳони сар ба сар дӯзах аст

تو گفتی جهان سر به سر دوزخ است

Бидон сарварони нола ва оўх аст

بدان سروران ناله و آوخ است

Бгштнд бисёр ва роҳӣ набӯд

بگشتند بسیار و راهی نبود

зи гармои биҷузи худ паноҳӣ набӯд

ز گرما بجز خود پناهی نبود

Зтн рафт неруу лаби ночарон

زتن رفت نیرو و لب ناچران

Саросема дар колбудашони равон

سراسیمه در کالبدشان روان

Чунинаст кори ҷаҳони сар ба сар

چنین است کار جهان سر به سر

Набинӣ биҷузи ранҷ аз вай дигар

نبینی بجز رنج از وی دگر

Мари ин саракашонро дар ӣнҷои бимон

مر این سرکشان را در اینجا بمان

зи фарҳанги азин пас шинави достон

ز فرهنگ ازین پس شنو داستان