Ба гардиш даромад май арғавон

به گردش درآمد می ارغوان

Далерони зобули ҳамаи шодмон

دلیران زابل همه شادمان

Вази он хўшдлии сом бо офарин

وز آن خوشدلی سام با آفرین

Яке базм кард ҳамчуи хулди барин

یکی بزم کرد همچو خلد برین

Нишаста дар он базми фархундаи сом

نشسته در آن بزم فرخنده سام

Ба ёди парӣ духт бигрифта ҷом

به یاد پری‌دخت بگرفته جام

Такаш хону фарҳангу қлўоди шер

تکش خان و فرهنگ و قلواد شیر

Тмртошу қлўши гӯи шергир

تمرتاش و قلوش گو شیرگیر

Вале сом аз ҳиҷр ёр гузин

ولی سام از هجر یار گزین

Басӣ буд зи андозаи андӯҳгин

بسی بود ز اندازه اندوهگین

Нишаста дар он маҷлиси шоҳвор

نشسته در آن مجلس شاهوار

Гирифта ба кафи ҷоми гўҳрнгор

گرفته به کف جام گوهرنگار

Парастандаи хубони заррини кулоҳ

پرستنده خوبان زرین کلاه

Ҳамаи пои кӯбон дар он базмгоҳ

همه پای‌کوبان در آن بزمگاه

Ки ногуҳ хурӯшӣ даромад з дар

که ناگه خروشی درآمد ز در

Яке гирд бо тавқу тоҷу камар

یکی گرد با طوق و تاج و کمر

Даромад дар он боргаҳи ҳамчуи бод

درآمد در آن بارگه همچو باد

Дуо кард бар соми фаррухи нажод

دعا کرد بر سام فرخ‌نژاد

Ҳамоно ки ӯ ҳамдами шоҳ буд

همانا که او همدم شاه بود

Манӯчеҳр аз кораши огоҳ буд

منوچهر از کارش آگاه بود

Яке нома оварад наздики сом

یکی نامه آورد نزدیک سام

зи шоҳи ҷаҳондори фархундаи ном

ز شاه جهاندار فرخنده نام

Чу бигирифт он номаро номдор

چو بگرفت آن نامه را نامدار

Бар он кард динору гавҳари нисор

بر آن کرد دینار و گوهر نثار

Бузургони он боргаҳи сар ба сар

بزرگان آن بارگه سر به سر

Фишонданд бар нома дару гуҳар

فشاندند بر نامه در و گهر

Чу сом аз паии нома хондан гирифт

چو سام از پی نامه خواندن گرفت

зи ду дидаи гавҳар фишондан гирифт

ز دو دیده گوهر فشاندن گرفت

Чунон зор бигирист соми далер

چنان زار بگریست سام دلیر

Ки аз ғами Рахши гашт ҳамчун зрир

که از غم رخش گشت همچون زریر

Ки буии шаҳаншоҳ бо ройу ком

که بوی شهنشاه با رای و کام

Азин нома ояд маро бар машом

ازین نامه آید مرا بر مشام

Сари номаи номи ҷаҳондор буд

سر نامه نام جهاندار بود

Дигар шарҳи даврии дидор буд

دگر شرح دوری دیدار بود

Чунон буд к-эии паҳлуи номдор

چنان بود کای پهلو نامدار

Ту рафтӣ маро тира шуд рӯзгор

تو رفتی مرا تیره شد روزگار

Биёмад зи мағриби замини лашкарӣ

بیامد ز مغرب زمین لشکری

Аз он гашта Эрони пар аз доварӣ

از آن گشته ایران پر از داوری

Сипоҳаст монои се раҳи сад ҳазор

سپاه است مانا سه ره صد هزار

Ҳамаи одӣу саркашу нобакор

همه عادی و سرکش و نابکار

Чунон дон ки дар шаҳри мағриби замин

چنان دان که در شهر مغرب زمین

Буд шоҳи шаддоду нопоки дайн

بود شاه شداد و ناپاک دین

Фусунгари варо ёварӣ ме кунад

فسونگر ورا یاوری می‌کند

Вази он даъвӣ доварӣ ме кунад

وز آن دعوی داوری می‌کند

Ки ҷуз ман набошад ба гетии худо

که جز من نباشد به گیتی خدا

Манам халқро дар ҷаҳони раҳнамо

منم خلق را در جهان رهنما

Сипоҳӣ фиристод он шоҳ шавам

سپاهی فرستاد آن شاه شوم

Гирифта ба неруи ҳамаи шаҳри рӯм

گرفته به نیرو همه شهر روم

Фузунаст қадаши зи сесад араш

فزونست قدش ز سیصد ارش

Чаҳ гӯям ки чун бошадаш ёлу каш

چه گویم که چون باشدش یال و کش

Ту гўӣӣ ки дар ганҷ аҳрӣман аст

تو گوئی که در گنج اهریمن است

Амӯдаши фузунтар зи нуҳсад ман аст

عمودش فزونتر ز نهصد من است

Нишастааст бо нозу орому ком

نشسته است با ناز و آرام و کام

Дигар як шадид палидаст ном

دگر یک شدید پلید است نام

Ба гетии сипаҳдор шаддод ӯст

به گیتی سپهدار شداد اوست

Бадаради зи шери джогоаҳи пӯст

بدرد ز شیر دژآگاه پوست

Сроўрди рӯзи шаҳаншоҳи рӯм

سرآورد روز شهنشاه روم

Гирифтаи зи пайкори он марзу бум

گرفته ز پیکار آن مرز و بوم

Дигар гирди амлоқи волои насаб

دگر گرد املاق والا نسب

Кашидааст лашкар ба малики араб

کشیده است لشکر به ملک عرب

Кас аз ҷаддау тоиФ ва аз ҳиҷоз

کس از جده و طایف و از حجاز

Ҳамоно ки аз ваии надидаи ҷавоз

همانا که از وی ندیده جواز

Ба шаҳри Ямани сари броФрохтаҳ

به شهر یمن سر برافراخته

Шаҳонро з гетӣ барандохта

شهان را ز گیتی برانداخته

Ҳам аз кишвари мо гирифтаи басӣ

هم از کشور ما گرفته بسی

Надида чу ӯ даргаи кин касе

ندیده چو او درگه کین کسی

Ҳамаи мардуми Қандаҳору фараҳ

همه مردم قندهار و فرح

Азўинди пайвастаи пари хӯни қадаҳ

ازویند پیوسته پر خون قدح

Змрзи ҳазора гузар карда аст

زمرز هزاره گذر کرده است

Ҳамаи марзи зер ва зибр карда аст

همه مرز زیر و زبر کرده است

зи булғору Кашмӣру кобули замин

ز بلغار و کشمیر و کابل زمین

Расидааст айдун ба зобули замин

رسیده است ایدون به زابل زمین

Фурӯбаста бар шаҳриёрони гузор

فروبسته بر شهریاران گذار

Абои ҷангҷӯи лашкари бишмор

ابا جنگجو لشکر بیشمار

Фаровони шаҳон зинҳорӣ шуданд

فراوان شهان زینهاری شدند

Далерони зобул ҳисорӣ шуданд

دلیران زابل حصاری شدند

Чунон дид он марди бедоди рой

چنان دید آن مرد بیداد رای

Ки ним сипаҳро гузорад ба ҷой

که نیم سپه را گذارد به جای

Дигар нимро аз паии разму кин

دگر نیم را از پی رزم و کین

зи зобули дарорад ба Эрони замин

ز زابل درآرد به ایران زمین

Маро паст созад зи тахти шаҳӣ

مرا پست سازد ز تخت شهی

برارد ба гардани кулоҳи маӣ

برآرد به گردن کلاه مهی

Гушойам кунун ганҷи оканда ро

گشایم کنون گنج آکنده را

Ки хонам сипоҳи пароканда ро

که خوانم سپاه پراکنده را

Аз он рӯи ҳам Эрон шудаи пурхурӯш

از آن رو هم ایران شده پرخروش

зи амлоқи ҷангӣу гардони жўш

ز املاق جنگی و گردان ژوش

Чу нома бихонӣ ту эй номдор

چو نامه بخوانی تو ای نامدار

зи чини сӯии Эрони замин раҳ сипор

ز چین سوی ایران زمین ره سپار

Ки омад ?бирти номаи ман басӣ

که آمد برت نامه من بسی

Валикин наёвард посух касе

ولیکن نیاورد پاسخ کسی

Агар дирмонӣ ба чини андарун

اگر دیرمانی به چین اندرون

Ҳамаи марз Эрон шавад пари зи хӯн

همه مرز ایران شود پر ز خون

Ба гетӣ набинӣ дигар рӯй ман

به گیتی نبینی دگر روی من

Магар зон ки оӣӣ дигар сӯии ман

مگر زان که آئی دگر سوی من

Ба додари дорандаи ғайби дон

به دادار دارنده غیب‌دان

Ки чун нома назд ту ояд барон

که چون نامه نزد تو آید بران

зи чини сӯй Эрон башу ҳамчуи бод

ز چین سوی ایران بشو همچو باد

Ки гардон Эрон шаванд аз ту шод

که گردان ایران شوند از تو شاد

Чу бархонад номаи ҷаҳондори мард

چو برخواند نامه جهاندار مرد

Кашид аз ҷигар бар яке боди сард

کشید از جگر بر یکی باد سرد

Басӣ шуд дижами паҳлуи поки дайн

بسی شد دژم پهلو پاک دین

Фиристод ӯ номаи зии шоҳи чин

فرستاد او نامه ذی شاه چین

Чунин дод назд шаҳи чини паём

چنین داد نزد شه چین پیام

Ки бояд сӯй шоҳ шуд бе калом

که باید سوی شاه شد بی کلام

Макун пеши чашмати ҷаҳони обнӯс

مکن پیش چشمت جهان آبنوس

Шитобовару сози кори арӯс

شتاب آور و ساز کار عروس

Ки шоҳи ҷаҳон рӯй дорад ба ҷанг

که شاه جهان روی دارد به جنگ

Ба ман танг шуд рӯзгори диранг

به من تنگ شد روزگار درنگ

Агар бад бибинад шаҳи комёб

اگر بد ببیند شه کامیاب

Кунам кишвари чини саросари хароб

کنم کشور چین سراسر خراب

Напечам сар аз сӯйу фармони шоҳ

نپیچم سر از سوی و فرمان شاه

Надорам ба гетии ҷуз ӯ ман паноҳ

ندارم به گیتی جز او من پناه

Шаҳи чин ки он нома шоҳ хонд

شه چین که آن نامه شاه خواند

зи шодӣ бар он нома гавҳар фишонд

ز شادی بر آن نامه گوهر فشاند

Ҳаме гуфт бо дил ки корам равост

همی گفت با دل که کارم رواست

Агар сомро ёргирӣ равост

اگر سام را یارگیری رواست

Фиристодаи гуфтор ёр гузин

فرستاده گفتار یار گزین

Баён кард яксар ба солори чин

بیان کرد یکسر به سالار چین

Ҳаме дод посухи ҷФопишаҳи шоҳ

همی داد پاسخ جفاپیشه شاه

Ки бар гӯ бидон гирди гетии паноҳ

که بر گو بدان گرد گیتی‌پناه

Сар ту шавад бар сипеҳри барин

سر تو شود بر سپهر برین

Ҳамоно хиромӣ ба Эрони замин

همانا خرامی به ایران زمین

Ман аз аҳду паймон худ бигузарам

من از عهد و پیمان خود بگذرم

Раҳи кешу ойин ту биспурам

ره کیش و آئین تو بسپرم

Фиристода омад ба наздики сом

فرستاده آمد به نزدیک سام

Ки гуфтори шаҳро бигӯед тамом

که گفتار شه را بگوید تمام

Чу омад шаҳаншоҳи бедоди рой

چو آمد شهنشاه بیداد رای

Ҳмонгаҳ дар омад ба хилвати сарой

همانگه در آمد به خلوت سرای

Ба дастур гуфто машав ҳеҷ суст

به دستور گفتا مشو هیچ سست

Ки шуд корам аз лоати арабии дуруст

که شد کارم از لات عربی درست

Равад сӯии Эрони замини соми гирд

رود سوی ایران زمین سام گرد

Намояд ба амлоқи гӯи дастбурд

نماید به املاق گو دستبرد

Парии духтро сози ҷоӣии ниҳон

پری‌دخت را ساز جائی نهان

Сияҳи соз бар соми нирми ҷаҳон

سیه ساز بر سام نیرم جهان

Вази он сӯи фиристодаи тизком

وز آن سو فرستاده تیزکام

Чу дршд ба наздики фархундаи сом

چو درشد به نزدیک فرخنده سام

Суханҳои фағфурро ёд кард

سخنهای فغفور را یاد کرد

Дили соми ялро аз он шод кард

دل سام یل را از آن شاد کرد

Сипаҳбад чунин гуфт бо анҷуман

سپهبد چنین گفت با انجمن

Ки акнӯн баромади ҳамаи коми ман

که اکنون برآمد همه کام من

Валикини яке мард бо ҳушу фар

ولیکن یکی مرد با هوش و فر

Ки ӯро з ҳар роз бошад хабар

که او را ز هر راز باشد خبر

Бибояд фиристод аз марзи чин

بباید فرستاد از مرز چین

Шитобони сӯии шаҳри Эрони замин

شتابان سوی شهر ایران زمین

Ки шаҳро расонади зи ман огаҳӣ

که شه را رساند ز من آگهی

Намояди бадви рӯзгор баӣ

نماید بدو روزگار بهی

Ҳмонгаҳ фарҳанг бурҷаст ва гуфт

همانگه فرهنگ برجست و گفت

Ки гӯям саросар ҳадис наҳуфт

که گویم سراسر حدیث نهفت

Намуданд дар хоб чун ин ба ман

نمودند در خواب چون این به من

Ки пеш аз ҷаҳони паҳлуи пилтан

که پیش از جهان پهلو پیلتن

Ту хоҳӣ шудани сӯии Эрони замин

تو خواهی شدن سوی ایران زمین

Ба назд манӯчеҳри покизаи дайн

به نزد منوچهر پاکیزه دین

Ки кӣнаи з душман бихоҳӣ нахуст

که کینه ز دشمن بخواهی نخست

Ки то ҷумлагиро шавад пои суст

که تا جملگی را شود پای سست

Чу бишунид соми Наримони нажод

چو بشنید سام نریمان نژاد

Басӣ офарин кард бар гирди ёд

بسی آفرین کرد بر گرد یاد

Пас онгаҳ ҷаҳони паҳлавон дар замон

پس آنگه جهان پهلوان در زمان

Ял паҳлавон кард дили шодмон

یل پهلوان کرد دل شادمان

Дабирони заррини қаламро бихонад

دبیران زرین قلم را بخواند

Суханҳои некӯ бар эшон баранд

سخنهای نیکو بر ایشان براند

Нахусти офарин буд бар зулҷалол

نخست آفرین بود بر ذوالجلال

Ки ӯро додмон фарау ёлу бол

که او را دادمان فره و یال و بال

Ба номи ту эй шоҳи вологуҳар

به نام تو ای شاه والاگهر

Ки ҷуз ту набошад ба гетӣ дигар

که جز تو نباشد به گیتی دگر

Бидон эй шаҳаншоҳ бо доду дайн

بدان ای شهنشاه با داد و دین

Ки бар ҳам задам яксараи марзи чин

که بر هم زدم یکسره مرز چین

Бидидам ба некии рухи коми хеш

بدیدم به نیکی رخ کام خویش

Прирўиро сохтам роми хеш

پریروی را ساختم رام خویش

Чу омад ба ман номаи шаҳриёр

چو آمد به من نامه شهریار

Бсичидаҳи гаштами паии корзор

بسیچیده گشتم پی کارزار

Дигар ранҷу сахтӣ каш омад ба пеш

دگر رنج و سختی کش آمد به پیش

Навишт андари он номаи азхти хеш

نوشت اندر آن نامه ازخط خویش

Чу шуд номаи номвари аспр

چو شد نامه نامور اسپری

Ба фарҳанг биспурад бе доварӣ

به فرهنگ بسپرد بی داوری

Бабўсед фарҳанг рӯй замин

ببوسید فرهنگ روی زمین

Ба гарданкашон бар гирифт офарин

به گردنکشان بر گرفت آفرین

Вази он пас бурун шуд ба харгаҳ чу бод

وز آن پس برون شد به خرگه چو باد

Сӯии марзи Эрони замини рӯи ниҳод

سوی مرز ایران زمین رو نهاد

Чу бигузашт аз рафтанаши чори рӯз

چو بگذشت از رفتنش چار روز

Бдонгаҳ ки бФрўхт гетӣ фурӯз

بدانگه که بفروخت گیتی فروز

Шаҳи чин хабар шуд ки фарҳанги шер

شه چین خبر شد که فرهنگ شیر

Бирафтааст андари паии дору гир

برفته است اندر پی دار و گیر

Ба дастур худ гуфт к-эии меҳрбон

به دستور خود گفت کای مهربان

Ба кохи парии духти шӯ аз ниҳон

به کاخ پری‌دخت شو از نهان

Бигир он сияҳ рӯй бдхўӣ ро

بگیر آن سیه روی بدخوی را

Пароканда кун бар мааши мӯӣ ро

پراکنده کن بر مهش موی را

Чу шамъаши бабр дар шабистони хеш

چو شمعش ببر در شبستان خویش

Чу ганҷаш ниҳон кун дар айвони хеш

چو گنجش نهان کن در ایوان خویش

Мақомаш чу гавҳари дил санг кун

مقامش چو گوهر دل سنگ کن

Сароиш чу ғам бар дил танг кун

سرایش چو غم بر دل تنگ کن

Приўорш аз чашм мардум бапуш

پریوارش از چشم مردم بپوش

зи чашми бадонаши ҳамеи дори гӯш

ز چشم بدانش همی دار گوش

Заминро бабўсед донои роз

زمین را ببوسید دانای راز

Бадв гуфт к-эии шоҳи грднФроз

بدو گفت کای شاه گردنفراز

Фалаки гардӣ аз хоки роҳи ту бод

فلک گردی از خاک راه تو باد

Қамари гавҳарӣ аз кулоҳи ту бод

قمر گوهری از کلاه تو باد

Агар зон ки фармон диҳад шаҳриёр

اگر زان که فرمان دهد شهریار

Бурун оварам муҳра аз чанги мор

برون آورم مهره از چنگ مار

Ҳар ончам ишорат кунӣ он кунам

هر آنچم اشارت کنی آن کنم

Ба пои самандат сроФшон кунам

به پای سمندت سرافشان کنم

Бадв гуфт фағфури к-эии ҳӯшманд

بدو گفت فغفور کای هوشمند

Надорам биҷузи ту касе арҷманд

ندارم بجز تو کسی ارجمند

Тўӣии муҳаррам розҳои наҳуфт

توئی محرم رازهای نهفت

Хиради бошиддати ёру тадбири ҷуфт

خرد باشدت یار و تدبیر جفت

Бирав зуд башитоб кини кори тест

برو زود بشتاب کین کار تست

Матоъии чунин дархури бори тест

متاعی چنین درخور بار تست

Чу дастури дастурӣ аз шоҳ ёфт

چو دستور دستوری از شاه یافت

Ба қасри парии духт дар дами шитофт

به قصر پری‌دخت در دم شتافت

Чу наргиси причҳраҳро ёфт ҳаст

چو نرگس پریچهره را یافت هست

Сеӣ сарвро ёфт бигирифт даст

سهی سرو را یافت بگرفت دست

зи харгаҳи буруни барад чун ма ба меғ

ز خرگه برون برد چون مه به میغ

Чу гавҳар ниҳон кард дар оби теғ

چو گوهر نهان کرد در آب تیغ

Чу ганҷӣ ба кунҷии ниҳони сохташ

چو گنجی به کنجی نهان ساختش

зи гулшан ба гулхан дарандохташ

ز گلشن به گلخن درانداختش

Чу оби Хизр дар сиёҳяши барад

چو آب خضر در سیاهیش برد

зи харгаҳи абри сӯии моҳяши барад

ز خرگه ابر سوی ماهیش برد