Чунин то бад-ӣн кор омад се моҳ

چنین تا بدین کار آمد سه ماه

Ки будӣ ҳамаи чини пар аз дӯди оҳ

که بودی همه چین پر از دود آه

Парии нӯш аз шоҳи огоҳ буд

پری‌نوش از شاه آگاه بود

Гузораши ҳама бар сари чоҳ буд

گذارش همه بر سر چاه بود

Ба ҳар субҳ омад наоне зи роҳ

به هر صبح آمد نهانی ز راه

Сухан гуфт бо моҳ дар зери чоҳ

سخن گفت با ماه در زیر چاه

Вази онҷо дигар сӯй айвон шудӣ

وز آنجا دگر سوی ایوان شدی

Чу сарви хиромон ба бустон шудӣ

چو سرو خرامان به بستان شدی

зи ногуҳи яке рӯзи вақти саҳар

ز ناگه یکی روز وقت سحر

Чу гул кард сӯии гулистони гузар

چو گل کرد سوی گلستان گذر

Ки ногоҳ бар пӯри дастури пер

که ناگاه بر پور دستور پیر

Қмртоши номӣ ба дил нараҳ шер

قمرتاش نامی به دل نره شیر

Хирадманду бедор ва ҳам ҳӯшманд

خردمند و بیدار و هم هوشمند

Ба сӯрат чу хуршеди бади арҷманд

به صورت چو خورشید بد ارجمند

Сабӯҳии кашонро сар аз бодаи маст

صبوحی کشان را سر از باده مست

Хромндаҳу дастаи гул ба даст

خرامنده و دسته گل به دست

Наоне принўшро бингаред

نهانی پرینوش را بنگرید

Ки монанди товус пешаш рамед

که مانند طاووس پیشش رمید

Бутӣ дид дар бар наоне паранд

بتی دید در بر نهانی پرند

Ба ҳам бршкстаҳи лабаши нархи қанд

به هم برشکسته لبش نرخ قند

Ду зулфаш чу шабҳои ҳиҷрони дароз

دو زلفش چو شبهای هجران دراز

Ду чашмаши ду ҷодӯии рўбораҳи боз

دو چشمش دو جادوی روباره باز

Ба гул дарфиканда ду зулфаши гиреҳ

به گل درفکنده دو زلفش گره

Камондори чашмаш камон карда зиҳ

کماندار چشمش کمان کرده زه

зи абрӯи камону зи мижгони хаданг

ز ابرو کمان و ز مژگان خدنگ

Чу таркони хаданги паёпаии зи чанг

چو ترکان خدنگ پیاپی ز چنگ

Ба рухи холи мишкӣн ӯ дили писанд

به رخ خال مشکین او دل‌پسند

Ту гўӣӣ бар оташи ниҳодаи сапанд

تو گوئی بر آتش نهاده سپند

Шудаи бинии дилбари комёб

شده بینی دلبر کامیاب

Чу ангушти симин ба рӯй китоб

چو انگشت سیمین به روی کتاب

Ва ё занбақи ношгФтаҳ ба гул

و یا زنبق ناشگفته به گل

Чу мошўраҳи сим бар рӯй мл

چو ماشوره سیم بر روی مل

Даҳоне ба монанди танги шукр

دهانی به مانند تنگ شکر

Ва ё ҳамчуи ёқӯти резиши гуҳар

و یا همچو یاقوت ریزش گهر

з танагӣ набӯдяш пайдои даҳон

ز تنگی نبودیش پیدا دهان

Ба гоҳи сухани ақли азу дар гумон

به گاه سخن عقل ازو در گمان

Шудаи ғабғабаши себ дар себи чоҳ

شده غبغبش سیب در سیب چاه

Дар он чоҳи сад дили фитодаи зи роҳ

در آن چاه صد دل فتاده ز راه

Ба гардани гирифтаи зи оҳӯи хароҷ

به گردن گرفته ز آهو خراج

Сифедӣу нармӣ ба монанди оҷ

سفیدی و نرمی به مانند عاج

Шудаи синаи ойинаи пистони ҳубоб

شده سینه آئینه پستان حباب

Ҳубобӣ ки афтода бар рӯй об

حبابی که افتاده بر روی آب

Шиками чин ба чини ақл азу гашта мот

شکم چین به چین عقل ازو گشته مات

Шудаи нофи гирдоби оби ҳаёт

شده ناف گرداب آب حیات

Камари ҳамчуи мӯ ва сарин кӯҳи сим

کمر همچو مو و سرین کوه سیم

Чаҳ симӣ ки азнозкии бади ду ним

چه سیمی که ازنازکی بد دو نیم

Саропои ҳамаи нури тобон шуда

سراپا همه نور تابان شده

Чу сарвӣ ба бустони хиромон шуда

چو سروی به بستان خرامان شده

Қмртош аз он сӯ причҳраҳ дид

قمرتاش از آن سو پریچهره دید

Бидон сӯрати моҳ бебаҳра дид

بدان صورت ماه بی‌بهره دید

Дилаш чун кабӯтар тпидн гирифт

دلش چون کبوتر طپیدن گرفت

Сиришкаши зи мижгон чакидан гирифт

سرشکش ز مژگان چکیدن گرفت

Саропоаш чун беди ларзидаи гашт

سراپاش چون بید لرزیده گشت

Парии нӯшро дар замони бандаи гашт

پری‌نوش را در زمان بنده گشت

Ба як сӯ нишасту камӣн бар гирифт

به یک سو نشست و کمین بر گرفت

зи пай то паии он дами сар андар гирифт

ز پی تا پی آن دم سر اندر گرفت

Чу зон ҷой бархест фархундаи моҳ

چو زان جای برخاست فرخنده ماه

Қмртоши устода дар пеши роҳ

قمرتاش استاده در پیش راه

Нигаҳ кард ва бикшод розу ниёз

نگه کرد و بگشاد راز و نیاز

Бадв гуфт к-эии дилбари ишваи боз

بدو گفت کای دلبر عشوه باز

Надидам ба ҳасани ту ҳаргизи парӣ

ندیدم به حسن تو هرگز پری

Парӣ мешавад пешат аз дилбарӣ

پری می‌شود پیشت از دلبری

Ба рӯяти мубиноади чашми бадӣ

به رویت مبیناد چشم بدی

Ки ҷиФаст рӯй ту бинад бадӣ

که جیف است روی تو بیند بدی

Чу зулфати дроФкнд дар оби шаст

چو زلفت درافکند در آب شصت

Марои ҳамчуи моҳии дроФкнди паст

مرا همچو ماهی درافکند پست

Ба теғ назар кардем синаи чок

به تیغ نظر کردیم سینه چاک

Ба тири мижаи аўФтодм ба хок

به تیر مژه اوفتادم به خاک

Ту сайёд ва ман сайёди оҳӯии ту

تو صیاد و من صیاد آهوی تو

Шуд ошуфта бар чашми ҷодӯии ту

شد آشفته بر چشم جادوی تو

Нигоҳӣ куну банда озод кун

نگاهی کن و بنده آزاد کن

Дил хастаамро ту худ шод кун

دل خسته‌ام را تو خود شاد کن

Чу кардӣ диламро ба зулфати асир

چو کردی دلم را به زلفت اسیر

Карам кун нигоҳии зи ман воми гир

کرم کن نگاهی ز من وام گیر

Дар марҳамат бар рухам боз кун

در مرحمت بر رخم باز کن

Ба лутфати замонии ту дмсоз кун

به لطفت زمانی تو دمساز کن

Чу бемор лаълат шудам коми бахш

چو بیمار لعلت شدم کام بخش

Ки бошанд хубони ҳамаи коми бахш

که باشند خوبان همه کام‌بخش

Парии нӯш чу ин сухани бишанвед

پری‌نوش چو این سخن بشنوید

Ба абрӯ гиреҳ зад сар андар кашид

به ابرو گره زد سر اندر کشید

зи дунбол наргис биафшонад заҳр

ز دنبال نرگس بیفشاند زهر

зи тундӣ бадв гуфт аз рӯй қаҳр

ز تندی بدو گفت از روی قهر

Ки эй хоми гуфтори беҳудаи мард

که ای خام گفتار بیهوده مرد

з гармӣ надониста гуфтори сард

ز گرمی ندانسته گفتار سرد

Чаҳ савдояти афтодаи андари димоғ

چه سودایت افتاده اندر دماغ

Ки хоҳӣ барафрӯзӣ аз маи чароғ

که خواهی برافروزی از مه چراغ

з наварам набинӣ биҷузи тираи дӯд

ز نورم نبینی بجز تیره دود

Надорам туро майл гуфту шунӯд

ندارم تو را میل گفت و شنود

зи тундии сару пой ӯ бингаред

ز تندی سر و پای او بنگرید

Ҷавонӣ чу сарв хромндаҳ дид

جوانی چو سرو خرامنده دید

Ба гулзор ӯ сояи афкандаи меҳр

به گلزار او سایه افکنده مهر

Чу гулбарги афрӯхтаи поки чеҳр

چو گلبرگ افروخته پاک چهر

Дамидаи бунафша ба гирди гулаш

دمیده بنفشه به گرد گلش

Ту гўӣӣ ба гул такя зад сунбулаш

تو گوئی به گل تکیه زد سنبلش

Паии мӯр бар обгинш бидид

پی مور بر آبگینش بدید

Ва ё бар рухи лола анбар дамид

و یا بر رخ لاله عنبر دمید

Ҳамон машк бар моҳ гашта нишон

همان مشک بر ماه گشته نشان

Ба рухсор гул гашта ънбрФшон

به رخسار گل گشته عنبرفشان

Наомад ба чашмаши чунон рӯйу мӯӣ

نیامد به چشمش چنان روی و موی

зи мағрурӣ ҳасан тобед рӯй

ز مغروری حسن تابید روی

Дигар раҳи қмртош пӯзиш намӯд

دگر ره قمرتاش پوزش نمود

Ниёз паёпай фурӯзаш намӯд

نیاز پیاپی فروزش نمود

Шукри лаби сари дарҷ гавҳар гушӯд

شکر لب سر درج گوهر گشود

Ба нозу киришмаи забони бргшўд

به ناز و کرشمه زبان برگشود

Мазан дам ки ту нестии марди ишқ

مزن دم که تو نیستی مرد عشق

Надорӣ ба рухсори худ гирди ишқ

نداری به رخسار خود گرد عشق

Нишони муҳаббати дигаргун буд

نشان محبت دگرگون بود

Ки рухи зарду хунобаи гулгун буд

که رخ زرد و خونابه گلگون بود

Тани ошиқ зор бошад назор

تن عاشق زار باشد نزار

Ҳамеи сабр боядаш дармони кор

همی صبر بایدش درمان کار

Надорад амон ҳар ки ӯ ошиқ аст

ندارد امان هر که او عاشق است

Ҳамаи заҳр хӯрдан бирав лоиқ аст

همه زهر خوردن برو لایق است

Бад-ӣни гӯна бисёр сар шуд ба бод

بدین گونه بسیار سر شد به باد

Ки доданд ҷон ва накарданд ёд

که دادند جان و نکردند یاد

Ту имрӯз дидӣ яке чеҳри ман

تو امروز دیدی یکی چهر من

Чунон гашти пайдо ба ту меҳри ман

چنان گشت پیدا به تو مهر من

Шабиро ба ёдам накардӣ ба рӯз

شبی را به یادم نکردی به روز

Надидӣ дамии хонаи шуълаи сӯз

ندیدی دمی خانه شعله سوز

Ту хомӣ ки саводи чунин пухта Эй

تو خامی که سواد چنین پخته‌ای

Ғурур аз тани худ напардохта Эй

غرور از تن خود نپرداخته‌ای

Мабодои бад-ӣни гӯнаи бунёди кас

مبادا بدین گونه بنیاد کس

Ки ошиқ шавад комҷуи як нафас

که عاشق شود کامجو یک نفس

Ба гуфт ва бигардонад рухро парӣ

به گفت و بگرداند رخ را پری

Равон шуд ба монанди Кебеки дарӣ

روان شد به مانند کبک دری

Қмртош печон бимонад ба ҷо

قمرتاش پیچان بماند به جا

Фурӯ монад аз гуфт он дилрабо

فرو ماند از گفت آن دلربا

Хаҷал шуд зи гуфтору кирдори хеш

خجل شد ز گفتار و کردار خویش

Ки омад шигифтии марои кори пеш

که آمد شگفتی مرا کار پیش

Бишуд то кунад сабри дармони хеш

بشد تا کند صبر درمان خویش

Магар во раҳанд зи ғами ҷони хеш

مگر وا رهاند ز غم جان خویش

Қмртоши баргаштаи ошуфтаи дил

قمرتاش برگشته آشفته دل

На дил дар буриш буд на дили гусал

نه دل در برش بود نه دل‌گسل

Шабу рӯз май гашти дӯдаш ба сар

شب و روز می‌گشت دودش به سر

зи ғами сӯхт ва май рехти хӯни ҷигар

ز غم سوخت و می‌ریخت خون جگر