Аз он сӯи парии духти симини изор

از آن سو پری‌دخت سیمین عذار

Гирифтори ҳиҷрон дар он чоҳсор

گرفتار هجران در آن چاهسار

Дилаши пеши сому ғамаши пеши дил

دلش پیش سام و غمش پیش دل

зи хӯни ҷигари пои монда ба гул

ز خون جگر پای مانده به گل

Ҳикоят ҳаме кард аз бахти хеш

حکایت همی کرد از بخت خویش

зи тнҳоӣӣу ҳиҷр дил гашта риш

ز تنهائی و هجر دل گشته ریش

Марои кош хӯбӣ надода худо

مرا کاش خوبی نداده خدا

Дигар дод ёрам накардӣ ҷудо

دگر داد یارم نکردی جدا

Бад-ӣни сони гирифтор бо созу сӯз

بدین سان گرفتار با ساز و سوز

Чу парвона гардӣдаам дил фурӯз

چو پروانه گردیده‌ام دل فروز

Куҷо бошад оё ҷаҳондори сом

کجا باشد آیا جهاندار سام

Ки шуд субҳи умед ӯ ҳамчуи шом

که شد صبح امید او همچو شام

Магар рафт ӯ сӯии Эрони замин

مگر رفت او سوی ایران زمین

Умедаш бибаред аз малики чин

امیدش ببرید از ملک چین

Надидем мо ҳар ду комии зи ҳам

ندیدیم ما هر دو کامی ز هم

Магари дӯди андӯҳу ҳиҷрону ғам

مگر دود اندوه و هجران و غم

Ҳаме гуфт ва мезад ба рухсори даст

همی گفت و می زد به رخسار دست

зи дӯду ғам ва ҳиҷр гардӣда паст

ز دود و غم و هجر گردیده پست

Ки ногоҳ бонгяш омад ба гӯш

که ناگاه بانگیش آمد به گوش

Ки эй моҳи пайкар чаҳ дории хурӯш

که ای ماه‌پیکر چه داری خروش

Махӯр ғам ки ё раби туро ғам мабод

مخور غم که یا رب تو را غم مباد

Фузуни боди шодии туро кам мабод

فزون باد شادی تو را کم مباد

Мабодои зи гардуни туро меҳнатӣ

مبادا ز گردون تو را محنتی

Ки дар дарҷи хӯбии тўӣии қӣматӣ

که در درج خوبی توئی قیمتی

Ҳамеи ӣнҷо буд соми нирми нажод

همی اینجا بود سام نیرم‌نژاد

Туро ҳеҷ аз дард бар дил мабод

تو را هیچ از درد بر دل مباد

Ки ӯ ҳам гирифтори ҳиҷрони тест

که او هم گرفتار هجران تست

Ба ёди ту пайвастаи гирёни тест

به یاد تو پیوسته گریان تست

Бад-ӣни нозанинӣ ки акнӯн тўӣӣ

بدین نازنینی که اکنون توئی

Мисолии надории худ аз никўӣӣ

مثالی نداری خود از نیکوئی

Набошад ба ҳасани ту ҳаргизи парӣ

نباشد به حسن تو هرگز پری

Париро дилу дайн ба ғорати барӣ

پری را دل و دین به غارت بری

Чаро гиряи дории ту бар кори худ

چرا گریه داری تو بر کار خود

Ҳамеи зардсозӣ ту рухсори худ

همی زرد سازی تو رخسار خود

Туро сад ҳазорон диласт пойбанд

تو را صد هزاران دلست پایبند

Ту дилро ба андӯҳ чандин мабанд

تو دل را به اندوه چندین مبند

Парӣ духт бишунид ин гуфтугӯӣ

پری‌دخت بشنید این گفتگوی

Нигаҳ кард ва дидаш яке моҳрӯӣ

نگه کرد و دیدش یکی ماهروی

Дар он кунҷи сардобаи шамъӣ ба даст

در آن کنج سردابه شمعی به دست

Ду чашмаши ду ҷодўӣии ним баст

دو چشمش دو جادوئی نیم بست

Бапушед дебои чин дар буриш

بپوشید دیبای چین در برش

Ба гавҳар фурӯбаста мӯии сараш

به گوهر فروبسته موی سرش

Ба рухсор монанди тобандаи моҳ

به رخسار مانند تابنده ماه

Ду гесу чу шабҳои ҳиҷрони сиёҳ

دو گیسو چو شبهای هجران سیاه

Ба лаби гавҳар ва дар дарави нопадид

به لب گوهر و در درو ناپدید

Ту хуршед гуфтӣ шуд онҷои падед

تو خورشید گفتی شد آنجا پدید

Парӣ духт гуфташ ки ту кистӣ

پری‌دخت گفتش که تو کیستی

Бад-ӣни хӯбии андар пай чистӣ

بدین خوبی اندر پی چیستی

Чу бастааст дар аз куҷо омадӣ

چو بسته است در از کجا آمدی

Чаҳ ҷўӣӣ дар ӣнҷо чаро омадӣ

چه جوئی در اینجا چرا آمدی

Чаҳ моҳии ту ва аз ки дории нажод

چه ماهی تو و از که داری نژاد

Ки кардӣ ту аз соми фархундаи ёд

که کردی تو از سام فرخنده یاد

Заминро бабўсед он моҳрӯӣ

زمین را ببوسید آن ماهروی

Бадв гуфт к-эии моҳи занҷири мӯӣ

بدو گفت کای ماه زنجیر موی

Манам духтари подшоҳи парӣ

منم دختر پادشاه پری

Вале ҳастам аз ҷони туро муштарӣ

ولی هستم از جان تو را مشتری

Марои номи ризвон буд дар ҷаҳон

مرا نام رضوان بود در جهان

Ҳама розҳо дорам андари ниҳон

همه رازها دارم اندر نهان

Шабӣ бар сари чашмаи лоҷувард

شبی بر سر چشمه لاجورد

Нишаста бидам бо дилии пари зи дард

نشسته بدم با دلی پر ز درد

Дилам буд дар фикру андӯҳи ту

دلم بود در فکر و اندوه تو

зи баси дард бисёр чун кӯҳи ту

ز بس درد بسیار چون کوه تو

Ки овози гиряи расидам ба гӯш

که آواز گریه رسیدم به گوش

Ки бар чархи гардуни расонадии хурӯш

که بر چرخ گردون رساندی خروش

Касе мӯя кардӣ ҳамеи зорзор

کسی مویه کردی همی زارزار

Ҳамаи розҳоро аз он глъзор

همه رازها را از آن گلعذار

Ки он симтн рафт дар зери хок

که آن سیمتن رفت در زیر خاک

Тани ман азин ғусса гардид чок

تن من ازین غصه گردید چاک

Чигуна нигаҳ кардам андари кном

چگونه نگه کردم اندر کنام

Бидидам сипаҳдори фархундаи сом

بدیدم سپهدار فرخنده سام

Бараҳнаи тану мӯии сари бади дароз

برهنه تن و موی سر بد دراز

Ҳаме кард нола ба сӯзу гудоз

همی کرد ناله به سوز و گداز

Бпрсидм ӯро ки ин гиря чист

بپرسیدم او را که این گریه چیست

Набояд бад-ӣн паҳливонӣ гирист

نباید بدین پهلوانی گریست

Ба ман достонро саросар бигуфт

به من داستان را سراسر بگفت

Ки аз дард ӯ мондаам дар шигифт

که از درد او مانده‌ام در شگفت

Чу огоҳ будам зи кирдори ту

چو آگاه بودم ز کردار تو

зи сардобау гиряи зори ту

ز سردابه و گریه زار تو

Ҳаме гуфтам ӯро ки чандини мазор

همی گفتم او را که چندین مزار

Ки зиндааст он моҳи симини изор

که زنده است آن ماه سیمین عذار

Наомад змни бовараши паҳлавон

نیامد زمن باورش پهلوان

Ҳаме гиря мекард аз ғами навон

همی گریه می‌کرد از غم نوان

Нишондами варо бар сари чашма сор

نشاندم ورا بر سر چشمه سار

Ки онҷост моро кному қарор

که آنجاست ما را کنام و قرار

Вази онҷои расидам кунун пеши ту

وز آنجا رسیدم کنون پیش تو

Бидон то бидонам кам ва беш ту

بدان تا بدانم کم و بیش تو

Кунунат аз эдар бар паҳлавон

کنونت از ایدر بر پهلوان

Расонами туро шоду равшани равон

رسانم تو را شاد و روشن روان

Парии духти азуи ин сухан чун шунид

پری‌دخت ازو این سخن چون شنید

Ба монанди ғунча дилаш бушковед

به مانند غنچه دلش بشکفید

Чу бишунид номи сипаҳдори сом

چو بشنید نام سپهدار سام

Бирав рӯз равшан шуд он тираи шом

برو روز روشن شد آن تیره شام

зи ризвон нишонаш бипурсед боз

ز رضوان نشانش بپرسید باز

Ҳама бозгуфт он бути длнўоз

همه بازگفت آن بت دلنواز

Ҳамон шаби варои барад аз онҷои парӣ

همان شب ورا برد از آنجا پری

Ки кӯтоҳ созад ҳамаи доварӣ

که کوتاه سازد همه داوری

Равон шуд сӯии чашмаи лоҷувард

روان شد سوی چشمه لاجورد

Бидон то бибинад рухи шермард

بدان تا ببیند رخ شیرمرد

Чу наздики он чашма сор омаданд

چو نزدیک آن چشمه سار آمدند

Ба дидори он навбаҳор омаданд

به دیدار آن نوبهار آمدند

Ки бархест абрӣ ба монанди қӣр

که برخاست ابری به مانند قیر

Гурезон шуд аз абр дар бешаи шер

گریزان شد از ابر در بیشه شیر

Ғриўндаҳ монанди абри баҳор

غریونده مانند ابر بهار

Казу тира шуд чеҳраи рӯзгор

کزو تیره شد چهره روزگار

Ҷон гашт ларзанда зон тираи абр

جان گشت لرزنده زان تیره ابر

Ки кар шуд аз он наъраи гӯши ҳужабр

که کر شد از آن نعره گوش هژبر

Парии духт аз он наъра тарсид сахт

پری‌دخت از آن نعره ترسید سخت

Билразед монанди барги дарахт

بلرزید مانند برگ درخت

Саросема шуд ҷони он ҳар ду тан

سراسیمه شد جان آن هر دو تن

Бимонаданд рухи зарду ларзони бадан

بماندند رخ زرد و لرزان بدن

Яке даст аз он абр омад бурун

یکی دست از آن ابر آمد برون

Сари даст монанди рўӣини сутун

سر دست مانند روئین ستون

Ба нохун ба монанди чанги паланг

به ناخن به مانند چنگ پلنگ

Ки аз бим ӯ оби гаштии наҳанг

که از بیم او آب گشتی نهنگ

Гиребони он ҳар ду дилбар гирифт

گریبان آن هر دو دلبر گرفت

Бимонаданд он ҳар ду зон дар шигифт

بماندند آن هر دو زان در شگفت

Буруни баради он ҳар дуро тираи абр

برون برد آن هر دو را تیره ابر

Хурушону ҷӯшони басони ҳужабр

خروشان و جوشان بسان هژبر

Чунин то се соъат дар абри фалак

چنین تا سه ساعت در ابر فلک

Ҳаме рафт ва тарснда гашта малик

همی رفت و ترسنده گشته ملک

Пас онгаҳ ба сӯй нишеб оваред

پس آنگه به سوی نشیب آورید

Бидон ҳар ду дилбар наҳиф оваред

بدان هر دو دلبر نهیب آورید

Парии духту ризвони гшонднди чашм

پری‌دخت و رضوان گشاندند چشم

Яке деви диданди пари кину хашм

یکی دیو دیدند پر کین و خشم