Дигар қаҳрамони чора нав гузид

دگر قهرمان چاره نو گزید

Қалам бар сари ҳарф давлат кашид

قلم بر سر حرف دولت کشید

Ба айвони сарвяши яке чоҳ кард

به ایوان سرویش یکی چاه کرد

зи шайтони дили хеш гумроҳ кард

ز شیطان دل خویش گمراه کرد

Бапушед рӯйиш ба хошоку хок

بپوشید رویش به خاشاک و خاک

Ки аз соми нирми براردи ҳалок

که از سام نیرم برآرد هلاک

Бияфканад маснади брорости базм

بیفکند مسند برآراست بزم

Дар он дӯстӣ чора созед разм

در آن دوستی چاره سازید رزم

Чунин гуфт бо соми яли қаҳрамон

چنین گفت با سام یل قهرمان

Ки эй гирди равшани дили меҳрбон

که ای گرد روشن دل مهربان

Яке боғ дорам чу хуррами биҳишт

یکی باغ دارم چو خرم بهشت

Ки ризвони гулашро саросар бикушт

که رضوان گلش را سراسر بکشت

зи лолаи ниҳода ба Фрўдси доғ

ز لاله نهاده به فرودس داغ

з гул карда равшани ҳазорон чароғ

ز گل کرده روشن هزاران چراغ

зи хубон дар он ҷилвагар тозаи сарв

ز خوبان در آن جلوه‌گر تازه سرو

зи хунхораи ушшоқ дар ваии тзрў

ز خونخواره عشاق در وی تذرو

Хатибӣ шудаи булбул аз шохи гул

خطیبی شده بلبل از شاخ گل

зи акси рух об гардӣда гул

ز عکس رخ آب گردیده گل

Забон карда сӯсан ба сунбули дароз

زبان کرده سوسن به سنبل دراز

Шудаи наргиси масти азуи пари зи ноз

شده نرگس مست ازو پر ز ناز

Чу махмури афкандаи сарро ба пеш

چو مخمور افکنده سر را به پیش

Дили ғунча аз хор ғам гашта риш

دل غنچه از خار غم گشته ریش

Дарави ғунчаи зарди пеши сарой

درو غنچه زرد پیش سرای

Шудаи ҳовани зар дар он машки соӣ

شده هاون زر در آن مشک سای

Зада такя ҳар сӯ чу шохи саман

زده تکیه هر سو چو شاخ سمن

Шудаи гули бути булбулаши брҳмн

شده گل بت بلبلش برهمن

Шукуфа ба райҳони дирами рехта

شکوفه به ریحان درم ریخته

Абои симу анбари даромехта

ابا سیم و عنبر درآمیخته

Сари тоҷи ёқӯт бустон фурӯз

سر تاج یاقوت بستان فروز

Ба бар ҳасани гули анбар тар зада

به بر حسن گل عنبر تر زده

Ва ё хати наврустаи мшкбор

و یا خط نورسته مشکبار

Намоён шуда бар рухи глъзор

نمایان شده بر رخ گلعذار

Чаман чун ҷавонӣаст ороста

چمن چون جوانیست آراسته

Бирав холу хати ҷумлаи пероста

برو خال و خط جمله پیراسته

Чу васфаш кунам қисса гардад дароз

چو وصفش کنم قصه گردد دراز

Ндонӣ ҳама то бадонеи ту боз

ندانی همه تا بدانی تو باز

Чу бишунид азуи соми разми озмо

چو بشنید ازو سام رزم آزما

Бадв гуфт тозам бар абрҳо

بدو گفت تازم بر ابرها

Ки ҷононаро боз чанг оварам

که جانانه را باز چنگ آورم

Сар нараҳ девон ба санг оварам

سر نره دیوان به سنگ آورم

Нишоед дигар монам эдар ба базм

نشاید دگر مانم ایدر به بزم

Ки пешаст бисёр пайкору разм

که پیش است بسیار پیکار و رزم

Наёраст ҷонам ба чанги бало

نیارست جانم به چنگ بلا

Дили ман ба ҳиҷрон ӯ мубтало

دل من به هجران او مبتلا

Раҳи давр дар пешу соғар ба даст

ره دور در پیش و ساغر به دست

Бар ъошФи содиқи инҳо бад аст

بر عاشف صادق اینها بد است

Бадв гуфт як рӯзи дигари бпо

بدو گفت یک روز دیگر بپا

Барафрӯз бустон ба фаррухи лақо

برافروز بستان به فرخ‌لقا

Ман он боғро фаррухи ободи ном

من آن باغ را فرخ آباد نام

Ниҳодам ки бинад сарафрози сом

نهادم که بیند سرافراز سام

Бигуфтанд аз он базму бархестанд

بگفتند از آن بزم و برخاستند

зи чеҳраи рух боғ оростанд

ز چهره رخ باغ آراستند

Ки ногуҳ бар соми фарҳанги дев

که ناگه بر سام فرهنگ دیو

Даромад сано хонд бар гирди ню

درآمد ثنا خواند بر گرد نیو

Навиштаи яке коғазӣ дар ниҳон

نوشته یکی کاغذی در نهان

Бидодаш ба солори равшани равон

بدادش به سالار روشن روان

Бипурсед номаш ки эй деви нар

بپرسید نامش که ای دیو نر

Нажод аз ки дорӣ бигӯ сар ба сар

نژاد از که داری بگو سر به سر

Бадв гуфт фарҳанги деви гӯам

بدو گفت فرهنگ دیو گوم

Наоне яке бандаи паҳлуам

نهانی یکی بنده پهلوم

зи таслими ҷинии расонами паём

ز تسلیم جنی رسانم پیام

Ба наздики солори бедори сом

به نزدیک سالار بیدار سام

Ман онам ки оқи ситамкора ро

من آنم که عاق ستمکاره را

Мари он зишти нопоки бадкора ро

مر آن زشت ناپاک بدکاره را

Сарашро бикунадами зи малики бадан

سرش را بکندم ز ملک بدن

Гурезон шуданд аз барам анҷуман

گریزان شدند از برم انجمن

Битарсед сақлоби тираи равон

بترسید سقلاب تیره روان

Гурезон шуд аз пеши ман дар замон

گریزان شد از پیش من در زمان

Ҳамаи кӯҳу ҳомӯн ба ҳам бршкст

همه کوه و هامون به هم برشکست

Ҳамаи саҳар ва ҷодӯӣ омад ба паст

همه سحر و جادوی آمد به پست

Ба фари худованди ҷони офарин

به فر خداوند جان آفرین

Замон ва замин шуд чу хулди барин

زمان و زمین شد چو خلد برین

Умедам ба додари парвардгор

امیدم به دادار پروردگار

Ки шодони буи то буд рӯзгор

که شادان بوی تا بود روزگار

Базӯдӣ бибинӣ рухи ёри хеш

بزودی ببینی رخ یار خویش

Валикин машав ғофил аз кори хеш

ولیکن مشو غافل از کار خویش

Ки ӣнҷо буд марзи ҷодӯгарон

که اینجا بود مرز جادوگران

Ба дами дркшнди аждаҳои дмон

به دم درکشند اژدهای دمان

Басӣ шод шуд паҳлуи тизчнг

بسی شاد شد پهلو تیزچنگ

Дуо кард бар дев бо фару ҳонг

دعا کرد بر دیو با فر و هنگ

Вази он пас сипаҳбади сар нома хонд

وز آن پس سپهبد سر نامه خواند

Вази он хати ҷаҳондор хира бимонад

وز آن خط جهاندار خیره بماند

Навишта ки эй соми разми озмо

نوشته که ای سام رزم‌آزما

Чу оӣии дарин боғу бустони саро

چو آئی درین باغ و بستان سرا

Яке маснадии бинии ороста

یکی مسندی بینی آراسته

Ба зар ва ба зевари бпиростаҳ

به زر و به زیور بپیراسته

Наёрӣ дар он ҷойгаҳ барнишаст

نیاری در آن جایگه برنشست

Ки номи баландӣ дар оре ба паст

که نام بلندی در آری به پست

Ҳамон қаҳрамонро бар онҷои нишон

همان قهرمان را بر آنجا نشان

Бидон то бибинӣ зи душмани нишон

بدان تا ببینی ز دشمن نشان

Диловар ба таслим кард офарин

دلاور به تسلیم کرد آفرین

Бинолед онгаҳ ба ҷони офарин

بنالید آنگه به جان آفرین

Ҳаме гуфт к-эии довари расатон

همی گفت کای داور راستان

Ба ҷони ман хастаи бахшеи амон

به جان من خسته بخشی امان

Дигар раҳи ниҳони гашти фарҳанги дев

دگر ره نهان گشت فرهنگ دیو

Сӯии боғи дршди сипаҳдори ню

سوی باغ درشد سپهدار نیو

Шигифтии биҳиштӣ дар онҷо бидид

شگفتی بهشتی در آنجا بدید

На зон сон бидид ва на ҳаргиз шунид

نه زان سان بدید و نه هرگز شنید

Чунин гуфт пас сом бо қаҳрамон

چنین گفت پس سام با قهرمان

Ки биншин ба ҷои худати як замон

که بنشین به جای خودت یک زمان

Ман ӣнҷо нишинам ту боло нишин

من اینجا نشینم تو بالا نشین

Ки ту подшоҳӣ ба тоҷу нигин

که تو پادشاهی به تاج و نگین

Бадви шоҳ сақлоб гуфт аз шумост

بدو شاه سقلاب گفت از شماست

Ки ман зердастами шуморо сазост

که من زیردستم شما را سزاست

Гирифташ ду бозуи сипаҳдори сом

گرفتش دو بازو سپهدار سام

Кашидаш бидон маснади тираи фом

کشیدش بدان مسند تیره فام

зи чораи ҳамеи хости кор ва нишаст

ز چاره همی خواست کار و نشست

Бидон чораи худ дарафтоди паст

بدان چاره خود درافتاد پست

Ба зубину ханҷар ба теғу синон

به زوبین و خنجر به تیغ و سنان

Дарафтоди онгоҳ ва биспурад ҷон

درافتاد آنگاه و بسپرد جان

Ҳамон чаҳ ки худ кунад дар вай фитод

همان چه که خود کند در وی فتاد

Чунин дорам аз марди гӯяндаи ёд

چنین دارم از مرد گوینده یاد

Ки зинҳор ҳаргиз макун тираи чоҳ

که زنهار هرگز مکن تیره چاه

Ба роҳи касон то науфтӣ ба чоҳ

به راه کسان تا نیفتی به چاه

Агар бдкнш бошӣу бдгҳр

اگر بدکنش باشی و بدگهر

Замонаи ҳамин карти орад ба сар

زمانه همین کارت آرد به سر

Макун бад ки то бад набинӣ ба пеш

مکن بد که تا بد نبینی به پیش

Чунинаст озодаро дайну кеш

چنین است آزاده را دین و کیش

Бихандед сому вази он ҷойгоҳ

بخندید سام و وز آن جایگاه

Чу баргашт омад сӯии тахтгоҳ

چو برگشت آمد سوی تختگاه

Нишаст аз бар тахти сақлоби сом

نشست از بر تخت سقلاب سام

Ба фармон ӯ шуд ҳамаи хосу ом

به فرمان او شد همه خاص و عام

Сипаҳи яксараи сӯии даргоҳи сом

سپه یکسره سوی درگاه سام

Расиданди гардони фархундаи ном

رسیدند گردان فرخنده نام

Биёрост қонӯни шоҳӣ ба дод

بیاراست قانون شاهی به داد

Дар адлу бахшиш ба ҳар каси кушод

در عدل و بخشش به هر کس گشاد

Ҷаҳони адли шамшер аз сар гирифт

جهان عدل شمشیر از سر گرفت

Чу дилбари ҳамеи адл дилбар гирифт

چو دلبر همی عدل دلبر گرفت