Ҳамаи шаҳри пар буд зи овози саг

همه شهر پر بود ز آواز سگ

Биҷӯшед мари сомро хӯну раг

بجوشید مر سام را خون و رگ

Буғурред ва омад бидон боргоҳ

بغرید و آمد بدان بارگاه

Ки бар тахт бинишаста сгсори шоҳ

که بر تخت بنشسته سگسار شاه

Ба разми андари он буд шопӯри шер

به رزم اندر آن بود شاپور شیر

Тани хастаи пари хӯну рӯйиши зрир

تن خسته پر خون و رویش زریر

Яке наъра зад сахти соми савор

یکی نعره زد سخت سام سوار

Ки ларзид он дашту дарёи канор

که لرزید آن دشت و دریا کنار

Пас аз наъраи гуфтои манам соми ял

پس از نعره گفتا منم سام یل

Паии ҷони душмани басони аҷал

پی جان دشمن بسان اجل

Кушандаи мкўкол ва жанд нижанд

کشنده مکوکال و ژند نژند

Ҳамон аз нҳнколи дили пургазанд

همان از نهنکال دل پرگزند

Шитобам ба пайкори шаддоди од

شتابم به پیکار شداد عاد

Ҳамон абрҳо деви тираи нажод

همان ابرها دیو تیره‌نژاد

Шунидӣ ки гршсб бо снҳрос

شنیدی که گرشسب با سنهراس

Чисони кишти он деви дили пурҳарос

چسان کشت آن دیو دل پرهراس

Бародари писари гирди Гаршосбам

برادر پسر گرد گرشاسبم

Ки аз тухмаи шоҳи шидосбм

که از تخمه شاه شیداسبم

Ниёкони ман диўкш бӯда анд

نیاکان من دیوکش بوده‌اند

Хирадманд ва бидорҳш бӯда анд

خردمند و بیدارهش بوده‌اند

Умедам кунун сӯии ин размгоҳ

امیدم کنون سوی این رزمگاه

Бубинам нигунаст сгсоршоаҳ

ببینم نگون است سگسارشاه

Клоби бидонадяш овоз кард

کلاب بداندیش آواز کرد

Чу бишунид кам шуд варои ному ком

چو بشنید کم شد ورا نام و کام

Нигаҳ кард мардӣ чу тобандаи моҳ

نگه کرد مردی چو تابنده ماه

Бргл ниҳодааст машки сиёҳ

برگل نهاده است مشک سیاه

Хаттии анбарин бар канори Рахш

خطی عنبرین بر کنار رخش

Навишта ба гирди рухи фаррухаш

نوشته به گرد رخ فرخش

Ки инаст шоҳи ҷавонони аҳд

که این است شاه جوانان عهد

Ки зебади бадви афсару тавқу маҳд

که زیبد بدو افسر و طوق و مهد

Абои хати маншуру дасти қазо

ابا خط منشور و دست قضا

Бҳл карда дода ба мардии ризо

بحل کرده داده به مردی رضا

Ҷаҳонед солори асби ғроб

جهانید سالار اسب غراب

Чу шер андар омад ба сӯии клоб

چو شیر اندر آمد به سوی کلاب

Яке дев дид ӯ нишаста ба тахт

یکی دیو دید او نشسته به تخت

Таниши кӯҳу бозу чу шохи дарахт

تنش کوه و بازو چو شاخ درخت

Ба як сар чу одам ба болои дароз

به یک سر چو آدم به بالا دراز

Сари дигараши саг ба дандони гуроз

سر دیگرش سگ به دندان گراز

Яке наъраи бардошт бар соми гирд

یکی نعره برداشت بر سام گرد

Ки ранг аз рухи чархи гардандаи барад

که رنگ از رخ چرخ گردنده برد

Ба овози як наъраи бардошти дев

به آواز یک نعره برداشت دیو

Ҳамаи тухм дашном мекошт дев

همه تخم دشنام می‌کاشت دیو

Ба як раҳи сегон ҳамла овар шуданд

به یک ره سگان حمله‌آور شدند

Ба разми сипаҳбад диловар шуданд

به رزم سپهبد دلاور شدند

Чу сом ончунон дид бардошти теғ

چو سام آنچنان دید برداشت تیغ

Чу барқӣ ки омад дурахшони зи меғ

چو برقی که آمد درخشان ز میغ

Ба сгсорён ҳамла оварад шер

به سگساریان حمله آورد شیر

Сару даст ва поашон бияфканад зер

سر و دست و پاشان بیفکند زیر

Аз он барқи шамшер оташ фиканд

از آن برق شمشیر آتش فکند

Ба сгсорёни бўр саркаш фиканд

به سگساریان بور سرکش فکند

Чу деҳқон ки бар кишт созад дарав

چو دهقان که بر کشت سازد درو

Бибареду афканди солори гӯ

ببرید و افکند سالار گو

зи хӯн сегон шуд замини мавҷи зан

ز خون سگان شد زمین موج‌زن

Шудаи мавҷ аз хӯн ӯ авҷи зан

شده موج از خون او اوج زن

зи харгоҳи хӯни сар ба дарёи ниҳод

ز خرگاه خون سر به دریا نهاد

Ту гуфтӣ замонаи сари раги кушод

تو گفتی زمانه سر رگ گشاد

Сару дасти сгсори ғарқа ба хӯн

سر و دست سگسار غرقه به خون

Сегон аўФтодаҳи ҳамаи сарнигӯн

سگان اوفتاده همه سرنگون

Як саг кашӣ шуд дар он паҳни дашт

یک سگ‌کشی شد در آن پهن‌دشت

Ки киштӣ ба хӯни сегон май гузашт

که کشتی به خون سگان می‌گذشت

Клоби ончунон даст ва бозу бидид

کلاب آنچنان دست و بازو بدید

Сарангушти ҳайрат ба дандон гузид

سرانگشت حیرت به دندان گزید

Саросема бурҷаст ва аз ҷои клоб

سراسیمه برجست و از جا کلاب

Чу хӯн равон дид монанди об

چو خون روان دید مانند آب

Яке гурз бардошт омад дмон

یکی گرز برداشت آمد دمان

Буғурред чун ски саги бадгумон

بغرید چون سک سگ بدگمان

Бадв гуфт аз мо чаҳ хўои чунин

بدو گفت از ما چه خوای چنین

Ки пар хӯн шуд аз теғати ин сарзамин

که پر خون شد از تیغت این سرزمین

Ҷаҳонӣ ба теғ оваредӣ ба зер

جهانی به تیغ آوریدی به زیر

Равони гашт аз хӯни ду сад обгир

روان گشت از خون دو صد آبگیر

зи сгсори мардум чаҳ хоҳӣ бигӯ

ز سگسار مردم چه خواهی بگو

Муродат чаҳ бошад ту аз ман биҷавӣ

مرادت چه باشد تو از من بجوی

Надонам чаҳ хоҳии азин Фрҳӣ

ندانم چه خواهی ازین فرهی

Ки аз мардумон шаҳр кардӣ тиҳӣ

که از مردمان شهر کردی تهی

Бадв гуфт бишнос яздони пок

بدو گفت بشناس یزدان پاک

Ки пайдо шуд аз ваии ҳамаи обу хок

که پیدا شد از وی همه آب و خاک

Сипеҳру замини моҳу меҳри офарид

سپهر و زمین ماه و مهر آفرید

Дуруштӣу нармӣу қаҳри офарид

درشتی و نرمی و قهر آفرید

Худои ҷаҳондори кайҳони хдиў

خدای جهاندار کیهان خدیو

Парӣ кард пайдо ва он зишти дев

پری کرد پیدا و آن زشت دیو

Бадв гуфт шаддод одасту бас

بدو گفت شداد عاد است و بس

Надонам ҷуз ӯ поки додари кас

ندانم جز او پاک دادار کس

Сипаҳбад барошуфт аз он гуфтугӯ

سپهبد برآشفت از آن گفتگو

Барангехти бораи гӯи номҷу

برانگیخت باره گو نامجو

Яке теғ зад паҳлавон бар сараш

یکی تیغ زد پهلوان بر سرش

Ки ду нима шуд сар ба сари пайкараш

که دو نیمه شد سر به سر پیکرش

Дигарҳо зи паҳлу гурезон шуданд

دگرها ز پهلو گریزان شدند

Чу барг аз бар бод резон шуданд

چو برگ از بر باد ریزان شدند

Се ҳафтаи сипаҳбад дар онҷо бимонад

سه هفته سپهبد در آنجا بماند

Ҳамеи кишти сгсор ва яздон бихонад

همی کشت سگسار و یزدان بخواند

Ҳамаи шаҳр аз он бдтнон пок кард

همه شهر از آن بدتنان پاک کرد

зи шаҳр сегон рафт бар чархи гирд

ز شهر سگان رفت بر چرخ گرد

Ситоиш намӯд ва баровард даст

ستایش نمود و برآورد دست

Шуд аз меҳри яздони сипаҳдори маст

شد از مهر یزدان سپهدار مست