Сипаҳбад чу шуд сайр аз ҷом май

سپهبد چو شد سیر از جام می

з мастӣ барафканад бар чеҳраи хуй

ز مستی برافکند بر چهره خوی

зи ҷои ҷусти мастонаи он комёб

ز جا جست مستانه آن کامیاب

Сияҳи наргисонаш шудаи масти хоб

سیه نرگسانش شده مست خواب

Яке хилват орост таслими шоҳ

یکی خلوت آراست تسلیم شاه

Диловар биёмад ба оромгоҳ

دلاور بیامد به آرامگاه

Дигар мастии хоб дар сар гирифт

دگر مستی خواب در سر گرفت

Хаёли парии духт дар бар гирифт

خیال پری‌دخت در بر گرفت

Чу дарё ва он ма даромад ба хоб

چو دریا و آن مه درآمد به خواب

Рахш дид монандаи офтоб

رخش دید ماننده آفتاب

Валикини дижами наргисонаши зи ғам

ولیکن دژم نرگسانش ز غم

Шудаи ҳолаи пжмону наргиси дижам

شده هاله پژمان و نرگس دژم

Қад чу алиф гашта аз ҳиҷри дол

قد چو الف گشته از هجر دال

Ниҳоли балоро шудаи ҳамчуи тол

نهال بلا را شده همچو تال

Шудаи шаҳд ӯ талх аз ҳиҷри дӯст

شده شهد او تلخ از هجر دوست

Ҳамаи устихонаши намоёни зи пӯст

همه استخوانش نمایان ز پوست

Ҳилолӣ шудаи меҳри тобони зи ҳиҷр

هلالی شده مهر تابان ز هجر

з анда намонда варои ҷони зи ҳиҷр

ز انده نمانده ورا جان ز هجر

Шабу рӯзи чашмаш ба роҳи хаёл

شب و روز چشمش به راه خیال

Хаёлии зи ғами мондаи он ҳам хаёл

خیالی ز غم مانده آن هم خیال

Чу мӯии худаш зор аз ғам назор

چو موی خودش زار از غم نزار

Чу мӯии пар аз чашми болои тор

چو موی پر از چشم بالای تار

Чу чашми сиёҳаши худаш хастаи дил

چو چشم سیاهش خودش خسته دل

Бар он ҳиҷр бар васли пайвастаи дил

بر آن هجر بر وصل پیوسته دل

Чу гули перҳан бар тани хеши чок

چو گل پیرهن بر تن خویش چاک

Чу хуршеди рахшони фитода ба хок

چو خورشید رخشان فتاده به خاک

зи наргиси ҳамаи жола бар гули равон

ز نرگس همه ژاله بر گل روان

Ба дил карда бо арғавони заъфарон

به دل کرده با ارغوان زعفران

Шудаи нофи оҳӯии чини пари зи хӯн

شده ناف آهوی چین پر ز خون

Ба хӯн об дода рухи лолаи гаван

به خون آب داده رخ لاله‌گون

Тарошидаи рухсори маро шимол

تراشیده رخسار مه را شمال

Ки май ҷуст бо меҳри тобони висол

که می‌جست با مهر تابان وصال

Шабу рӯзи яксони гузашта ба моҳ

شب و روز یکسان گذشته به ماه

Ҳамаи тухми гулнорро куштаи моҳ

همه تخم گلنار را کشته ماه

Ниҳода ба рухсори худ новдон

نهاده به رخسار خود ناودان

Аз он новдони рехтаи норавон

از آن ناودان ریخته ناروان

Дил оташкада гашта аз тоби ғам

دل آتشکده گشته از تاب غم

Ниҳоли қадаши руста аз оби ғам

نهال قدش رسته از آب غم

Даруни пари зи оташи буруни пари зи об

درون پر ز آتش برون پر ز آب

Чу гули рафта дар кӯҳи абри роҳи об

چو گل رفته در کوه ابر راه آب

Чу сомаш чунон дид бар зад хурӯш

چو سامش چنان دید بر زد خروش

Дар он олами хоби азуи рафтаи ҳуш

در آن عالم خواب ازو رفته هوش

Ба биҳуш омад ба поиш фитод

به بیهوش آمد به پایش فتاد

Сари роз ҳиҷрон бирав баргушод

سر راز هجران برو برگشاد

Ки эй моҳи пари меҳри ороми дил

که ای ماه پر مهر آرام دل

Маи глрхону глндоми дил

مه گلرخان و گلندام دل

Бути маи лақоёни Мочӣну чин

بت مه لقایان ماچین و چین

Гирифтор дар чини зулфати чунин

گرفتار در چین زلفت چنین

Ба бозори ҳасанати парӣ бе баҳо

به بازار حسنت پری بی‌بها

Асири камандати наёбади раҳо

اسیر کمندت نیابد رها

Фузуни рахти шамъи айвони ҷон

فزون رخت شمع ایوان جان

Диламро зи парвона вааш ҷонфишон

دلم را ز پروانه وش جانفشان

Манам ошиқӣ дар раҳи васли ёр

منم عاشقی در ره وصل یار

Ту маъшӯқ бо дарди ҳиҷрат чаҳ кор

تو معشوق با درد هجرت چه کار

Манеҳ дард бар ҷон ки дардат мабод

منه درد بر جان که دردت مباد

Парешоне аз сарв сардат мабод

پریشانی از سرو سردت مباد

Фидои ту бодои ҳамаи ҷони ман

فدای تو بادا همه جان من

Ҳам ошкори ту пинҳони ман

هم آشکار تو پنهان من

Куҷо беғамат дар кҷоӣӣ бигӯ

کجا بی‌غمت در کجائی بگو

Бад-ӣни сони парешоне чроӣӣ бигӯ

بدین‌سان پریشانی چرائی بگو

Ки бошад ба гетии туро ҳам нафас

که باشد به گیتی تو را هم‌نفس

Ки аз дард ту башиканам ман қафас

که از درد تو بشکنم من قفس

Кадомаст роҳ висолат куҷост

کدام است راه وصالت کجاست

Ки ҷонами азин дарди даврии бкост

که جانم ازین درد دوری بکاست

Шукри лаби лаб дирафшон кард боз

شکر لب لب درفشان کرد باز

Шукри рехт аз лаъли нӯшин ба роз

شکر ریخت از لعل نوشین به راز

Нахустин шуд аз дидаи гўҳрФшон

نخستین شد از دیده گوهرفشان

Чунин гуфт к-эии шоҳи гарданкашон

چنین گفت کای شاه گردنکشان

Турои асби тозанда дар зери зин

ترا اسب تازنده در زیر زین

Чаҳ донеи зи пӯяндагони ғамин

چه دانی ز پویندگان غمین

Туро соғар айш карда хароб

تو را ساغر عیش کرده خراب

Чаҳ доне киро бардаи сайлоби об

چه دانی که را برده سیلاب آب

Туро ҷом май чеҳра чун дил фурухт

تو را جام می چهره چون دل فروخت

Чаҳ доне ки дар оташи афтодаи сӯхт

چه دانی که در آتش افتاده سوخت

Туро гӯш бар нолаи зеру Бам

تو را گوش بر ناله زیر و بم

Чаҳ доне ки бошад гирифтори ғам

چه دانی که باشد گرفتار غم

Туро хуш буд ком дар рӯзгор

تو را خوش بود کام در روزگار

Марои ҳам ба ногуҳи яке гӯши дор

مرا هم به ناگه یکی گوش دار

Туро бо призодгони айшу ҷом

تو را با پریزادگان عیش و جام

Чаҳ доне ки дар банди девами мудом

چه دانی که در بند دیوم مدام

Ки аз чини фитода ба кӯҳи фано

که از چین فتاده به کوه فنا

зи банди балои бандии абрҳо

ز بند بلا بندی ابرها

Агар омадӣ ёфтӣ зинда ам

اگر آمدی یافتی زنده‌ام

Вагарна ба чанги аҷали банд ҳ ам

وگرنه به چنگ اجل بند‌ه‌ام

Хушо хастаи ҳиҷрро дар хаёл

خوشا خسته هجر را در خیال

зи ногуҳ ба ҷон ёфтанд иттисол

ز ناگه به جان یافتند اتصال

Хушо бо хаёли бути симбр

خوشا با خیال بت سیمبر

Ниҳоданд лаб бар лаби икдгр

نهادند لب بر لب یکدگر

Касе кӯ на ишқаши варои ҷон буд

کسی کو نه عشقش ورا جان بود

Махонаш ту одам ки ҳайвон буд

مخوانش تو آدم که حیوان بود

зи ногуҳи зи шодии зи ҷои ҷусти сом

ز ناگه ز شادی ز جا جست سام

Ба бар дар набӯдаш бути хуши хиром

به بر در نبودش بت خوش خرام

Шудаш сина аз дард ӯ пора тар

شدش سینه از درد او پاره‌تر

з бечорагӣ монад бечора тар

ز بیچارگی ماند بیچاره‌تر