Чунин то баромади арӯси сипеҳр
چنین تا برآمد عروس سپهر
Барафрӯхт базми фалакро ба меҳр
برافروخت بزم فلک را به مهر
Нишаст аз бар ҷумлаи лоҷувард
نشست از بر جمله لاجورد
зи аксаши ҷаҳони гашти ёқӯти зард
ز عکسش جهان گشت یاقوت زرد
Сипедаи дмон сом омад ба гоҳ
سپیده دمان سام آمد به گاه
Талаб кард онгоҳи таслими шоҳ
طلب کرد آنگاه تسلیم شاه
Бадв гуфт к-эии шоҳи деву парӣ
بدو گفت کای شاه دیو و پری
Марои роҳ даврасту пари доварӣ
مرا راه دور است و پر داوری
зи ҳиҷри парии духти ҷонам ба тоб
ز هجر پریدخت جانم به تاب
Буруни пари зи оташи даруни пари кабоб
برون پر ز آتش درون پر کباب
Хабари пурсам аз роҳи душвори давр
خبر پرسم از راه دشوار دور
Шитобами бубинам чаҳ ояд зи ҳўр
شتابم ببینم چه آید ز هور
Кадомаст роҳ ва чаҳ ояд ба пеш
کدام است راه و چه آید به پیش
Ки шастами ду даст аз дилу ҷони хеш
که شستم دو دست از دل و جان خویش
Ба посух чунин гуфт таслими шоҳ
به پاسخ چنین گفت تسلیم شاه
Каз эдар буд шаҳри ман пеши роҳ
کز ایدر بود شهر من پیش راه
Вази онҷо ба хушкӣ кашад яксара
وز آنجا به خشکی کشد یکسره
Ҳамеи шаст фарсанги бинии дарра
همی شصت فرسنگ بینی دره
Саросар дар он оташи шуълаи нок
سراسر در آن آتش شعله ناک
Казу меҳр ва ма ҳаст бими ҳалок
کزو مهر و مه هست بیم هلاک
Ки дӯзах ниҳодаст шаддоди ном
که دوزخ نهادست شداد نام
Фаровон дар онҷои дадонро кном
فراوان در آنجا ددان را کنام
Ки пайвастаи шани ҷой дар оташ аст
که پیوستهشان جای در آتش است
Ҳамаи ҷои девони мардум каш аст
همه جای دیوان مردم کش است
Самандар ба номаст сардорашон
سمندر به نام است سردارشان
Ки оташ фурӯзаст ҳамаи корашон
که آتش فروز است همه کارشان
Ҳамаи чармашони пой то сар буд
همه چرمشان پای تا سر بود
Ҳамон равғанӣ каз самандар буд
همان روغنی کز سمندر بود
Дар оташ бисӯзанд онҷои равон
در آتش بسوزند آنجا روان
Куҷо даҳ ҳазоранд эй паҳлавон
کجا ده هزارند ای پهلوان
Чу зи онҷои гузаштии ҳамаи бому хишт
چو ز آنجا گذشتی همه بام و خشت
Дигар шаст фарсах бибинӣ биҳишт
دگر شصت فرسخ ببینی بهشت
Дарахтонаши ваз қаср оварда сар
درختانش وز قصر آورده سر
ДроФкндаҳ дар қаср ӯ хишти зар
درافکنده در قصر او خشت زر
Басии моҳрӯён ҳар марзу бум
بسی ماهرویان هر مرز و بوم
Вази Эрону турон ва ҳар марзу бум
وز ایران و توران و هر مرز و بوم
з ҳар марз кишвар кашида ба зӯр
ز هر مرز کشور کشیده به زور
Ҳама номашон карда ғулмону ҳур
همه نامشان کرده غلمان و حور
Чиҳил қаср дар боғи зари сохта
چهل قصر در باغ زر ساخته
зи лаълу зи ёқӯти пардохта
ز لعل و ز یاقوت پرداخته
Ба посух бадв гуфт пас паҳлавон
به پاسخ بدو گفت پس پهلوان
Каз эдар шитобам бидон ҷодӯон
کز ایدر شتابم بدان جادوان
Барандозами он дӯзах ва ҳам биҳишт
براندازم آن دوزخ و هم بهشت
Фурӯд оварам қасри зарринаи хишт
فرود آورم قصر زرینه خشت
Чу эдар шитобам ба он бадгумон
چو ایدر شتابم به آن بدگمان
Ту аз пас биёи ҳамчуи тир аз камон
تو از پس بیا همچو تیر از کمان
Ҳамаи боғи зарро ту тороҷ кун
همه باغ زر را تو تاراج کن
Тану ҷони душмани ту омоҷ кун
تن و جان دشمن تو آماج کن
Ки шаддодро ман ба по оварам
که شداد را من به پا آورم
Парастиш ба яздон худо оварам
پرستش به یزدان خدا آورم
Бигуфту даронҷо ба киштӣ нишаст
بگفت و درآنجا به کشتی نشست
Ба ёди парӣ духт гардӣда маст
به یاد پریدخت گردیده مست
Ба дарё даромад сипаҳбад чу бод
به دریا درآمد سپهبد چو باد
Равон шуд ба пайкори шаддоди од
روان شد به پیکار شداد عاد
Ҳамон шоҳи таслим бо лашкарӣ
همان شاه تسلیم با لشکری
з пас ронад бо деву ҷину парӣ
ز پس راند با دیو و جن و پری
Сипаҳбади зи як ма ба дарёи гузашт
سپهبد ز یک مه به دریا گذشت
Сари моҳ пайдо шуд он кӯҳу дашт
سر ماه پیدا شد آن کوه و دشت
Ки аз давр ӯ чарх гашта кабӯд
که از دور او چرخ گشته کبود
Шунида бидидаш бидон сон ки буд
شنیده بدیدش بدان سان که بود
Ҳаме ронад киштӣ ба домони кӯҳ
همی راند کشتی به دامان کوه
Замона аз он кӯҳи оташи сутӯҳ
زمانه از آن کوه آتش ستوه
Ба хушкӣ даромад ҷаҳондори сом
به خشکی درآمد جهاندار سام
Ки онҷои бадии ҷодӯонро кном
که آنجا بدی جادوان را کنام
Вази он ҷои баргашти млоҳи пер
وز آن جای برگشت ملاح پیر
Дигар раҳ равон шуд бидон обгир
دگر ره روان شد بدان آبگیر
Сипаҳбад равон шуд ба сӯии дарра
سپهبد روان شد به سوی دره
Ҳамаи дӯду оташи бади он яксара
همه دود و آتش بد آن یکسره
Ҳамаи кӯҳи сар то ба сари сӯхташ
همه کوه سر تا به سر سوختش
Миёни ду кӯҳ оташ афрӯхташ
میان دو کوه آتش افروختش
Ҳамаи ҳизум ӯ зи одами бадӣ
همه هیزم او ز آدم بدی
зи бедод ӯ одамӣ кам бадӣ
ز بیداد او آدمی کم بدی
Сипаҳбад равон шуд ба сӯии дарра
سپهبد روان شد به سوی دره
Ки бади дӯду оташи ҳамаи яксара
که بد دود و آتش همه یکسره
Сипаҳбади ҳамон ҷой омад фурӯд
سپهبد همان جای آمد فرود
Ба яздон фиристод чандини дуруд
به یزدان فرستاد چندین درود
Ки эй поки яздон бо рой ва дод
که ای پاک یزدان با رای و داد
Чигунааст ин кори шаддоди од
چگونه است این کار شداد عاد
Ки гум гашта аз роҳи кайҳони хдиў
که گم گشته از راه کیهان خدیو
Ба бираҳи фитода ба фармони дев
به بیره فتاده به فرمان دیو
Марои бахши неруӣу бозуии ҷанг
مرا بخش نیروی و بازوی جنگ
Ки орми сари ном ӯ зери санг
که آرم سر نام او زیر سنگ
Нмонм кунун номаши андари ҷаҳон
نمانم کنون نامش اندر جهان
Ки бошад марин дев аз гмрҳон
که باشد مرین دیو از گمرهان
Барандозами ин дев гум карда роҳ
براندازم این دیو گم کرده راه
Ҷаҳонро кунам пеши чашмаши сиёҳ
جهان را کنم پیش چشمش سیاه
Дарин бад ки бархест ларзони азу
درین بد که برخاست لرزان ازو
Сипаҳбад шигифтӣ бимонад андрў
سپهبد شگفتی بماند اندرو
Нигаҳ кард солори патёра Эй
نگه کرد سالار پتیارهای
Ту гуфтӣ ки бади оҳанӣни пора Эй
تو گفتی که بد آهنین پارهای
Амӯдӣ ба гардан чу як лухти кӯҳ
عمودی به گردن چو یک لخت کوه
Ки дар зери поиши замини бади сутӯҳ
که در زیر پایش زمین بد ستوه
Гуруҳеи зи девони пасу пушт ӯ
گروهی ز دیوان پس و پشت او
зи ҷодӯи замин буд дар мушт ӯ
ز جادو زمین بود در مشت او
Даҳони ҳамчуи ғории кушодаи зи ҳам
دهان همچو غاری گشاده ز هم
Дмон аз даҳонаш ҳамаи дӯду дам
دمان از دهانش همه دود و دم
Ба равғани бимолиди сар то ба пой
به روغن بمالید سر تا به پای
Ғаривон чу тундар даромад зи ҷой
غریوان چو تندر درآمد ز جای
Буғурред к-эии бахти баргаштаи мард
بغرید کای بخت برگشته مرد
Нафасро кунӣ бар галӯгоҳи сард
نفس را کنی بر گلوگاه سرد
Чароӣ сӯзии дӯзахи шитобӣ чу бод
چرای سوزی دوزخ شتابی چو باد
Ндонӣ магари номи шаддоди од
ندانی مگر نام شداد عاد
Чаҳ ҷўӣии ваз эдар чаро омадӣ
چه جوئی وز ایدر چرا آمدی
Бад-ӣни кӯҳсор аз куҷо омадӣ
بدین کوهسار از کجا آمدی
Чаҳ номии магари хеши Гаршосбӣ
چه نامی مگر خویش گرشاسبی
зи ҷамшеду азъми шидосбӣ
ز جمشید و ازعم شیداسبی
Вагарна дигар каси дарин ҷойгоҳ
وگرنه دگر کس درین جایگاه
Наёяд кас аз бими шдодшоаҳ
نیاید کس از بیم شدادشاه
Мари ин кӯҳро номи озар буд
مر این کوه را نام آذر بود
Ҳар он кас ки ҷӯяд диловар буд
هر آن کس که جوید دلاور بود
Куҷо рафт хоҳии маро ту чист
کجا رفت خواهی مرا تو چیست
Бад-ӣни зиндагонӣ бибояд гирист
بدین زندگانی بباید گریست
Магари ҷони худро нахоҳӣ ҳаме
مگر جان خود را نخواهی همی
Казин сони тан худ бакоҳӣ ҳаме
کزین سان تن خود بکاهی همی
Ба посух бадв гуфт соми савор
به پاسخ بدو گفت سام سوار
Ки эй деви баргаштаи нобакор
که ای دیو برگشته نابکار
Ту нашунидае номи гетии ситон
تو نشنیدهای نام گیتی ستان
Яли номҷуи соми равшани равон
یل نامجو سام روشن روان
Ба ишқи парии духти фағфури чин
به عشق پریدخت فغفور چین
Кунун рӯи ниҳодам ба мағриби замин
کنون رو نهادم به مغرب زمین
Даҳуми ҷони девони мағриб ба бод
دهم جان دیوان مغرب به باد
Бигирам сари тахти шаддоди од
بگیرم سر تخت شداد عاد
Набахшам азишон якеро амон
نبخشم ازیشان یکی را امان
Ба хоки андари орми сари бадгумон
به خاک اندر آرم سر بدگمان
Чунин гуфт кӯро саманди манам
چنین گفت کو را سمند منم
Нигаҳбони ин кӯҳи озари манам
نگهبان این کوه آذر منم
Маро офарӣдааст шаддоди од
مرا آفریده است شداد عاد
зи баҳри азоби тани бадниҳод
ز بهر عذاب تن بدنهاد
Ҳар он кас ки ӯро надонад худоӣ
هر آن کس که او را نداند خدای
Ситоиш наёрад бидон раҳнамоӣ
ستایش نیارد بدان رهنمای
Бисӯзам ба оташи тану ҷони ӯй
بسوزم به آتش تن و جان اوی
Ки набӯд ҷузи ин ҳеҷ дармони ӯй
که نبود جز این هیچ درمان اوی
Ҳаме даҳ ҳазоранд девони ҷанг
همی ده هزارند دیوان جنگ
Дарин кӯҳи оташи дарин тираи санг
درین کوه آتش درین تیره سنگ
Ҳамин дами сияҳи созами ин кори ту
همین دم سیه سازم این کار تو
Ба оташ бисӯзам тани зори ту
به آتش بسوزم تن زار تو