Кунам ибтидо аз худованди ёд

کنم ابتدا از خداوند یاد

Ки ҳар мушкилиро буд ӯ кушод

که هر مشکلی را بود او گشاد

Кунун рӯй дар рӯй ҷом оварам

کنون روی در روی جام آورم

Яке қисса аз кор сом оварам

یکی قصه از کار سام آورم

Забонро чу халхол заррин кунам

زبان را چو خلخال زرین کنم

Саманди сухани санҷро зин кунам

سمند سخن سنج را زین کنم

Кунун пари шигифтии яке достон

کنون پر شگفتی یکی داستان

Бипайвандам аз гуфта бостон

بپیوندم از گفته باستان

Ки чун рахти берун барам зини сарой

که چون رخت بیرون برم زین سرای

зи ман ёдгорӣ бимонад ба ҷой

ز من یادگاری بماند به جای

Ки ҳар зарраи хоками ғуборӣ буд

که هر ذره خاکم غباری بود

Пас аз марги ман ёдгорӣ буд

پس از مرگ من یادگاری بود

Агар худ ба мақсад расад пои ман

اگر خود به مقصد رسد پای من

Барояд ба давлати таманнои ман

برآید به دولت تمنای من

Бипардозам ин номаи номдор

بپردازم این نامه نامدار

Ки аз ман бимонад басии ёдгор

که از من بماند بسی یادگار

Агар худ фалакро ҷуз ин нест рой

اگر خود فلک را جز این نیست رای

Басои орзӯҳо ки монад ба ҷой

بسا آرزوها که ماند به جای

Замона на бар ман ситам карду бас

زمانه نه بر من ستم کرد و بس

Набинам зи ҷаври ваии озоди кас

نبینم ز جور وی آزاد کس

Ҷаҳони чўлъини ҷаҳанда буд

جهان چولعین جهنده بود

Хунаки онкӣ қаҳраш фиканда буд

خنک آنکه قهرش فکنده بود

Биё то бшўӣими азин дӯсти даст

بیا تا بشوئیم ازین دوست دست

Набошем дар дом ӯ пои баст

نباشیم در دام او پای بست

Сари пой бар чархи гардуни зи ним

سر پای بر چرخ گردون زنیم

Яке рӯй бар хок майдон наҳем

یکی روی بر خاک میدان نهیم

Баҳораст аз хок гул ме диҳад

بهارست از خاک گل می‌دهد

Арӯси чаман дар чаман май чамад

عروس چمن در چمن می‌چمد

зи як сӯии наргис қадаҳ барграфт

ز یک سوی نرگس قدح برگرفت

зи сӯй дигар лола соғар гуфт

ز سوی دگر لاله ساغر گفت

Бунафшаи сари зулф бар бод дод

بنفشه سر زلف بر باد داد

Парешонеи ман маро ёд дод

پریشانی من مرا یاد داد

Магари булбул аз ғунча бедод дошт

مگر بلبل از غنچه بیداد داشت

зи дили тангяши бонг ва фарёд дошт

ز دل‌تنگیش بانگ و فریاد داشت

Чунин рӯз бо шодмонӣ буд

چنین روز با شادمانی بود

Будгар ба вақти ҷавонӣ буд

بود گر به وقت جوانی بود

Ҷавонии зи айшу тараби срмкш

جوانی ز عیش و طرب سرمکش

Ки айшу тараб бо ҷавонӣаст хуш

که عیش و طرب با جوانیست خوش

Пас аз мо басии рӯзгорон буд

پس از ما بسی روزگاران بود

Ки гули раведу навбаҳорон буд

که گل روید و نوبهاران بود

Ҳазор офарин бар лаби расатон

هزار آفرین بر لب راستان

Бар он кас ки хуш хонд ин достон

بر آن کس که خوش خواند این داستان

Нависандагар каҷ нахоҳад навишт

نویسنده گر کج نخواهد نوشت

Барӯманди бодо ба хуррами биҳишт

برومند بادا به خرم بهشت