Чу бархонад онро барошуфт сахт
چو برخواند آن را برآشفت سخت
Баровард шамшери он неки бахт
برآورد شمشیر آن نیکبخت
Бузад бар сараш то камаргаҳи шикофт
بزد بر سرش تا کمرگه شکافت
Калиди тилисмоти ҷамро бёФт
کلید طلسمات جم را بیافت
Яке тирагӣ шуд чу коми ҳужабр
یکی تیرگی شد چو کام هژبر
Яке наъра бархест аз рӯй абр
یکی نعره برخاست از روی ابر
Азуи хости фирӯзӣу дастгоҳ
ازو خواست فیروزی و دستگاه
Ки фирӯз гардад ба ҷодӯи сипоҳ
که فیروز گردد به جادو سپاه
Чу он кӯҳ оташ бишуд нопадид
چو آن کوه آتش بشد ناپدید
Сипаҳбади ҳисории з оҳан бидид
سپهبد حصاری ز آهن بدید
Ба гардиши яке гандаи дарёии об
به گردش یکی گنده دریای آب
Наҳангӣ наёраст кардани шитоб
نهنگی نیارست کردن شتاب
Ҳамеи мавҷ бар авҷи рафтаи баланд
همی موج بر اوج رفته بلند
Тани кӯҳ аз он муваҷҷаҳаш пургазанд
تن کوه از آن موجهاش پرگزند
Бадв гуфт шамсаи Фрўдои яке
بدو گفت شمسه فرودآ یکی
Ба яздони ситоиши намои андакӣ
به یزدان ستایش نما اندکی
Пас онгаҳ бибин то чаҳ ояд фароз
پس آنگه ببین تا چه آید فراز
Чунон роҳ дарё шавад бар ту боз
چنان راه دریا شود بر تو باز
Дарин буд ногоҳ шаб дар расед
درین بود ناگاه شب در رسید
Ҷаҳони чодари қӣр бар сар кашид
جهان چادر قیر بر سر کشید
Бути тира монанди деви сиёҳ
بت تیره مانند دیو سیاه
Мау меҳри афтода дар тираи чоҳ
مه و مهر افتاده در تیره چاه
Фалаки роҳ гум карда дар тирагӣ
فلک راه گم کرده در تیرگی
Сиёҳии гузаштаи азуи хирагӣ
سیاهی گذشته ازو خیرگی
Дил аз ҷони бурӣдаи замонаи зи бим
دل از جان بریده زمانه ز بیم
Кашида сияҳи деви сар дар гилӣм
کشیده سیهدیو سر در گلیم
Арӯсони афлокро бардаи дев
عروسان افلاک را برده دیو
Мау меҳру сайёраро хӯрдаи дев
مه و مهر و سیاره را خورده دیو
Фалаки чеҳраи шаста ба дарёии нил
فلک چهره شسته به دریای نیل
Ба дӯда Биёлуда рухсори пел
به دوده بیالوده رخسار پیل
Гушӯдаи сияҳи мори гетии даҳан
گشوده سیه مار گیتی دهن
зи мотами сияҳи сохтаи перҳан
ز ماتم سیه ساخته پیرهن
Чунон тирау тору баси ҳавлнок
چنان تیره و تار و بس هولناک
Ки гуфтӣ фалаки аўФтодаҳ ба хок
که گفتی فلک اوفتاده به خاک
Гурезандаи девон дар он тираи шаб
گریزنده دیوان در آن تیره شب
Ҷаҳон гашта аз бим ӯ пари зи таб
جهان گشته از بیم او پر ز تب
Дар он тирагии соми нирми нажод
در آن تیرگی سام نیرمنژاد
зи яздон додар мекард ёд
ز یزدان دادار میکرد یاد
Ситоиш басӣ кард бар кирдигор
ستایش بسی کرد بر کردگار
Битарсед аз он тираи шаби номдор
بترسید از آن تیره شب نامدار
Ҳаме гуфт зини сони шабӣ кас надид
همی گفت زین سان شبی کس ندید
Казу рўшноӣии ҳамеи брприд
کزو روشنائی همی برپرید
Шабами тираи бахтам аз он тира тар
شبم تیره بختم از آن تیرهتر
зи ҳиҷрони шаб тираам тира тар
ز هجران شب تیرهام تیرهتر
Ҷад аз парии духти симини изор
جد از پریدخت سیمینعذار
Дил аз дарди бемору дили пари зи хор
دل از درد بیمار و دل پر ز خار
Ҳамаи рӯзам аз икдгр бадтар аст
همه روزم از یکدگر بدتر است
Даҳани талху лаби хушку дида тар аст
دهن تلخ و لب خشک و دیده تر است
Басӣ гуфту хуноб ҳасрат бихӯрад
بسی گفت و خوناب حسرت بخورد
Хаёли парии духташ аз дасти барад
خیال پریدختش از دست برد
Ба сари буриши шамсаи ҳамеи посбон
به سر برش شمسه همی پاسبان
Ду дидаи ниҳода бар он меҳрбон
دو دیده نهاده بر آن مهربان
Ки афтодаи биҳуши соми савор
که افتاده بیهوش سام سوار
Чу бархест бонгӣ чу раъди баҳор
چو برخاست بانگی چو رعد بهار
Ҳамаи дашт аз он наъра ларза гирифт
همه دشت از آن نعره لرزه گرفت
Ки шамса аз он наъра шуд дар шигифт
که شمسه از آن نعره شد در شگفت
Нигаҳ кард девӣ чу абри сиёҳ
نگه کرد دیوی چو ابر سیاه
Ду по бар замину сараш то ба моҳ
دو پا بر زمین و سرش تا به ماه
Тан ӯ ба монанди пушти паланг
تن او به مانند پشت پلنگ
Сарину таниши ҳамчуи пушти паланг
سرین و تنش همچو پشت پلنگ
Ду шохаш ба сар чун ду шохи дарахт
دو شاخش به سر چون دو شاخ درخت
Ҳамаи китфу купол ӯ лухти лухт
همه کتف و کوپال او لخت لخت
Дарахтии гирифта ба кафи пургазанд
درختی گرفته به کف پرگزند
Яке санг пас карда бар вай ба банд
یکی سنگ پس کرده بر وی به بند
Ба занҷири бастаи абри икдгр
به زنجیر بسته ابر یکدگر
Кашида ба болои занҷири зар
کشیده به بالای زنجیر زر
Буғурред к-эии шамсаи нобакор
بغرید کای شمسه نابکار
Чаҳ ҳамроҳи гаштӣ ба соми савор
چه همراه گشتی به سام سوار
Паии кӣнаи мо чаҳ бархестӣ
پی کینه ما چه برخاستی
Чаро куштани боби ман хостӣ
چرا کشتن باب من خواستی
Чаҳ пўӣии бад-ӣни сон ба гирди тилисм
چه پوئی بدین سان به گرد طلسم
Ба оташ фиканда дилу ҷону ҷисм
به آتش فکنده دل و جان و جسم
Туро боб ва он хираи таслими шоҳ
تو را باب و آن خیره تسلیم شاه
Абои лашкари деву ҷинии сипоҳ
ابا لشکر دیو و جنی سپاه
Гирифтори гаштанди пеши шадид
گرفتار گشتند پیش شدید
Ҳамаи рӯзи хӯбӣ ба сар дар расед
همه روز خوبی به سر در رسید
Ту бо ин фурӯмояи гирди далер
تو با این فرومایه گرد دلیر
Гурезон рафтед чеҳраи зрир
گریزان رفتید چهره زریر
Ман аз паии шитобони расидами ҳаме
من از پی شتابان رسیدم همی
Басии ранҷ ва анда кашидам ҳаме
بسی رنج و انده کشیدم همی
Ҳамин дами саратро бикӯбам ба гурз
همین دم سرت را بکوبم به گرز
Нмонми бад-ӣни бдгҳри ёлу брз
نمانم بدین بدگهر یال و برز
Ки ларзид гетӣ ба монанди бед
که لرزید گیتی به مانند بید
Яке мурғ пайдо шуд онгаҳ сипед
یکی مرغ پیدا شد آنگه سپید
Ба минқори сурх ва ба пайкари бузург
به منقار سرخ و به پیکر بزرگ
Ба тани жандаи пел ва ба неруи сутург
به تن ژندهپیل و به نیرو سترگ
Бурун кард оташ ба дам ҳар замон
برون کرد آتش به دم هر زمان
Чу шуд прғриўону наъраи занон
چو شد پرغریوان و نعرهزنان
Чу гуми гашти оташ дар он паҳни дашт
چو گم گشت آتش در آن پهندشت
Ғаривони мари он мурғи андари гузашт
غریوان مر آن مرغ اندر گذشت
Сипаҳбад аз он мурғ ҳайрон бимонад
سپهبد از آن مرغ حیران بماند
Ба яздони басии офарин ҳо бихонад
به یزدان بسی آفرینها بخواند
Чу шамсаи мари он зишт патёра дид
چو شمسه مر آن زشت پتیاره دید
Тани хешро сахт бечора дид
تن خویش را سخت بیچاره دید
Ҳамеи хост рафтани сӯии паҳлавон
همی خواست رفتن سوی پهلوان
Ки созадаш бедори равшани равон
که سازدش بیدار روشن روان
Дигар гуфт кӯи рафта эдар ба хоб
دگر گفت کو رفته ایدر به خواب
Чаҳ дорӣ ба бедор кардани шитоб
چه داری به بیدار کردن شتاب
Бипурсед аз он деви ном ту чист
بپرسید از آن دیو نام تو چیست
Яке бозгу то ки ком ту чист
یکی بازگو تا که کام تو چیست
Манам шамсаи он духти раҳмони ҷин
منم شمسه آن دخت رحمان جن
Ба фармони ман сар ба сари ҷони ҷин
به فرمان من سر به سر جان جن
Чу бишикаст соми Наримони тилисм
چو بشکست سام نریمان طلسم
Бишуд ошкорои ниҳони тилисм
بشد آشکارا نهان طلسم
Ҳамон теғи ҷамро ба даст оваред
همان تیغ جم را به دست آورید
Битозем аз эдар ба ҷанги шадид
بتازیم از ایدر به جنگ شدید
Барорем аз ҷони эшон дамор
برآریم از جان ایشان دمار
Ба фармони яздони парвардгор
به فرمان یزدان پروردگار
Ба посух чунин гуфт он пурғарив
به پاسخ چنین گفت آن پرغریو
Маро ном бошад плнколи дев
مرا نام باشد پلنکال دیو
Бигуфт ва баровард гурзи гарон
بگفت و برآورد گرز گران
Ба шамса дарандохт он бадгумон
به شمسه درانداخت آن بدگمان
Бузад бар сари шамсаи пас гурз ӯ
بزد بر سر شمسه پس گرز او
зи ҷои ҷусти он дилбари машки мӯ
ز جا جست آن دلبر مشک مو
Яке теғ будаш ҳаме дар ниёам
یکی تیغ بودش همی در نیام
Даровард ва омад ба пуштии сом
درآورد و آمد به پشتی سام
Бузад бар ду пои плнколи дев
بزد بر دو پای پلنکال دیو
Ду поиш қалам шуд ба номи хдиў
دو پایش قلم شد به نام خدیو
БиФтод бар хоки деви нижанд
بیفتاد بر خاک دیو نژند
Ғариваши баромад ба чархи баланд
غریوش برآمد به چرخ بلند
Яке зарби дигари бузад бар сараш
یکی ضرب دیگر بزد بر سرش
Ки бшикофт то сина ки пайкараш
که بشکافت تا سینه که پیکرش
Яке дӯд бархест аз ваии сиёҳ
یکی دود برخاست از وی سیاه
Ки якбора тира шуд овардгоҳ
که یکباره تیره شد آوردگاه
Дигар раҳ даромад ба болини сом
دگر ره درآمد به بالین سام
Ба хоби андари он бади яли неки ном
به خواب اندر آن بد یل نیکنام
Ба болин ӯ шамса шуд дидаи бон
به بالین او شمسه شد دیده بان
Тилоияи ҳаме буд бар паҳлавон
طلایه همی بود بر پهلوان
Вале сом дар хоб боғӣ бидид
ولی سام در خواب باغی بدید
Чунон хоб ҳаргиз надид ва шунид
چنان خواب هرگز ندید و شنید
Дар он боғи Тахтии ниҳода ба зар
در آن باغ تختی نهاده به زر
Бар он тахти ҷамшеди фархундаи фар
بر آن تخت جمشید فرخنده فر
Басии пари зи ханда бар он тахти оҷ
بسی پر ز خنده بر آن تخت عاج
Ба сар барниҳода зи фирӯзаи тоҷ
به سر برنهاده ز فیروزه تاج
Ба як дасти ҷомӣ ва лавҳ набед
به یک دست جامی و لوح نبید
Навишта бар он лавҳ ҷомӣ бидид
نوشته بر آن لوح جامی بدید
Чу чашмаш барофтод бар рӯй сом
چو چشمش برافتاد بر روی سام
Бадв дод ҷамшеди фархундаи ҷом
بدو داد جمشید فرخنده جام
Бадв гуфт даракаш ки ин бахши тест
بدو گفت درکش که این بخش تست
Ки бедор дил бошӣ ва тундараст
که بیدار دل باشی و تندرست
Паноҳи туами шоҳи ҷамшеди ҷам
پناه توام شاه جمشید جم
Ки душмани зи шамшери ман бади дижам
که دشمن ز شمشیر من بد دژم
Ҷаҳонро ҳамаи зеб ва фар дода ам
جهان را همه زیب و فر دادهام
Ба ҳар ҷои басӣ ганҷ биниҳода ам
به هر جا بسی گنج بنهادهام
Марои соли ҳафтсад ба сари бргзшт
مرا سال هفتصد به سر برگذشت
Чу бодӣ ки ояд абр рӯй дашт
چو بادی که آید ابر روی دشت
Ба фармони ман буд деву парӣ
به فرمان من بود دیو و پری
Ба дастами ҷаҳони ҳамчуи ангуштарӣ
به دستم جهان همچو انگشتری
Ҷаҳони кирдигорам чу фирӯза буд
جهان کردگارم چو فیروزه بود
Шабами рӯзу рӯзам чу наврӯз буд
شبم روز و روزم چو نوروز بود
Се чизи андарин дайр бар сохтам
سه چیز اندرین دیر بر ساختم
Басии ганҷ ва динор пардохтам
بسی گنج و دینار پرداختم
Нахустин мари ин ҷоми гетии намо
نخستین مر این جام گیتی نما
Ҳамаи рози гетӣ дарав карда ҷо
همه راز گیتی درو کرده جا
Ба наврӯз дар хилватӣ ҷо кунӣ
به نوروز در خلوتی جا کنی
Дарави рози гетӣ ҳувайдо кунӣ
درو راز گیتی هویدا کنی
Замини сар ба сари моҳу чарху сипеҳр
زمین سر به سر ماه و چرخ و سپهر
Чу кайвону баҳрому ноҳиду меҳр
چو کیوان و بهرام و ناهید و مهر
Чу брҷис бо тиру пӯяндаи моҳ
چو برجیس با تیر و پوینده ماه
Бибинӣ чаҳ дорӣ дар онҷои нигоҳ
ببینی چه داری در آنجا نگاه
Дигар теғи тез ва паранд оварӣ
دگر تیغ تیز و پرند آوری
Ки кӯтаҳ кунад макри ҷодӯгарӣ
که کوته کند مکر جادوگری
Пас аз ту ялоне ки пайдо шаванд
پس از تو یلانی که پیدا شوند
зи тухмати наҳангон ки барпо шаванд
ز تخمت نهنگان که برپا شوند
Бадишон бимонад ҳамеи ёдгор
بدیشان بماند همی یادگار
Ба ҳар ҷои созанди азуи корзор
به هر جای سازند ازو کارزار
Бавижа яке паҳлуи поки дайн
بویژه یکی پهلو پاک دین
Ки гетии намояд чу хулди барин
که گیتی نماید چو خلد برین
Ҷонро кунад пок аз деву дад
جان را کند پاک از دیو و دد
Ба шодии ҳамеи умр ӯ бугзарад
به شادی همی عمر او بگذرد
Сазад мардро тоҷу тахту кулоҳ
سزد مرد را تاج و تخت و کلاه
Сараш бар шуда то ба хуршеду моҳ
سرش بر شده تا به خورشید و ماه
Ҳамаи подшоҳони фархундаи пай
همه پادشاهان فرخنده پی
Сарафканда бошанд дар пеши вай
سرافکنده باشند در پیش وی
Ба неруи бадаради дили шери нар
به نیرو بدرد دل شیر نر
Ба фармони додари фирӯзгар
به فرمان دادار فیروزگر
Тани пели нарро дарорад ба зер
تن پیل نر را درآرد به زیر
Набошад замонии зи пайкори сайр
نباشد زمانی ز پیکار سیر
Ба шамшеру тир ва ба гурзу каманд
به شمشیر و تیر و به گرز و کمند
Сар нараҳ девони дарорад ба банд
سر نره دیوان درآرد به بند
На ҷодӯ бимонад на ҷодӯгарон
نه جادو بماند نه جادوگران
Бигардади ҷаҳонро карон то карон
بگردد جهان را کران تا کران
Ба гурзу каманд ва ба шамшери тез
به گرز و کمند و به شمشیر تیز
Намояд ба гетии яке растхез
نماید به گیتی یکی رستخیز
Казу бозгўинд дар рӯзгор
کزو بازگویند در روزگار
Ба ҳангоми базму гуҳи гиру дор
به هنگام بزم و گه گیر و دار
Ба тани ҳамчуи шер жён бошад ӯ
به تن همچو شیر ژیان باشد او
Ба мардии сарафрозу пархошҷу
به مردی سرافراز و پرخاشجو
Ба тани пелу дили ҳамчуи шери шикор
به تن پیل و دل همچو شیر شکار
Варои ном рустам кунад рӯзгор
ورا نام رستم کند روزگار
Чу бинии варо ном кун пилтан
چو بینی ورا نام کن پیلتن
Бадв ёдгорӣ бимонад зи ман
بدو یادگاری بماند ز من
Басои разм кӯ оварад дар ҷаҳон
بسا رزم کو آورد در جهان
Сар афрозад ӯ номи шоҳаншаҳон
سر افرازد او نام شاهنشهان
Ҳамеша ба пайкори бастаи камар
همیشه به پیکار بسته کمر
Намонад ба марзи ҷаҳони кӣнаи вар
نماند به مرز جهان کینهور
Сим эй сипаҳдори соми савор
سیم ای سپهدار سام سوار
Тилисмӣ ки бастами ҳамеи ёдгор
طلسمی که بستم همی یادگار
Бибастам тилисми андарин сарзамин
ببستم طلسم اندرین سرزمین
Ту бурдор бахши худ эдар ҳамин
تو بردار بخش خود ایدر همین
зи тухмат бибояд далерӣ дигар
ز تخمت بباید دلیری دگر
Камарбаста ояд бад-ӣни бум ва бар
کمربسته آید بدین بوم و بر
Кушояди тилисмоти дигар ба зӯр
گشاید طلسمات دیگر به زور
Нтобад бадви ҳеҷ зи андешаи ҳўр
نتابد بدو هیچ ز اندیشه هور
Чу бурдорӣ ин теғ бо ганҷи мо
چو برداری این تیغ با گنج ما
Ба гетии ҳаме ёд кун ранҷи мо
به گیتی همی یاد کن رنج ما
Чу оӣии бурун аз тилисм эй далер
چو آئی برون از طلسم ای دلیر
Яке мурғи бинӣ чу дарандаи шер
یکی مرغ بینی چو درنده شیر
Ки симурғ хонд варои раҳнамо
که سیمرغ خواند ورا رهنما
Хирадманду бодонаши пок ро
خردمند و بادانش پاک را
Буд чори фарсахи варои пару бол
بود چار فرسخ ورا پر و بال
Набошад ба гетии варои каси ҳам?ил
نباشد به گیتی ورا کس همال
Буд шоҳи мурғон ва гуё забон
بود شاه مرغان و گویا زبان
Расидаи зи девӣ ба ҷонаши зиён
رسیده ز دیوی به جانش زیان
Ки номаш буд арқми бдлқо
که نامش بود ارقم بدلقا
Намояди тани худ чу нрождҳо
نماید تن خود چو نراژدها
Пас аз чанд солон ки андари кном
پس از چند سالان که اندر کنام
Наад бачаи симурғ бо фару ком
نهد بچه سیمرغ با فر و کام
Равад арқм ва бчҳоиш хӯрд
رود ارقم و بچهایش خورد
Аз он туъмаи ҷодӯи басии пурвирд
از آن طعمه جادو بسی پرورد
Сияҳи гашт аз он аждаҳои кори мурғ
سیه گشت از آن اژدها کار مرغ
зи дардаш шудаи синаи афкори мурғ
ز دردش شده سینه افکار مرغ
Чу бинад туро боз гуяд ҳама
چو بیند تو را باز گوید همه
Муроди худ аз ту биҷӯед ҳама
مراد خود از تو بجوید همه
Басои солиёнӣ ки дар рӯзгор
بسا سالیانی که در روزگار
Ба пайванди ту хӯбии орад ба кор
به پیوند تو خوبی آرد به کار
Кунад некуӣҳо ба фарзанди ту
کند نیکوییها به فرزند تو
Буд меҳрбони пеши пайванди ту
بود مهربان پیش پیوند تو
Бикаш арқми ҷодӯ аз теғи тез
بکش ارقم جادو از تیغ تیز
зи ҷонаши баровари ту як растхез
ز جانش برآور تو یک رستخیز
Пас онгаҳ манеҳ дили барин даҳри пер
پس آنگه منه دل برین دهر پیر
Ки нопойдорасту дил нопазир
که ناپایدار است و دل ناپذیر
Ба дмсозиш нест ҳеҷ эътибор
به دمسازیش نیست هیچ اعتبار
Нбӣии дамии кор ӯ барқарор
نبئی دمی کار او برقرار
Ба ҳар ҷо ки бошӣ ба яздони гаро
به هر جا که باشی به یزدان گرا
Ки тобад набинӣ ба ҳар ду саро
که تابد نبینی به هر دو سرا
зи ҷои ҷусти солори фархундаи сом
ز جا جست سالار فرخنده سام
Нигаҳ кард бар моҳи тӯтии хиром
نگه کرد بر ماه طوطی خرام
Ки бинишаста бо теғи бади пойдор
که بنشسته با تیغ بد پایدار
БиФкндаҳи девӣ дар он корзор
بیفکنده دیوی در آن کارزار
Бипурсед азуи деви ҷангии хабар
بپرسید ازو دیو جنگی خبر
Бадв гуфт шамсаи ҳамаи сар ба сар
بدو گفت شمسه همه سر به سر
Сипаҳбад бадв гуфт сад офарин
سپهبد بدو گفت صد آفرین
Ки мардӣ намӯдӣ ту аз нозанин
که مردی نمودی تو از نازنین
Сифеда чу оварад аз кӯҳи сар
سفیده چو آورد از کوه سر
Нигаҳ кард солори фархундаи фар
نگه کرد سالار فرخنده فر
Ҳамаи оби дарё шудаи нопадид
همه آب دریا شده ناپدید
Ҳамон бораи оҳанӣнро бидид
همان باره آهنین را بدید