Ба ногоҳ бархест гирди сиёҳ
به ناگاه برخاست گرد سیاه
Ки торик шуд чашмаи ҳўру моҳ
که تاریک شد چشمه هور و ماه
Аз он гирди брхўости овози кӯс
از آن گرد برخواست آواز کوس
Замона бишуд сар ба сари обнӯс
زمانه بشد سر به سر آبنوس
Синонҳои хӯнии сари андари ҳаво
سنانهای خونی سر اندر هوا
Чу моҳии зи дарёи ҷаҳд бар ҳаво
چو ماهی ز دریا جهد بر هوا
Ҳамаи дашт чун кӯҳ шуд аз амӯд
همه دشت چون کوه شد از عمود
Замона шуд аз гирд бирасон дӯд
زمانه شد از گرد برسان دود
Сонҳо ба монандаи моҳу хур
سانها به ماننده ماه و خور
Намоён дар он лашкари кӣнаи вар
نمایان در آن لشکر کینهور
Дирафши дирафшони тани ороста
درفش درفشان تن آراسته
Паии кӣна ва ҷанг бардошта
پی کینه و جنگ برداشته
Камонҳо кушода ки мисатон барам
کمانها گشاده که مستان برم
Тмошокнон шуд ба монанди разм
تماشاکنان شد به مانند رزم
Замонаи зи гирд ялон шуд сиёҳ
زمانه ز گرد یلان شد سیاه
Замини сар ба сар тира шуд аз сипоҳ
زمین سر به سر تیره شد از سپاه
Чу он лашкар аз гирди раҳ дар расед
چو آن لشکر از گرد ره در رسید
Бипурсед аз кори лашкари шадид
بپرسید از کار لشکر شدید
Бирафтанд диданд ва боз омаданд
برفتند دیدند و باز آمدند
Ба шадид , пайғом соз омаданд
به شدید، پیغام ساز آمدند
Бигуфтанд аз он рози корогҳон
بگفتند از آن راز کارآگهان
Ки омад зи тнҷаҳи сипоҳи гарон
که آمد ز طنجه سپاه گران
Яке лашкари оростаи садҳазор
یکی لشکر آراسته صدهزار
Ҳаи разми дидаи ҳамаи найзаи дор
هه رزم دیده همه نیزهدار
Шаҳи тнҷаҳро номи нўшоди шоҳ
شه طنجه را نام نوشاد شاه
Бихонанд ӯро саросари сипоҳ
بخوانند او را سراسر سپاه
Чу ин гуфтугӯҳо аз эшон шунид
چو این گفتگوها از ایشان شنید
Пазира фиристод лашкари шадид
پذیره فرستاد لشکر شدید
Бурун рафт дар дами ҳамеи қҳқҳом
برون رفت در دم همی قهقهام
Бар шоҳи нўшоди бигузоради гом
بر شاهنوشاد بگذارد گام
Бадв гуфт хаи ха ки шод омадӣ
بدو گفت خهخه که شاد آمدی
Дарин дашти шодон чу бод омадӣ
درین دشت شادان چو باد آمدی
Гар аз роҳи давр ва дароз омадӣ
گر از راه دور و دراز آمدی
Дарин разми фаррух фароз омадӣ
درین رزم فرخ فراز آمدی
Ҳаме хост коед ба сӯии шадид
همی خواست کاید به سوی شدید
Яке шоҳи тнҷаҳ Аннан баркашид
یکی شاهطنجه عنان برکشید
Бадв гуфт ман сӯии соми омадам
بدو گفت من سوی سام آمدم
На сӯии шумо меҳрбони омадам
نه سوی شما مهربان آمدم
Ғуломи Наримонами андари ҷаҳон
غلام نریمانم اندر جهان
Взў ёфтам сарварӣ аз маон
وزو یافتم سروری از مهان
Ниёгон ӯро яке чокарам
نیاگان او را یکی چاکرم
Чаҳ чокар ки ман камтарини кеҳтарам
چه چاکر که من کمترین کهترم
Бигуфту Аннани барад бар сӯии сом
بگفت و عنان برد بر سوی سام
Хаҷал шуд аз он гуфтугӯи қҳқҳом
خجل شد از آن گفتگو قهقهام
Дили озори баргашти сӯии шадид
دل آزار برگشت سوی شدید
Бадв боз гуфт ончӣ гуфт ва шунид
بدو باز گفت آنچه گفت و شنید
Чу нўшод омад бар паҳлавон
چو نوشاد آمد بر پهلوان
Саропарда зад шоҳи равшани равон
سراپرده زد شاه روشنروان
Ҳамеи тахт заррин биёростанд
همی تخت زرین بیاراستند
Ки авранги шоҳии бпиростнд
که اورنگ شاهی بپیراستند
Бабўсед нўшоди пешаши замин
ببوسید نوشاد پیشش زمین
Басӣ хонд бар паҳлавони офарин
بسی خواند بر پهلوان آفرین
Бипурседу гуфто ки ту кистӣ
بپرسید و گفتا که تو کیستی
Бад-ӣни меҳрбонӣ пай чистӣ
بدین مهربانی پی چیستی
Маро чун шиносии дарин рӯзгор
مرا چون شناسی درین روزگار
Ки ҳастӣ ба хӯбии чунин ошкор
که هستی به خوبی چنین آشکار
Чисон омадӣ бо сипоҳи гарон
چسان آمدی با سپاه گران
Чаҳ пўӣӣ ба майдони кндоўрон
چه پوئی به میدان کندآوران
Ба посух чунин гуфт он шаҳриёр
به پاسخ چنین گفت آن شهریار
Ки эй паҳлавони гирди соми савор
که ای پهلوان گرد سام سوار
Наримон чу омад ба мағриби диёр
نریمان چو آمد به مغرب دیار
Ба пайкори рўӣини дади нобакор
به پیکار روئیندد نابکار
Ман ӯро яке хуб чокар бидам
من او را یکی خوب چاکر بدم
Яке банда бо тавқ ва афсар бидам
یکی بنده با طوق و افسر بدم
Ҳамаи лашкару ганҷам аз баҳр ӯст
همه لشکر و گنجم از بهر اوست
Бад ӯ мағзи мардӣ , ман ӯро чу пӯст
بد او مغز مردی، من او را چو پوست
Ба кӯҳи сифед андар омад ба сар
به کوه سفید اندر آمد به سر
Чу шуд сӯй Эрон наомад дигар
چو شد سوی ایران نیامد دگر
Ман аз баҳри маргаши ҷигар хӯн шудам
من از بهر مرگش جگر خون شدم
Ҷуз эзад надонад ки ман чун шудам
جز ایزد نداند که من چون شدم
зи корогҳон чун шунидам ту ро
ز کارآگهان چون شنیدم تو را
зи гардон ҷангӣ гузидам ту ро
ز گردان جنگی گزیدم تو را
Намуданд дар хоби як шаб ба ман
نمودند در خواب یک شب به من
Ҳамаи разму пайкори ин анҷуман
همه رزم و پیکار این انجمن
Каз эдар яке лашкарӣ соз кун
کز ایدر یکی لشکری ساز کن
Далерони ҳама яксар овоз кун
دلیران همه یکسر آواز کن
Бирав зуд бар сӯии ёрии сом
برو زود بر سوی یاری سام
Тамошо кун оварад он неки ном
تماشا کن آورد آن نیکنام
Ки бо ъўҷи одӣ чу ҷанг оварад
که با عوج عادی چو جنگ آورد
Ҷаҳони пеш ӯ тор ва танг оварад
جهان پیش او تار و تنگ آورد
Тамошо кунӣ дасту бозуӣ ӯ
تماشا کنی دست و بازوی او
Қади срўосо ва ҳам рӯй ӯ
قد سروآسا و هم روی او
Ман ин лашкар гшн оростам
من این لشکر گشن آراستم
Ҳамон дам ки аз хоб бархестам
همان دم که از خواب برخاستم
Буна барниҳодам расидами зи роҳ
بنه برنهادم رسیدم ز راه
Чунин то расидами дарин размгоҳ
چنین تا رسیدم درین رزمگاه
Бигуфт ва яке хон ба пеш оваред
بگفت و یکی خوان به پیش آورید
Пас он хон ба ойин ва кеш оваред
پس آن خوان به آئین و کیش آورید
Пас аз хон яке маҷлис оростанд
پس از خوان یکی مجلس آراستند
Майу лаълу соқӣ ҳаме хостанд
می و لعل و ساقی همی خواستند
Нишастанд хунёгарон дар саро
نشستند خنیاگران در سرا
Ба оҳанги он базми дастони саро
به آهنگ آن بزم دستان سرا
Ба ҷилва даромад лаб мегусор
به جلوه درآمد لب میگسار
Гирифта ба кафи соғари зарнигор
گرفته به کف ساغر زرنگار
Чу чашми хуши хеши масту хароб
چو چشم خوش خویش مست و خراب
Пароканда ба гули ҳамаи мшкноб
پراکنده به گل همه مشکناب
Намоён ба рухсори холи сиёҳ
نمایان به رخسار خال سیاه
Чу ҳндўбчаҳ бар ба шабҳои моҳ
چو هندوبچه بر به شبهای ماه
Ки дар гашту гулзор нозӣ кунад
که در گشت و گلزار نازی کند
Ба ҳар гӯшае трктозӣ кунад
به هر گوشهای ترکتازی کند
Ҳамаи лаъл навашон нишаста з май
همه لعل نوشان نشسته ز می
Чикони қатраи жола бар гул чу хуй
چکان قطره ژاله بر گل چو خوی
Миёни мӯӣу хубон чу дар ятем
میان موی و خوبان چو در یتیم
зи мўӣии дроўихтаҳи кӯҳи сим
ز موئی درآویخته کوه سیم
Ба дебои саросари тани ороста
به دیبا سراسر تن آراسته
Май дилрабои дили зи ҷои хоста
می دلربا دل ز جا خواسته
зи абрӯ камон карда дар ғамзаи тир
ز ابرو کمان کرده در غمزه تیر
зи тир ва камон карда дилҳо асир
ز تیر و کمان کرده دلها اسیر
Вале сомро шуъла дар сина буд
ولی سام را شعله در سینه بود
Ҳамон дарди ҳиҷрони дерина буд
همان درد هجران دیرینه بود
Хаёли нигориш ба пеши назар
خیال نگارش به پیش نظر
Чу зулфаши бпичидаҳ дар икдгр
چو زلفش بپیچیده در یکدگر
Таниши ҳамчу мўӣӣ биёроста
تنش همچو موئی بیاراسته
зи хунобаи рухсораи ороста
ز خونابه رخساره آراسته
Гуҳии гӯш бар қавли дастони сарой
گهی گوش بر قول دستان سرای
Гуҳии нағма аз мурғи дастони сарой
گهی نغمه از مرغ دستان سرای
Раседаш ба гӯш ва бирафтӣ зи ҳуш
رسیدش به گوش و برفتی ز هوش
Ҳамеи гашти булбули з афғон хамӯш
همی گشت بلبل ز افغان خموش
Хаёли парии духт дар ҷилва буд
خیال پریدخت در جلوه بود
Тасаввур ба ҳар гӯша рух ме намӯд
تصور به هر گوشه رخ مینمود
Замон то замон аз Рахши гули чдӣ
زمان تا زمان از رخش گل چدی
Ба гулзор бар шох сунбул задӣ
به گلزار بر شاخ سنبل زدی
Ба пеш назар дошт моҳи тамом
به پیش نظر داشت ماه تمام
Ҳаме хӯрд бар ёди ҷононаи ҷом
همی خورد بر یاد جانانه جام
Худ ӣнҷои дилу ҷонаши ҷой дигар
خود اینجا دل و جانش جای دگر
Дар он базми дил дар ҳавоӣ дигар
در آن بزم دل در هوای دگر
Ки таслими ҷинӣу раҳмони пер
که تسلیم جنی و رحمان پیر
Чу ризвону шамсаи ду моҳи мунир
چو رضوان و شمسه دو ماه منیر
Дигар бо гуруҳи призодгон
دگر با گروه پریزادگان
Ҳамаи моҳи пайкар чу озодагон
همه ماهپیکر چو آزادگان
Дар он базми нўшод шоҳ омаданд
در آن بزم نوشاد شاه آمدند
Чу хуршед дар базмгоҳ омаданд
چو خورشید در بزمگاه آمدند
Чу нўшод дид он гуруҳи парӣ
چو نوشاد دید آن گروه پری
Ки буданд яксар чу Кебеки дарӣ
که بودند یکسر چو کبک دری
Ҳамон пери раҳмону таслими шоҳ
همان پیر رحمان و تسلیم شاه
Далерону гардони зобули сипоҳ
دلیران و گردان زابل سپاه
Бипурсед аз соми фархундаи ком
بپرسید از سام فرخنده کام
Ки эй шоҳи хубону моҳи тамом
که ای شاه خوبان و ماه تمام
Куҷо бо ту эшон гирифтанд хуй
کجا با تو ایشان گرفتند خوی
Ки ҷинии з инсон бапушанд рӯй
که جنی ز انسان بپوشند روی
Чунин посухаш дод соми савор
چنین پاسخش داد سام سوار
Ки боб манаст эй шаҳи номдор
که باب من است ای شه نامدار
Ба фармон ӯйанд деву парӣ
به فرمان اویند دیو و پری
зи баҳрами камарбастаи дарёи парӣ
ز بهرم کمربسته دریا پری
Ҳаводор мо ӯсту ҳамроҳи мо
هوادار ما اوست و همراه ما
Ситода ҳамеша ба даргоҳи мо
ستاده همیشه به درگاه ما
Чу бишунид нўшод гардид шод
چو بشنید نوشاد گردید شاد
Басӣ офарин кард бар соми род
بسی آفرین کرد بر سام راد
Ки чун ту набошад ба гетии сиррӣ
که چون تو نباشد به گیتی سری
Ба фармонат бошанд деву парӣ
به فرمانت باشند دیو و پری
Чу шуд кам азин сабзи боғи аҳриман
چو شد کم ازین سبز باغ اهرمن
Бадаред зон тирагии перҳан
بدرید زان تیرگی پیرهن
Парӣ аз бар дев омад бурун
پری از بر دیو آمد برون
Азин доман кӯҳ шуд лолаи гаван
ازین دامن کوه شد لالهگون