Чунон то ба гоҳ сипеда баранд
چنان تا به گاه سپیده براند
Ки ма дар рикобаш пиёда бимонад
که مه در رکابش پیاده بماند
Дами субҳ бар ҷӯйборӣ расед
دم صبح بر جویباری رسید
Ба хуррами лаби кишт зорӣ расед
به خرم لب کشتزاری رسید
Ҳама сабза диду гули ёсуман
همه سبزه دید و گل یاسمن
Даридаи сабои ғунчаро перҳан
دریده صبا غنچه را پیرهن
Насими баҳору лаби ҷӯйбор
نسیم بهار و لب جویبار
Сарчашмау нолаи мурғи зор
سرچشمه و ناله مرغ زار
Баровардаи булбули зи гулбуни сафир
برآورده بلبل ز گلبن صفیر
Чу сарчашмаи зиндагии оби гир
چو سرچشمه زندگی آبگیر
Срондри сроўрдаҳи озоди сарв
سراندر سرآورده آزاد سرو
Наво баркашида хиромони тзрў
نوا برکشیده خرامان تذرو
Дару дашти хуррами яке бӯстон
در و دشت خرم یکی بوستان
Ту гуфтӣ ки бустон на минӯаст он
تو گفتی که بستان نه مینوست آن
ДроФшон бар ӯ меҳри гардуни зи меҳр
دُرافشان بر او مهر گردون ز مهر
Баровардаи қасрии сараш бар сипеҳр
برآورده قصری سرش بر سپهر
Ба бустони сарои мурғи дастони саро
به بستانسرا مرغ دستان سرا
Париро бдони гулшани орому ҷо
پری را بدآن گلشن آرام و جا
Сарафрози сом аз фарози саманд
سرافراز سام از فراز سمند
Чу султони анҷуми зи чархи баланд
چو سلطان انجم ز چرخ بلند
Фурӯд омаду сӯии бустони шитофт
فرود آمد و سوی بستان شتافت
Чу булбул ба сӯии гулистони шитофт
چو بلبل به سوی گلستان شتافت
Яке кох дид андрў чун биҳишт
یکی کاخ دید اندرو چون بهشت
Ақиқяши девору зарринаи хишт
عقیقیش دیوار و زرینه خشت
Равон гашта бар гӯшаи боргоҳ
روان گشته بر گوشه بارگاه
Хромндаҳи сарвӣ ба рухсораи моҳ
خرامنده سروی به رخساره ماه
Яке нозанин духтарӣ дид сом
یکی نازنین دختری دید سام
Абои айш ва бо ъушрату тозаи ком
ابا عیش و با عشرت و تازهکام
Ки ҳаргизи чунон нозанин кас надид
که هرگز چنان نازنین کس ندید
Надид ва на аз ба хирадон кас шунид
ندید و نه از به خردان کس شنید
Давони рухи сӯии соми нирми ниҳод
دوان رخ سوی سام نیرم نهاد
Сухан гуфту пешаши замин бӯса дод
سخن گفت و پیشش زمین بوسه داد
Ки сомо чаҳ сонати дарин марғзор
که ساما چه سانت درین مرغزار
Расонидам аз пеши мардони кор
رسانیدم از پیش مردان کار
Чу меҳмон мо омадӣ андро
چو مهمان ما آمدی اندرا
Қадаҳи гиру банди қабои бргшо
قدح گیر و بند قبا برگشا
Замонии дарин қасри хуррами хиром
زمانی درین قصر خرم خرام
Чу хуршед бар чархи фирӯзаи фом
چو خورشید بر چرخ فیروزهفام
Ба азми тамошои дарин боргоҳ
به عزم تماشا درین بارگاه
Бигард ва биёсоӣ аз ранҷи роҳ
بگرد و بیاسای از رنج راه
Бихандед аз он соми фаррухи нажод
بخندید از آن سام فرخنژاد
Ба ханда чунин гуфт к-эии ҳўрзод
به خنده چنین گفت کای حورزاد
Ки бошӣ дарин гулшани длгшо
که باشی درین گلشن دلگشا
Нажодат ки бошад Аё дилрабо
نژادت که باشد ایا دلربا
Призод бӯсед рӯй замин
پریزاد بوسید روی زمین
Ҳаме кард бар соми яли офарин
همی کرد بر سام یل آفرین
Чу аз офарин боз пардохт гуфт
چو از آفرین باز پرداخت گفت
Ки бар сом нирм набошад наҳуфт
که بر سام نیرم نباشد نهفت
Ман он гӯри фарбеҳи сринм ки сом
من آن گور فربه سرینم که سام
Ҳамеи хости каши срдрорм ба дом
همی خواست کش سردرآرم به دام
зи афсун ҷудо кардам аз лашкарат
ز افسون جدا کردم از لشکرت
Ба хизмати ситодам кунун бар дарат
به خدمت ستادم کنون بر درت
Ҳамин гулшану қаср зон ман аст
همین گلشن و قصر زان من است
Куҷои олами афрӯзи ном ман аст
کجا عالمافروز نام من است
зи хубон маро нест ҳамтоу ҷуфт
ز خوبان مرا نیست همتا و جفت
Нмонм ба дили ҳеҷ роз наҳуфт
نمانم به دل هیچ راز نهفت
Кунун ростӣ ҳо бигӯям туро
کنون راستیها بگویم ترا
зи дили гирд андӯҳ башуем туро
ز دل گرد اندوه بشویم ترا
Яке рӯзи пеши шаҳи неки ном
یکی روز پیش شه نیکنام
Туро дидаму дрФтодм ба дом
ترا دیدم و درفتادم به دام
Ба дом андар афтоду мурғи дилам
به دام اندر افتاد و مرغ دلم
Шабу рӯзи андӯҳи бдҳослм
شب و روز اندوه بدحاصلم
Чунин то раседӣ ба дашти шикор
چنین تا رسیدی به دشت شکار
Туро давр кардам зи мардони кор
ترا دور کردم ز مردان کار
Кунун ташнаи васлам обӣ бидиҳ
کنون تشنه وصلم آبی بده
намеишқ додӣ кабобӣ бидиҳ
می عشق دادی کبابی بده
Бидонаст кони ҳур маҳваш парӣаст
بدانست کان حور مهوش پریست
Ки аз меҳр ӯро ба ҷон муштарӣаст
که از مهر او را به جان مشتریست
Бадв офарин кард он неки рой
بدو آفرین کرد آن نیک رای
Чу сарв андар омад ба бустони сарой
چو سرو اندر آمد به بستانسرای