Равон гашта бо он причҳраҳи моҳ
روان گشته با آن پریچهره ماه
Тмошокнони андари он боргоҳ
تماشاکنان اندر آن بارگاه
Ба ногуҳ ба кохӣ расед аз қазо
به ناگه به کاخی رسید از قضا
Чу бустони ҷинати хушу длгшо
چو بستان جنت خوش و دلگشا
Ниҳода дар айвонаши Тахтии зи зар
نهاده در ایوانش تختی ز زر
Ба кайвони баровардаи айвонаши сар
به کیوان برآورده ایوانش سر
зи рифъати фалаки мондаи ҳайрон ӯ
ز رفعت فلک مانده حیران او
Сроўрдаҳ бар чархи айвон ӯ
سرآورده بر چرخ ایوان او
Яке нилгуни пайкари зарнигор
یکی نیلگون پیکر زرنگار
Кашида бар ӯ пайкарӣ чун нигор
کشیده بر او پیکری چون نگار
Ба болои он нилгуни парниён
به بالای آن نیلگون پرنیان
Навишта ки эй соми равшани равон
نوشته کهای سام روشن روان
Дарин кохи фархунда чун бғнўӣ
درین کاخ فرخنده چون بغنوی
Назар кун барин лаъибати маънавӣ
نظر کن برین لعبت معنوی
Ки нақшии бад-ӣни гӯна аз куфру кин
که نقشی بدینگونه از کفر و کین
Набинӣ магари духти фағфури чин
نبینی مگر دخت فغفور چین
Гули андоми сарвии парии духти ном
گلاندام سروی پریدخت نام
Рахши рӯзи равшани намояд ба шом
رخش روز روشن نماید به شام
Дарин сӯрат аз роҳ маънӣ бибин
درین صورت از راه معنی ببین
Фурӯмонда сӯрат прессатон чин
فرومانده صورت پرستان چین
На ҳар сӯратиро тавон дошт дӯст
نه هر صورتی را توان داشت دوست
Дарин нақши байн то чаҳ маънӣ дараваст
درین نقش بین تا چه معنی دروست
Вале нақши худ гар набинӣ накӯаст
ولی نقش خود گر نبینی نکوست
Чу аз худ гузаштӣ расӣдан бадваст
چو از خود گذشتی رسیدن بدوست
Ба маънӣ диҳад сӯрати дӯсти даст
به معنی دهد صورت دوست دست
Бихон хешу бунёни сӯрати параст
بخوان خویش و بنیان صورت پرست
зи сӯрати бабр то ба маънии рисӣ
ز صورت ببر تا به معنی رسی
Дар маънӣ аз роҳи дониши барӣ
در معنی از راه دانش بری
Ба найранги азин ранг рангӣ барор
به نیرنگ ازین رنگ رنگی برآر
Ки то худ чаҳ нақш оварад рӯзгор
که تا خود چه نقش آورد روزگار
Чу соми андари он нақш ҳайрон бимонад
چو سام اندر آن نقش حیران بماند
Бидон сӯрат аз дида гавҳар фишонд
بدان صورت از دیده گوهر فشاند
Призод дар тоқ чун бингаред
پریزاد در طاق چون بنگرید
Мрони пайкари моҳи навро бидид
مرآن پیکر ماه نو را بدید
Бидонаст каз соми бурданди дил
بدانست کز سام بردند دل
Ҳам аз ишқи поиш фурӯ шуд ба гул
هم از عشق پایش فرو شد به گل
Паии кори пардаи ҳаме чора кард
پی کار پرده همی چاره کرد
Чу бечора шуд пардаро пора кард
چو بیچاره شد پرده را پاره کرد
Бадви бонг бар зад гиронмояи сом
بدو بانگ بر زد گرانمایه سام
Ки ҳаргиз мабод аввалати шодком
که هرگز مباد اولت شادکام
Чаро пардаро пора кардӣ чунин
چرا پرده را پاره کردی چنین
Сияҳ кардӣ ин рӯзгорам бибин
سیه کردی این روزگارم ببین
Призод аз вай барошуфт гуфт
پریزاد از وی برآشفت گفت
Ки ин пардаро дев андар наҳуфт
که این پرده را دیو اندر نهفت
зи найранг ӯ чун шудам бохабар
ز نیرنگ او چون شدم باخبر
Ҳамаи рӯзи шодяши барадам ба сар
همه روز شادیش بردم به سر
Ҷаҳонҷӯии бедил забон баргушод
جهانجوی بیدل زبان برگشاد
Дигар раҳ ҳаме кард аз пардаи ёд
دگر ره همی کرد از پرده یاد
Чунон аз май ишқ сармаст шуд
چنان از می عشق سرمست شد
Ки аз пой афтод ва аз даст шуд
که از پای افتاد و از دست شد
Сеӣ сурӯш аз по даромад чу бод
سهی سروش از پا درآمد چو باد
Чу хуршед бар хоки раҳи аўФтод
چو خورشید بر خاک ره اوفتاد
Призод чун дид кони гўнжод
پریزاد چون دید کان گونژاد
Ба доми парии духти андрФтод
به دام پریدخت اندرفتاد
Бидонаст каш тира шуд ӯ ба ком
بدانست کش تیره شد او به کام
Нагардад вробхти фархундаи ром
نگردد ورابخت فرخنده رام
Бурун рафт аз кохи рухи шнблид
برون رفت از کاخ رخ شنبلید
Ба ман то куҷо боз ояд падед
به من تا کجا باز آید پدید
Чу биҳуш шуд соми фархундаи рой
چو بیهوش شد سام فرخنده رای
Сеӣ нахл қадаш даромад зи пой
سهی نخل قدش درآمد ز پای