Яке дор карданд бар пои баланд

یکی دار کردند بر پا بلند

Расиданди гардони тани арҷманд

رسیدند گردان تن ارجمند

Ба тиру камони ҳамчу шер омаданд

به تیر و کمان همچو شیر آمدند

Абои таркиши пари з тир омаданд

ابا ترکش پر ز تیر آمدند

Варо зинда карданд онгаҳ ба дор

ورا زنده کردند آنگه به دار

Тмошокнони гирди соми савор

تماشاکنان گرد سام سوار

Ки ногоҳ абрии баромади сиёҳ

که ناگاه ابری برآمد سیاه

Ҷаҳон кард торик бар меҳру моҳ

جهان کرد تاریک بر مهر و ماه

Азуи раъд бо барқ ҷустан гирифт

ازو رعد با برق جستن گرفت

Дили мардумон зу шикастан гирифт

دل مردمان زو شکستن گرفت

Ғаривии баромад аз он тираи абр

غریوی برآمد از آن تیره ابر

Казу об гардид ҷони ҳужабр

کزو آب گردید جان هژبر

Ки ҳони соми шӯридаи тираи бахт

که هان سام شوریده تیره بخت

Гирифтӣ ҳамаи ганҷ бо тоҷу тахт

گرفتی همه گنج با تاج و تخت

Нрстии зи девони мағриби замин

نرستی ز دیوان مغرب زمین

Ки пайвастаи бастии камари баҳри кин

که پیوسته بستی کمر بهر کین

Басии ғарраи гаштии ту бар хештан

بسی غره گشتی تو بر خویشتن

Ндонӣ магари неруии аҳриман

ندانی مگر نیروی اهرمن

Тани худ ба хира ба куштани диҳӣ

تن خود به خیره به کشتن دهی

Миёни баста ҳамвора бар бирҳӣ

میان بسته همواره بر بیرهی

Наёрам ба ҷон ту ёзид чанг

نیارم به جان تو یازید چنگ

Ки ораст бо тухми ҷамшеди ҷанг

که عار است با تخم جمشید جنگ

Агарна танатро зи сари кндмӣ

اگرنه تنت را ز سر کندمی

Ба майдони танатро биФкндмӣ

به میدان تنت را بیفکندمی

Бигуфту замона ҳама шуд сиёҳ

بگفت و زمانه همه شد سیاه

зи моҳии сияҳи гашт то бурҷи моҳ

ز ماهی سیه گشت تا برج ماه

Чунон шуд ки каси чеҳра ҳам надид

چنان شد که کس چهره هم ندید

Ҷаҳони чодари қӣр бар сар кашид

جهان چادر قیر بر سر کشید

Яке тираи гирд аз ҷаҳони аўФтод

یکی تیره گرد از جهان اوفتاد

Ту гуфтӣ магари осмони аўФтод

تو گفتی مگر آسمان اوفتاد

Яке соъиқаи ҷуст бо боди сахт

یکی صاعقه جست با باد سخت

Ки аз реша барканд яксар дарахт

که از ریشه برکند یکسر درخت

Чунин то се соъати ҷаҳони тираи гашт

چنین تا سه ساعت جهان تیره گشت

Ки чашми далерони ҳамаи хираи гашт

که چشم دلیران همه خیره گشت

Пас онгоҳ равшан шуд он ҷойгоҳ

پس آنگاه روشن شد آن جایگاه

Бурун омад аз тирагии меҳру моҳ

برون آمد از تیرگی مهر و ماه

На шаддодро дид онгаҳ на дор

نه شداد را دید آنگه نه دار

Ббди хира зу гирди соми савор

ببد خیره زو گرد سام سوار

Шигифтӣ фурӯ монад солори сом

شگفتی فرو ماند سالار سام

На ҳаргиз надидам бад-ӣни гӯнаи дом

نه هرگز ندیدم بدین گونه دام

Чаҳ буд ин сиёҳӣу шаддоди кӯ

چه بود این سیاهی و شداد کو

Мари он бдгҳри деви бедоди кӯ

مر آن بدگهر دیو بیداد کو

Куҷо рафт ва чун буд ин гуфтугӯ

کجا رفت و چون بود این گفتگو

Чунин гуфт таслими к-эии размҷу

چنین گفت تسلیم کای رزمجو

Дарин дашт омад дигар абрҳо

درین دشت آمد دگر ابرها

Казу ҷон шаддод омад раҳо

کزو جان شداد آمد رها

Шигифтӣ блоӣӣаст деви дмон

شگفتی بلائی است دیو دمان

Казу чарх гарданда ҷӯяд амон

کزو چرخ گردنده جوید امان

Нтобад касе пеш ӯ рӯзи ҷанг

نتابد کسی پیش او روز جنگ

Чу ояд кунад кор бар хеши танг

چو آید کند کار بر خویش تنگ

Ба як дами ҷаҳонро на пай биспурад

به یک دم جهان را نه پی بسپرد

Чу абри дмон бар фалак бугзарад

چو ابر دمان بر فلک بگذرد

Бародар буд боркишони дев

برادر بود بارکیشان دیو

Ба неруи зи гетии براردи ғарив

به نیرو ز گیتی برآرد غریو

Чу бишунид азуи ин сухани паҳлавон

چو بشنید ازو این سخن پهلوان

Барошуфт солори равшани равон

برآشفت سالار روشن روان

Ба додари доранда савганд хӯрд

به دادار دارنده سوگند خورد

Ба рӯзи сифеду шаби лоҷувард

به روز سفید و شب لاجورد

Ба яздон ки афроштаи осмон

به یزدان که افراشته آسمان

Ки ҳам ҷон диҳад ҳам сари оради замон

که هم جان دهد هم سر آرد زمان

Ба тахт ва ба тоҷи мнўчҳршоаҳ

به تخت و به تاج منوچهرشاه

Ки аз фар ӯ барниҳодам кулоҳ

که از فر او برنهادم کلاه

Ки ҳаргиз наёяд чунон шаҳриёр

که هرگز نیاید چنان شهریار

Ба дод ва диҳиш гашта бо адли ёр

به داد و دهش گشته با عدل یار

Ба шамшери тез ва ба майдони ҷанг

به شمشیر تیز و به میدان جنگ

Ба мардон бо ному номӯсу нанг

به مردان با نام و ناموس و ننگ

Ба ҷони парии духти тобандаи моҳ

به جان پری‌دخت تابنده ماه

Бидон наргиси масту зулфи сиёҳ

بدان نرگس مست و زلف سیاه

Ба васлаш ки ҷонро равон ме диҳад

به وصلش که جان را روان می‌دهد

Ки сом аз паии васл ҷон ме диҳад

که سام از پی وصل جان می‌دهد

Ки имшаб битозам ба кӯҳи фано

که امشب بتازم به کوه فنا

Ба пайкори он деви нари абрҳо

به پیکار آن دیو نر ابرها

Биорам сарашро ба ин анҷуман

بیارم سرش را به این انجمن

Нишонеи нмонм аз он аҳриман

نشانی نمانم از آن اهرمن

Ҳамаи лашкари одёни яксара

همه لشکر عادیان یکسره

Камарбаста дар пеши марди сира

کمربسته در پیش مرد سره

Ҳамаи тоҷ ва аз тахту ганҷу сипоҳ

همه تاج و از تخت و گنج و سپاه

Бубахшед яксар абои тнҷаҳи шоҳ

ببخشید یکسر ابا طنجه شاه

Нишондаши абри тахти шаддоди од

نشاندش ابر تخت شداد عاد

Дили шоҳи тнҷаҳ аз он гашти шод

دل شاه طنجه از آن گشت شاد

Бадв гуфт ин марз яксар зи тест

بدو گفت این مرز یکسر ز تست

Ки бедордил бошӣ ва тундараст

که بیداردل باشی و تندرست

Шабу рӯзи ҳамроҳи таслими шоҳ

شب و روز همراه تسلیم شاه

Ба сар бар нигаҳдори мағриби сипоҳ

به سر بر نگهدار مغرب سپاه

Мабодо дигар одии тираи рӯз

مبادا دگر عادی تیره روز

Ки хонанд ъўҷи он яли кӣнаи сӯз

که خوانند عوج آن یل کینه‌سوز

Ба сӯй зрндоб созад камӣн

به سوی زرنداب سازد کمین

Бигирад шаҳи тнҷаҳро дар камӣн

بگیرد شه طنجه را در کمین

Ту бояд ки бошӣ нигаҳдор ӯ

تو باید که باشی نگهدار او

Набошӣ ба дунболи озор ӯ

نباشی به دنبال آزار او

Ки рафтам ман эдар ба пайкори дев

که رفتم من ایدر به پیکار دیو

Бубинам ба фармони кайҳони хдиў

ببینم به فرمان کیهان خدیو

Чигуна ба даст оварам абрҳо

چگونه به دست آورم ابرها

Парии духтро созам эдар раҳо

پری‌دخت را سازم ایدر رها

Марои ёди додари ҳамраҳ бас аст

مرا یاد دادار همره بس است

Ки ӯ биксонро ба гетӣ кас аст

که او بیکسان را به گیتی کس است

Ҳамаи шаб ҳаме гуфт соми савор

همه شب همی گفت سام سوار

Дилу ҷони ниҳода дар он корзор

دل و جان نهاده در آن کارزار

Чунин то ба ҳангоми бонги хурӯс

چنین تا به هنگام بانگ خروس

Сипаҳбад хурӯшед монанди кӯс

سپهبد خروشید مانند کوس