Хурӯси саҳари донҳои нуҷум
خروس سحر دانهای نجوم
Чу барчед яксар азин сабзи бум
چو برچید یکسر ازین سبز بوم
Чу бози сифеда ба парвоз шуд
چو باز سفیده به پرواز شد
Дар равшанӣ бар ҷаҳон боз шуд
در روشنی بر جهان باز شد
Сипаҳбад биёрост пас соза ро
سپهبد بیاراست پس سازه را
Ба сар бар ниҳодаи зи оҳани кулоҳ
به سر بر نهاده ز آهن کلاه
Бадви гашти ҳамроҳи қлўоди шер
بدو گشت همراه قلواد شیر
Ҳамон гирди шопӯри марди далер
همان گرد شاپور مرد دلیر
Нишаст ангҳии сом бар пушти асб
نشست انگهی سام بر پشت اسب
Чу бар чархи гардандаи озргшсб
چو بر چرخ گردنده آذرگشسب
Ба падрӯд кардани гирифтаи канор
به پدرود کردن گرفته کنار
Пас онгаҳ ба дар шуд яли номдор
پس آنگه به در شد یل نامدار
Балад буд шопӯр дар роҳи сом
بلد بود شاپور در راه سام
Ба кӯҳи фанои зуди бардошти гом
به کوه فنا زود برداشت گام
Бирафтанд ду рӯз ва ду шаб ба роҳ
برفتند دو روز و دو شب به راه
Ба ногуҳи шабӣ пеш омад сиёҳ
به ناگه شبی پیش آمد سیاه
На шаби зангии одамии хор буд
نه شب زنگی آدمی خوار بود
Ва ё ҳиндӯии зишти кирдор буд
و یا هندوی زشت کردار بود
Дар он тирагии соми нирми нажод
در آن تیرگی سام نیرمنژاد
зи субҳ фурӯзанда мекард ёд
ز صبح فروزنده میکرد یاد
Ки бар чарх гум карда хуршеди роҳ
که بر چرخ گم کرده خورشید راه
Ки гуё сияҳи гашти рухсори моҳ
که گویا سیه گشت رخسار ماه
Марои ҳиҷри ҷонони сиёҳӣ бас аст
مرا هجر جانان سیاهی بس است
Чу ҳиҷрони марои душманӣ дар пас аст
چو هجران مرا دشمنی در پس است
Ҳаме гуфт ва меронад фархундаи сом
همی گفت و میراند فرخنده سام
На ором будаш ба гетӣ на ком
نه آرام بودش به گیتی نه کام
Ба ногоҳ фонӯс олӣ бидид
به ناگاه فانوس آلی بدید
Ки аз давр бинмуд комади падед
که از دور بنمود کامد پدید
Бипурсед аз гирди шопӯри шер
بپرسید از گرد شاپور شیر
Ки эй номвари гирд бисёр вир
که ای نامور گرد بسیار ویر
Куҷо бошад ин нағзи фонӯси ол
کجا باشد این نغز فانوس آل
Кзинсони дурахшон буд чист ҳол
کزینسان درخشان بود چیست حال
Бадв гуфт онгаҳ ки эй номдор
بدو گفت آنگه که ای نامدار
Чу пурседӣ аз ман дамии гӯши дор
چو پرسیدی از من دمی گوش دار
Яке чашма сораст дар пеши кӯҳ
یکی چشمهسار است در پیش کوه
зи хубони маи рӯи гаравҳо гуруҳ
ز خوبان مهرو گروها گروه
Ба наздик чашмааст шаҳри занон
به نزدیک چشمه است شهر زنان
Ҳама аз паии мард бар сари занон
همه از پی مرد بر سر زنان
Яке подшоҳӣаст ҳўро ба ном
یکی پادشاهیست حورا به نام
Парии пайкару дилбару хуши хиром
پریپیکر و دلبر و خوشخرام
Ҳазорон ҳазораш буд лашкарӣ
هزاران هزارش بود لشکری
Валикин занонанд ҳамчун парӣ
ولیکن زنانند همچون پری
Набошад яке марди андари миён
نباشد یکی مرد اندر میان
Ҳамаи длброннди пистаи даҳон
همه دلبرانند پسته دهان
Сар сол оянд брчшмаҳ сор
سر سال آیند برچشمهسار
Дарахтӣаст онҷои пар аз баргу бор
درختی است آنجا پر از برگ و بار
Бимоланд танро ба шохи дарахт
بمالند تن را به شاخ درخت
з бӯяш беафтанд биҳуши сахт
ز بویش بیفتند بیهوش سخت
Чу бо ҳуш оянд он дилбарон
چو با هوش آیند آن دلبران
Даройанд дар оби равшани равон
درآیند در آب روشن روان
Ба фармон яздон бигиранд бор
به فرمان یزدان بگیرند بار
Ба як сол зойанд дар он диёр
به یک سال زایند در آن دیار
Чу зойанд духтар буд борашон
چو زایند دختر بود بارشان
Буд ҳамчунин солу маи корашон
بود همچنین سال و مه کارشان
Агар марди бенанд аз ногаҳон
اگر مرد بینند از ناگهان
Шитобанд яксар киону маон
شتابند یکسر کهان و مهان
Бигиранду наздик ҳўро баранд
بگیرند و نزدیک حورا برند
Сари тахт ӯ бар сурайё баранд
سر تخت او بر ثریا برند
Ҳамеша буд дар бар подшоҳ
همیشه بود در بر پادشاه
Рҳоӣии наёбад дигар солу моҳ
رهائی نیابد دگر سال و ماه
Чу шоҳи занони гашт зон марди сайр
چو شاه زنان گشت زان مرد سیر
Дигар боз навбат расад бар вазир
دگر باز نوبت رسد بر وزیر
Чунин то варои ҷон буд дар бадан
چنین تا ورا جان بود در بدن
Шаб ва рӯз бошад дар он анҷуман
شب و روز باشد در آن انجمن
Чунин то варои ҷон буд дар бадан
چنین تا ورا جان بود در بدن
Дар он шаҳр бошад гирифтори зан
در آن شهر باشد گرفتار زن
Шигифт омадаш сом аз гуфт ӯ
شگفت آمدش سام از گفت او
Ба наздик фонӯс биниҳод рӯ
به نزدیک فانوس بنهاد رو
Бадв гуфт қлўоди к-эии паҳлавон
بدو گفت قلواد کای پهلوان
Миёни далерони чароғи гӯон
میان دلیران چراغ گوان
Ҳумоюн набошад дар онҷои гузор
همایون نباشد در آنجا گذار
Ки гардад дар он шаҳри кори ту зор
که گردد در آن شهر کار تو زار
Ба посух бадв гуфт фархундаи мард
به پاسخ بدو گفت فرخنده مرد
Ки аз шаҳр ҳўро барорем гирд
که از شهر حورا برآریم گرد
Ҳамаи роҳ бар рег бояд задан
همه راه بر ریگ باید زدن
Ки на дил бимонад баҷо ва на тан
که نه دل بماند بجا و نه تن
Ниҳодаи дилу ҷон ба парвардгор
نهاده دل و جان به پروردگار
Казу буд неку бади рӯзгор
کزو بود نیک و بد روزگار