Чу лаъл аз хур кон баровард сар

چو لعل از خور کان برآورد سر

зи зарбафти кӯҳи кмркши камар

ز زربفت کوه کمرکش کمر

Шаҳи машриқ аз теғ ки теғ зад

شه مشرق از تیغ که تیغ زد

Сари теғ бар ҷавшан меғ зад

سر تیغ بر جوشن میغ زد

Ба даштӣ фитоданд баси ҳавлнок

به دشتی فتادند بس هولناک

Ки аз ҳавл ӯ деви гаштии ҳалок

که از هول او دیو گشتی هلاک

Ҳамаи пари зи шар буд пари шуълаи зор

همه پر ز شر بود پر شعله‌زار

Ба ҷои гёи баста бар нӯки хор

به جای گیا بسته بر نوک خار

Нахурда заминаши биҷузи офтоб

نخورده زمینش بجز آفتاب

Надидааст регаши яке қатраи об

ندیده است ریگش یکی قطره آب

Сумумаш чу оташи фурӯзон шуда

سمومش چو آتش فروزان شده

Самандар дар он дашти сӯзон шуда

سمندر در آن دشت سوزان شده

Замини тоба ва рег сӯзанда буд

زمین تابه و ریگ سوزنده بود

Дили шуъла дар ваии фурӯзанда буд

دل شعله در وی فروزنده بود

Чунон реги гармаши замини тоб буд

چنان ریگ گرمش زمین تاب بود

Ки наъли сутурон дар он об буд

که نعل ستوران در آن آب بود

Форуманд аз роҳ рафтани ғроб

فروماند از راه رفتن غراب

Тани паҳлавон зер хуфтон кабоб

تن پهلوان زیر خفتان کباب

БиФтоди шопӯр дар рики гарм

بیفتاد شاپور در ریک گرم

з гармӣ бадаред бар таниши чарм

ز گرمی بدرید بر تنش چرم

Ҳамон гирди қлўод битоб шуд

همان گرد قلواد بیتاب شد

Ба ҳар сӯи шитобони пай об шуд

به هر سو شتابان پی آب شد

Сипаҳбади шигифтӣ дар он раҳ бимонад

سپهبد شگفتی در آن ره بماند

Ҷаҳони офаринро фаровон бихонад

جهان آفرین را فراوان بخواند

Ки эй додгари эзади дастгир

که ای دادگر ایزد دستگیر

Азин дашт хунхораам дасти гир

ازین دشت خونخواره‌ام دست‌گیر

Ту донеи ниҳони ману ошкор

تو دانی نهان من و آشکار

Ки чунаст аҳволи соми савор

که چونست احوال سام سوار

Дилами пари зи дардасту ҷони пари ?илам

دلم پر ز دردست و جان پر الم

Раҳами давру тани зору ҷонами дижам

رهم دور و تن زار و جانم دژم

На роҳӣ ки ҷонон ба даст оварам

نه راهی که جانان به دست آورم

На шодӣ ки бар ғам шикаст оварам

نه شادی که بر غم شکست آورم

На нӯшӣ ки ҷонро дрорм ба ҷой

نه نوشی که جان را درآرم به جای

На ҳушӣ ки танро дрорми зи пой

نه هوشی که تن را درآرم ز پای

Шигифтии марои дард пеш омадаст

شگفتی مرا درد پیش آمدست

Ки ранҷами з ҳар бор беш омадаст

که رنجم ز هر بار بیش آمدست

Бигуфту биФтод бар рӯй хок

بگفت و بیفتاد بر روی خاک

Даҳони гашт аз тишнагии чоки чок

دهان گشت از تشنگی چاک چاک

Дил аз ҷони ширин равон барграфт

دل از جان شیرین روان برگرفت

Ту гуфтӣ ки оташ ба ҷон барграфт

تو گفتی که آتش به جان برگرفت

Замонӣ чу дар хок гирён бихуфт

زمانی چو در خاک گریان بخفت

Бар он рег тафтед бирён бихуфт

بر آن ریگ تفتید بریان بخفت

Ки ногоҳ бонгии баромади баланд

که ناگاه بانگی برآمد بلند

Ки эй номвари паҳлуи диўбнд

که ای نامور پهلو دیوبند

Бад-ӣни раҳ чаро омадӣ пўиаҳи пўӣ

بدین ره چرا آمدی پویه‌پوی

Ндонӣ ки ин ранҷат омад ба рӯй

ندانی که این رنجت آمد به روی

Наомад касе сӯии ин роҳи сахт

نیامد کسی سوی این راه سخت

Магари он ки баргашт аз фару бахт

مگر آن که برگشت از فر و بخت

Шигифтӣ буд роҳи шаҳри занон

شگفتی بود راه شهر زنان

Нтобад касе сӯии ин раҳи Аннан

نتابد کسی سوی این ره عنان

Ба мардон хатар дорад ин роҳ шавам

به مردان خطر دارد این راه شوم

Нзибд ба мардони ин марзу бум

نزیبد به مردان این مرز و بوم

Кунун чун гузорати бад-ӣн раҳ фитод

کنون چون گذارت بدین ره فتاد

Туро ҳуши фархунда дар чаҳ фитод

تو را هوش فرخنده در چه فتاد

Яке панд эдар зи ман гӯш кун

یکی پند ایدر ز من گوش کن

Магардон зи гуфтор бо ман сухан

مگردان ز گفتار با من سخن

Яке чашма сорӣаст эдар зи давр

یکی چشمه ساریست ایدر ز دور

Дарави оби бинии ҳамаи талху шӯр

درو آب بینی همه تلخ و شور

Ба тимору андӯҳи бастаи шӯй

به تیمار و اندوه بسته شوی

Чу хӯрдӣ аз он оби хастаи шӯй

چو خوردی از آن آب خسته شوی

Дигар чашмаи оби ширин чу шаҳд

دگر چشمه آب شیرین چو شهد

Ншимнгаҳи шоҳи хубони аҳд

نشیمنگه شاه خوبان عهد

Ки ҳўрои шаҳаши номи хуонеи ҳаме

که حورا شهش نام خوانی همی

Ҷузи он ном дигар ндонӣ ҳаме

جز آن نام دیگر ندانی همی

Ҳамон дам дар он чашма ҳозир шаванд

همان دم در آن چشمه حاضر شوند

Ба дидори хуби ту нозир шаванд

به دیدار خوب تو ناظر شوند

Рҳоӣӣ наёбӣ ба гетии азуӣ

رهائی نیابی به گیتی ازوی

Гирифтор гардӣ бидон мо ҳ рӯй

گرفتار گردی بدان ما‌ه‌روی

Бамоне дар он шаҳр то ҷовдон

بمانی در آن شهر تا جاودان

Шӯии зору бемору тираи равон

شوی زار و بیمار و تیره‌روان

Туро гуфтам эдар ту доне дигар

تو را گفتم ایدر تو دانی دگر

Аё номвари соми прхошхр

ایا نامور سام پرخاشخر

Чу бишунид азуи сом бар пой хост

چو بشنید ازو سام بر پای خاست

Нигаҳ кард ҳар сӯй бар чапу рост

نگه کرد هر سوی بر چپ و راست

Ҳамон шамсаро дид солори гирд

همان شمسه را دید سالار گرد

Ки аз баҳри паҳлуи басии ранҷи барад

که از بهر پهلو بسی رنج برد

Бихандед азуи соми нирми нажод

بخندید ازو سام نیرم‌نژاد

Бадв гуфт к-эии дилбари ҳўрзод

بدو گفت کای دلبر حورزاد

Мароро бинмоӣ бар чашма сор

مرا را بنمای بر چشمه سار

Бибин то чаҳ хоҳад дигар кирдигор

ببین تا چه خواهد دگر کردگار

Нишаст аз бар асби гирди далер

نشست از بر اسب گرد دلیر

Ба қлўоду шопӯри ду шергир

به قلواد و شاپور دو شیرگیر

Равон шуд сӯии чашмаи хушгувор

روان شد سوی چشمه خوشگوار

Ба ҳамроҳи шамса чу хуррами баҳор

به همراه شمسه چو خرم بهار

Чу фарсах бирафтанд аз он роҳи панҷ

چو فرسخ برفتند از آن راه پنج

з гармо кашиданд бисёр ранҷ

ز گرما کشیدند بسیار رنج

Расиданди наздики чашмаи фароз

رسیدند نزدیک چشمه فراز

Аз он об шуд шодмони разми соз

از آن آب شد شادمان رزم‌ساز

Аз он оби гаштанди тозаи равон

از آن آب گشتند تازه روان

Сар ва тан бишуст он гӯи паҳлавон

سر و تن بشست آن گو پهلوان

Дигар шамса гардид аз он нопадид

دگر شمسه گردید از آن ناپدید

Сипаҳдор аз об ҷомӣ кашид

سپهدار از آب جامی کشید

Ки ногоҳ бархест аз роҳи гирд

که ناگاه برخاست از راه گرد

Чу гардӣ ки гетии ҳама тира кард

چو گردی که گیتی همه تیره کرد

Сипоҳӣ бурун омад аз тираи роҳ

سپاهی برون آمد از تیره راه

Ба пеши андари он подшоҳӣ чу моҳ

به پیش اندر آن پادشاهی چو ماه

Саросар занон дид шери жён

سراسر زنان دید شیر ژیان

Ҳамаи танги бастаи гирифтаи Аннан

همه تنگ بسته گرفته عنان

Ҳамаи ҳамчуи тоўси ороста

همه همچو طاوس آراسته

Ба ҳар тавқи перояи пероста

به هر طوق پیرایه پیراسته

Чу мардони ҳама соз хуфтон ба бар

چو مردان همه ساز خفتان به بر

Ҳамаи созу асбоб яксар зи зар

همه ساز و اسباب یکسر ز زر

Чу соми Наримон бадишон бидид

چو سام نریمان بدیشان بدید

Шигифтӣ форуманду дам дар кашид

شگفتی فروماند و دم در کشید

Яке нозанин дид чун тозаи сарв

یکی نازنین دید چون تازه سرو

Лаби лаъл ӯ ҳамчуи хӯни тзрў

لب لعل او همچو خون تذرو

Ду наргис чу ду ҷодӯии сҳрсоз

دو نرگس چو دو جادوی سحرساز

Ки карда ба ҳар сӯии сад саҳари соз

که کرده به هر سوی صد سحر ساز

Рухӣ чун гули тоза дар бӯстон

رخی چون گل تازه در بوستان

Даҳонаш ба коми дили дӯстон

دهانش به کام دل دوستان

Ба рухсори он моҳи холи сиёҳ

به رخسار آن ماه خال سیاه

Ба монанди зангӣ ба шабҳои моҳ

به مانند زنگی به شبهای ماه

Лабаши шӯр дар ҷон шукр зада

لبش شور در جان شکر زده

Намак бар дили хастагон дар зада

نمک بر دل خستگان در زده

Ҷаҳонии малоҳат ба ҳам карда ҷамъ

جهانی ملاحت به هم کرده جمع

Чу парвонаи хубон ӯ гашта шамъ

چو پروانه خوبان او گشته شمع

Ҳамаи нозанинони соғар ба даст

همه نازنینان ساغر به دست

Чу чашми хуш хеш гардӣда маст

چو چشم خوش خویش گردیده مست

Ба ногоҳ мари сомро ёфтанд

به ناگاه مر سام را یافتند

Ҳамон дами сӯй гирд бишитофтанд

همان دم سوی گرد بشتافتند

Яке нозанини асби худ пеш ронад

یکی نازنین اسب خود پیش راند

Басии офарин бар сипаҳбад бихонад

بسی آفرین بر سپهبد بخواند

Ки эй марди фархунда шод омадӣ

که ای مرد فرخنده شاد آمدی

Бад-ӣни бум ва бар ҳамчу бод омадӣ

بدین بوم و بر همچو باد آمدی

Туро боди фархундаи ин омадан

تو را باد فرخنده این آمدن

Бад-ӣни фару болои чунин омадан

بدین فر و بالا چنین آمدن

Сипаҳбади з ҷо хост бнўохтш

سپهبد ز جا خاست بنواختش

Бар мардуми дидаи ҷои сохташ

بر مردم دیده جا ساختش

Бипурсед к-эии нозанинон ки ед

بپرسید کای نازنینان که‌اید

Бад-ӣни сон шитобон бигӯ аз чаҳ ед

بدین سان شتابان بگو از چه‌اید

Куҷо май равед эй парии пайкарон

کجا می‌روید ای پری‌پیکران

Чаҳ номаст саркардаи дилбарон

چه نام است سرکرده دلبران