Ба гӯшаш фурӯ гуфт фаррухи сурӯш

به گوشش فرو گفت فرخ سروش

Ки аз даст додӣ дилу ақлу ҳуш

که از دست دادی دل و عقل و هوش

Ки гуфтат ба ҳар сӯратии сари дрор

که گفتت به هر صورتی سر درآر

Тасаввур кун аз нақши сӯрат нигор

تصور کن از نقش صورت نگار

Ҳар он кӯ ба дили сӯрат андеш нест

هر آن کو به دل صورت اندیش نیست

Яқинам ки ӯ ҷой мъниш нест

یقینم که او جای معنیش نیست

Гузар кун зи дил то ба дилбари рисӣ

گذر کن ز دل تا به دلبر رسی

зи сари даргузар то ба сарвари рисӣ

ز سر درگذر تا به سرور رسی

Гар аҳли дилии дил ба дилбар сипор

گر اهل دلی دل به دلبر سپار

Чу аз дили броӣии дам аз дил барор

چو از دل برآئی دم از دل برآر

Дами сардро ҳамдам хеш кун

دم سرد را همدم خویش کن

зи мижгони намак бар дил риш кун

ز مژگان نمک بر دل ریش کن

Май соф аз дардии дидаи соз

می صاف از دردی دیده ساز

Кабоб аз дил хӯн чиконед соз

کباب از دل خون چکانید ساز

Дили хаста дар пои дилбари нишон

دل خسته در پای دلبر نشان

Ба сарви рӯонаши равони барфашон

به سرو روانش روان برفشان

Бисоз аз сари зулф ӯ доми дил

بساز از سر زلف او دام دل

Барор аз лаби лаъл ӯ коми дил

برآر از لب لعل او کام دل

Дарин раҳи қадам бар сари хеш на

درین ره قدم بر سر خویش نه

Вази он пас сари хешро пеш на

وز آن پس سر خویش را پیش نه

Агар марди роҳии зи худ даргузар

اگر مرد راهی ز خود درگذر

Ба манзилгаҳи бихўдии бргзр

به منزلگه بیخودی برگذر

Ба чини рӯ ки фолат ҳумоюн шавад

به چین رو که فالت همایون شود

зи моҳи Рахши меҳрат афзӯн шавад

ز ماه رخش مهرت افزون شود

Ба чини зулфи дилбар туоне кашид

به چین زلف دلبر توانی کشید

Ки аз чин шавад нофаи чини падед

که از چین شود نافه چین پدید

Бирав хӯни хуру сунбулаш бар срор

برو خون خور و سنبلش بر سرآر

Ки аз хӯн буд асли машки ттор

که از خون بود اصل مشک تتار

Савобаст роҳи хтои рафтанат

صوابست راه ختا رفتنت

Вале хӯни худ бод дар гарданат

ولی خون خود باد در گردنت

Раҳи чини сипар чун муғи бути параст

ره چین سپر چون مغ بت‌پرست

Ки дар чин диҳад нақши устоди даст

که در چین دهد نقش استاد دست

Чу соми ял аз хоб сар барграфт

چو سام یل از خواب سر برگرفت

зи меҳри Рахши чеҳра дар зар гирифт

ز مهر رخش چهره در زر گرفت

На гулзор дид ва на қасри баланд

نه گلزار دید و نه قصر بلند

На бустони сарой ва на нилӣ паранд

نه بستان‌سرای و نه نیلی پرند

Ситораи ғроби сияҳ бар сараш

ستاره غراب سیه بر سرش

Фгндаҳи зи худ соя бар пайкараш

فگنده ز خود سایه بر پیکرش

Ба ёд омадаш сӯрати дилрабо

به یاد آمدش صورت دلربا

Гуҳари рехт аз чарх бар каҳрабо

گهر ریخت از چرخ بر کهربا