Чаро дайр омад ҷаҳони паҳлавон

چرا دیر آمد جهان پهلوان

Ки гаштами зи ҳиҷронаши тираи равон

که گشتم ز هجرانش تیره روان

Бадв гуфт солори фарзонаи мард

بدو گفت سالار فرزانه مرد

Ки сом аз фироқаши дарин раҳ чаҳ кард

که سام از فراقش درین ره چه کرد

Дарин раҳи басии размҳои дароз

درین ره بسی رزمهای دراز

Ба пеш омадаш гирди грднФроз

به پیش آمدش گرد گردنفراز

Дарин бад ки бедор шуд абрҳо

درین بد که بیدار شد ابرها

Парии духтро дид аз худ ҷудо

پری‌دخت را دید از خود جدا

Басӣ кард тундӣ бидон гълзор

بسی کرد تندی بدان گعلذار

Ки тарсид аз он дилбари навбаҳор

که ترسید از آن دلبر نوبهار

Сарафканда дар пешу посухи надод

سرافکنده در پیش و پاسخ نداد

Пас онгаҳ ҳамон деви нопоки зод

پس آنگه همان دیو ناپاک زاد

Ба ногоҳ шопӯри ялро бидид

به ناگاه شاپور یل را بدید

Чу дарёӣ фулузам бирав ?бардамӣад

چو دریای فلزم برو بردمید

зи ҷои ҷуст чун барқи он аҳриман

ز جا جست چون برق آن اهرمن

Бдшном бикшод бар он даҳан

بدشنام بگشاد بر آن دهن

Ки эй бдкнши марди ҳарза дароӣ

که ای بدکنش مرد هرزه درای

Чаҳ дории дарин кӯҳи пари ҳавли ҷой

چه داری درین کوه پر هول جای

Ндонӣ магари номи кӯҳи фано

ندانی مگر نام کوه فنا

Сар нараҳ девони манам абрҳо

سر نره دیوان منم ابرها

Ки аз бими ман абр гирён шавад

که از بیم من ابر گریان شود

з андешаам шер бирён шавад

ز اندیشه‌ام شیر بریان شود

Напарад дарин сарзаминами уқоб

نپرد درین سرزمینم عقاب

Ситора набинад заминам ба хоб

ستاره نبیند زمینم به خواب

Бадв гуфт шопӯри к-эй дев шавам

بدو گفت شاپور کای دیو شوم

Шӯии гуми азин дашт ва ин марзу бум

شوی گم ازین دشت و این مرز و بوم

Ндонӣ ки омад замонат ба сар

ندانی که آمد زمانت به سر

Аҷали баста дар кӣнаи ту камар

اجل بسته در کینه تو کمر

Сипаҳдори сом Наримон расед

سپهدار سام نریمان رسید

Ба пайкор ин нараҳ девон расед

به پیکار این نره‌دیوان رسید

Ба фармони яздони яли рзмхўоаҳ

به فرمان یزدان یل رزمخواه

Бурӣдаи шабу рӯзи ин даври роҳ

بریده شب و روز این دور راه

Бурӣдаи ҳамаи кӯҳу саҳроу дашт

بریده همه کوه و صحرا و دشت

Басони аҷали сӯии ту бргзшт

بسان اجل سوی تو برگذشت

Туро хоби марги омадаи барфароз

تو را خواب مرگ آمده برفراز

Нагардӣ азин разми фирӯзи боз

نگردی ازین رزم فیروز باز

зи шаҳр занон мерасад паҳлавон

ز شهر زنان می‌رسد پهلوان

Кмрбсҳти он гирди равшани равон

کمربسهت آن گرد روشن‌روان

Чу бишунид азуи ин сухани абрҳо

چو بشنید ازو این سخن ابرها

Бидонаст аз ваии наёбади раҳо

بدانست از وی نیابد رها

Бихандеду гуфто куҷо рафт сом

بخندید و گفتا کجا رفت سام

Ки на ком бинад ба гетӣ на ном

که نه کام بیند به گیتی نه نام

Ҳамин дами сарашро зи тани бркнм

همین دم سرش را ز تن برکنم

Тани тираашро ба хоки афканам

تن تیره‌اش را به خاک افکنم

Марои абрҳо номи дон дар ҷаҳон

مرا ابرها نام دان در جهان

Чу тҳмўрси гирди тухми маон

چو طهمورث گرد تخم مهان

Чу Ҳушангу дигари сиёмак ба ҷанг

چو هوشنگ و دیگر سیامک به جنگ

Натобида пешам накарда диранг

نتابیده پیشم نکرده درنگ

Бадв гуфт шопӯри к-эии бдлқо

بدو گفت شاپور کای بدلقا

Кунун гоҳ онаст ки гардии фано

کنون گاه آنست که گردی فنا

Агар кӯҳи Албурзи гардӣ ба ҷанг

اگر کوه البرز گردی به جنگ

Замонӣ ба пешам наёбӣ диранг

زمانی به پیشم نیابی درنگ

Агар аждҳоӣӣ ки сари афканӣ

اگر اژدهائی که سر افکنی

Агар чарх бошӣ сипари афканӣ

اگر چرخ باشی سپر افکنی

Кас аз чанги ин паҳлавони ҷони набард

کس از چنگ این پهلوان جان نبرد

Фалаки гирд ӯро наёрад стрд

فلک گرد او را نیارد سترد

Замонат бар нараҳ девони даҳр

زمانت بر نره دیوان دهر

Сари оради замонишон ба ҷанг ва ба қаҳр

سر آرد زمانشان به جنگ و به قهر

Бибинӣ ҳамин дам чу пайкори сом

ببینی همین دم چو پیکار سام

Фаромӯшсозӣ ҳамаи ному ком

فراموش سازی همه نام و کام

Барошуфт азуи деви нари абрҳо

برآشفت ازو دیو نر ابرها

Яке ҳамла оварад чун аждаҳо

یکی حمله آورد چون اژدها

зи кҳсори бардошти санги гарон

ز کهسار برداشت سنگ گران

Биёмад ба монанди абри дмон

بیامد به مانند ابر دمان

Биндохт бар гирди шопӯри шер

بینداخت بر گرد شاپور شیر

Бдздиди сари он гӯи шери гир

بدزدید سر آن گو شیر گیر

Чу рад шуд азу санг бархест зуд

چو رد شد ازو سنگ برخاست زود

Або чўбдстш даромад чу дӯд

ابا چوبدستش درآمد چو دود

Ба қӯти бузад бар сари деви нар

به قوت بزد بر سر دیو نر

Ба андом шавамаш нашуд коргар

به اندام شومش نشد کارگر

Буғурред аз он ҳамчуи абри баҳор

بغرید از آن همچو ابر بهار

Яке санг бигирифт аз он кӯҳсор

یکی سنگ بگرفت از آن کوهسار

Бузади сангу шопӯрро кард хӯрд

بزد سنگ و شاپور را کرد خورد

Диловари зи чангол ӯ ҷони набард

دلاور ز چنگال او جان نبرد

Чаҳ хуш гуфт деҳқони волонжод

چه خوش گفت دهقان والانژاد

Ки модари писарро паии марги зод

که مادر پسر را پی مرگ زاد