Чу хуршеди сар бар зад аз кӯҳсор

چو خورشید سر بر زد از کوهسار

Саросар ҷаҳон шуд чу хуррами баҳор

سراسر جهان شد چو خرم بهار

Чу ойинаи чин бурун шуд зи занг

چو آئینه چین برون شد ز زنگ

СФидоҷ зад бар рухи қӣри ранг

سفیداج زد بر رخ قیر رنگ

Ба қлўод гуфт он яли номдор

به قلواد گفت آن یل نامدار

На баргашти шопӯр аз он кӯҳсор

نه برگشت شاپور از آن کوهسار

Баронам ки ӯро бад омад ба пеш

برآنم که او را بد آمد به پیش

Дигаргуна гардид ойину кеш

دگرگونه گردید آئین و کیش

Чунин гуфт қлўодро паҳлавон

چنین گفت قلواد را پهلوان

Ки шопӯрро кишти тираи равон

که شاپور را کشت تیره روان

Ки имшаби яке хоб дид бад дида ам

که امشب یکی خواب دید بد دیده‌ام

Аз он хоб бар ҷонаш тарсида ам

از آن خواب بر جانش ترسیده‌ام

Ту ӣнҷои замонии нигаҳи дори ҷо

تو اینجا زمانی نگه دار جا

Ки то ман шавам назд он тира ро

که تا من شوم نزد آن تیره را

Ки дар ҷанг пеласт он шермард

که در جنگ پیل است آن شیرمرد

Нишоед ки ӯро дарорад ба гирд

نشاید که او را درآرد به گرد

Ки девасту ворунау тираи кеш

که دیو است و وارونه و تیره کیش

Ҳар он кас ки бинад занад захми пеш

هر آن کس که بیند زند زخم پیش

Ҳамин дам ба фармони яздони хдиў

همین دم به فرمان یزدان خدیو

Нишонеи нмонм аз он зишти дев

نشانی نمانم از آن زشت دیو

Ки гетии зи дасташ ба танг андараст

که گیتی ز دستش به تنگ اندرست

Парии духтро по ба санг андараст

پری‌دخت را پا به سنگ اندرست

Парии духти он моҳи пурмеҳр ро

پری‌دخت آن ماه پرمهر را

Бубинам дигар бораи он чеҳр ро

ببینم دگر باره آن چهر را

Бигуфт ва бапушед ҷангии зира

بگفت و بپوشید جنگی زره

Бузад бар сари тарки рӯмии гиреҳ

بزد بر سر ترک رومی گره

Нишаст аз бар тндбораҳ чу бод

نشست از بر تندباره چو باد

Ба пайкори он бдкнши рӯи ниҳод

به پیکار آن بدکنش رو نهاد

Ба сӯй биёбон биёмад чу шер

به سوی بیابان بیامد چو شیر

Ғриўндаҳ монанди бабри далер

غریونده مانند ببر دلیر

Ки ногуҳ ба сарчашмае дар расед

که ناگه به سرچشمه‌ای در رسید

Пиёда шуд он паҳлу пок дид

پیاده شد آن پهلو پاک دید

Аз он об рӯйу сар ва тан бишуст

از آن آب روی و سر و تن بشست

Ба пеш ҷаҳондор омад нахуст

به پیش جهاندار آمد نخست

Бидон ҷои боситоди баҳри намоз

بدان جا باستاد بهر نماز

Бинолед бар довар бе ниёз

بنالید بر داور بی‌نیاز

Ки эй поки додари гетии худоӣ

که ای پاک دادار گیتی خدای

Ту бошӣ ба ҳар ҷойгаҳи раҳнамоӣ

تو باشی به هر جایگه رهنمای

зи ту гашти пайдо чу деву парӣ

ز تو گشت پیدا چو دیو و پری

Диҳии бандаеро ту пайғамбарӣ

دهی بنده‌ای را تو پیغمبری

Яке бандаи хор афтода ам

یکی بنده خوار افتاده‌ام

Дили зор аз даст худ дода ам

دل زار از دست خود داده‌ام

Бинолед ва молида рух бар замин

بنالید و مالید رخ بر زمین

Ситоиш намӯдаш ба ҷони офарин

ستایش نمودش به جان آفرین

зи баси гиряи брбўд ӯро зи ҳуш

ز بس گریه بربود او را ز هوش

Ба гӯшаш фурӯ гуфт фаррухи сурӯш

به گوشش فرو گفت فرخ سروش

Ки эй соми фаррухи рухи неки пай

که ای سام فرخ رخ نیک‌پی

Ту чун оташии дшмнонт чу не

تو چون آتشی دشمنانت چو نی

Чунинаст фармони яздони пок

چنین است فرمان یزدان پاک

Ки аз деву ҷодӯи надории ту бок

که از دیو و جادو نداری تو باک

Нтобад ки бо ту кунад душманӣ

نتابد که با تو کند دشمنی

зи найранги ҷодӯу аҳрӣманӣ

ز نیرنگ جادو و اهریمنی

Ҷаҳондори додари ёри ту бод

جهاندار دادار یار تو باد

Сар нараҳ девони шикори ту бод

سر نره‌دیوان شکار تو باد

Чу инҳо сипаҳдор бишунид азу

چو اینها سپهدار بشنید ازو

Барафрӯхт монанди гулбарги рӯ

برافروخت مانند گلبرگ رو

зи ҷои ҷуст ва бар шуд ба пушти ғроб

ز جا جست و بر شد به پشت غراب

Ду абрӯаши партобу дидаи пари об

دو ابروش پرتاب و دیده پر آب

Чу омад ба пой ки он паҳлавон

چو آمد به پای که آن پهلوان

Гуруҳеи зи девони тираи равон

گروهی ز دیوان تیره روان

Нишаста бар он кӯҳи сари дидаи бон

نشسته بر آن کوه سر دیده‌بان

Ба фарёд ҳар як кушодаи забон

به فریاد هر یک گشاده زبان

Яке гуфт к-эии хираи тираи рой

یکی گفت کای خیره تیره رای

Куҷо май рӯй тунди разми озмоӣ

کجا می‌روی تند رزم‌آزمای

Ндонӣ магари шоҳи девони даҳр

ندانی مگر شاه دیوان دهر

Надидӣ ду чашмаши Фшонндаҳи заҳр

ندیدی دو چشمش فشاننده زهر

Сари номдорони деви дмон

سر نامداران دیو دمان

Казу чарх ва афлок ҷӯяд амон

کزو چرخ و افلاک جوید امان

Бавижа далерӣ ки чун аждаҳост

بویژه دلیری که چون اژدهاست

Сари номдорон кӯҳ фаност

سر نامداران کوه فناست

Чу бишунид азуи соми прхошҷўӣ

چو بشنید ازو سام پرخاشجوی

Бадв гуфт беҳуда чандин магӯӣ

بدو گفت بیهوده چندین مگوی

Варои абр номаст ва ман аждаҳо

ورا ابر نام است و من اژدها

зи ман абрҳо брнёбди раҳо

ز من ابرها برنیابد رها

Кунун май рӯми сӯии пайкор ӯ

کنون می‌روم سوی پیکار او

Бидон то бисозам ҳамаи кор ӯ

بدان تا بسازم همه کار او

Чу бишунид дев онгаҳе наъра кард

چو بشنید دیو آنگهی نعره کرد

Ки Эй нараҳ девони рӯзи набард

که ای نره دیوان روز نبرد

Бёӣид инак сӯии корзор

بیائید اینک سوی کارزار

Ки омад ҳужабрии дарин кӯҳсор

که آمد هژبری درین کوهسار

Ммонид ӯро ки дами барзанад

ممانید او را که دم برزند

Дарин кӯҳи пояи қадами барзанад

درین کوه‌پایه قدم برزند

Замину замони ҷумла девон шуд ҳама

زمین و زمان جمله دیوان شد همه

зи пайкори паҳлу ғаривон шуданд

ز پیکار پهلو غریوان شدند

Ба як дами расиданди чандини ҳазор

به یک دم رسیدند چندین هزار

Ки онро хирадманди норади шумор

که آن را خردمند نارد شمار

Сипаҳдор азишон шигифтӣ бимонад

سپهدار ازیشان شگفتی بماند

Фаровони ҳамеи ном яздон бихонад

فراوان همی نام یزدان بخواند

Азуи хости неруии зӯроварӣ

ازو خواست نیروی زورآوری

Ки то андар ояд бидон доварӣ

که تا اندر آید بدان داوری

Бузади дасту шамшер кин баркашид

بزد دست و شمشیر کین برکشید

Ҳамон дрқаҳи зар бар сари дркшид

همان درقه زر بر سر درکشید

Бузади наъраи гуфтои манам соми шер

بزد نعره گفتا منم سام شیر

Ки орми сари чархи гардун ба зер

که آرم سر چرخ گردون به زیر

Ҷаҳонро ба шамшер гирён кунам

جهان را به شمشیر گریان کنم

Ба наъраи дили шер бирён кунам

به نعره دل شیر بریان کنم

Натарсам зи анбӯҳи девони разм

نترسم ز انبوه دیوان رزم

Ки бошад марои разми девон чу базм

که باشد مرا رزم دیوان چو بزم

Ба фармони додари гетии худо

به فرمان دادار گیتی خدا

зи девони нмонми якеро ба ҷо

ز دیوان نمانم یکی را به جا

Бигуфт ва яке ҳамла оварад сахт

بگفت و یکی حمله آورد سخت

Чу боди вазон ки вазад бар дарахт

چو باد وزان که وزد بر درخت

Якеро бузад бар миёни теғи тез

یکی را بزد بر میان تیغ تیز

Баровард аз ҷон ӯ растхез

برآورد از جان او رستخیز

Якеро бузади теғ бар фарқи сар

یکی را بزد تیغ بر فرق سر

Ки бшикофт он девро то камар

که بشکافت آن دیو را تا کمر

Аз он кӯҳи сайлоб хӯн шуд ба зер

از آن کوه سیلاب خون شد به زیر

Аз он хӯни сипаҳбад ба монанди шер

از آن خون سپهبد به مانند شیر

Бияфканад азишон даҳ ва ду ҳазор

بیفکند ازیشان ده و دو هزار

Дигарҳо саросемау дили Фкор

دگرها سراسیمه و دل فکار

Шудаш теғ монанди марҷон ба даст

شدش تیغ مانند مرجان به دست

Ваз он нараҳ девон фитоданд паст

وز آن نره‌دیوان فتادند پست

Чу мастӣ ки ҳаргиз нашуд ҳӯшёр

چو مستی که هرگز نشد هوشیار

Фитоданд то субҳи рӯзи шумор

فتادند تا صبح روز شمار

Чу зон кӯҳ бархест овози ҷанг

چو زان کوه برخاست آواز جنگ

зи ҷои ҷусти он дев ҳамчун паланг

ز جا جست آن دیو همچون پلنگ

Бипурсед ин кисту вена ?вила чист

بپرسید این کیست و وین ویله چیست

Чунин шӯр ва ғавғо надонам з кист

چنین شور و غوغا ندانم ز کیست

Магари растхези омадаи ошкор

مگر رستخیز آمده آشکار

Ва ё раъд ва барқаст дар кӯҳсор

و یا رعد و برق است در کوهسار