Дигар раҳ чу фарҳанг бо зӯру чанг

دگر ره چو فرهنگ با زور و چنگ

Даромад ба харгаҳи басони паланг

درآمد به خرگه بسان پلنگ

Чу саҳлон варо дид аз он ?бардамӣад

چو سهلان ورا دید از آن بردمید

Бузади дасту шамшер кин баркашид

بزد دست و شمشیر کین برکشید

Яке ҳамла оварад ва бар шуд ғарив

یکی حمله آورد و بر شد غریو

Дарандохт бар сӯии фарҳанги дев

درانداخت بر سوی فرهنگ دیو

Ки фарҳанги дев андар омад ба хашм

که فرهنگ دیو اندر آمد به خشم

Ба саҳлон гирданд аз кӣнаи чашм

به سهلان گرداند از کینه چشم

Рабӯд аз кафши теғро дар замон

ربود از کفش تیغ را در زمان

зи чанголи он деваши андари замон

ز چنگال آن دیوش اندر زمان

Бёзид ва бигирифт банди камар

بیازید و بگرفت بند کمر

зи ҷои барад ӯро ба болои сар

ز جا برد او را به بالای سر

Бузад бар замини деваш аз рӯй кин

بزد بر زمین دیوش از روی کین

Билразед аз пайкар ӯ замин

بلرزید از پیکر او زمین

Сарашро бипечед ва аз тани бикунад

سرش را بپیچید و از تن بکند

Абри пои тахт шҳшнаҳ фиканд

ابر پای تخت شهشنه فکند

Пас онгаҳ танишро бикунад ва бихӯрад

پس آنگه تنش را بکند و بخورد

Баровард аз ҷон ӯ тираи гирд

برآورد از جان او تیره گرد

Нигаҳ кард онгаҳ сӯии подшоҳ

نگه کرد آنگه سوی پادشاه

Бадв гуфт к-эии баддили рӯсиёҳ

بدو گفت کای بددل روسیاه

Ҳамеша ба соми Наримон ба кин

همیشه به سام نریمان به کین

Ҳамин ҳиласозӣ дарин марзи чин

همین حیله سازی درین مرز چین

Чгўӣии танатро бадарам ба чанг

چگوئی تنت را بدرم به چنگ

Ҷаҳонро кунам пеши ту тору танг

جهان را کنم پیش تو تار و تنگ

Бигуфту қмртошро дррбўд

بگفت و قمرتاش را درربود

Ба дар рафт аз он боргаҳи ҳамчуи дӯд

به در رفت از آن بارگه همچو دود

Биёмад сӯии сом дигар бигуфт

بیامد سوی سام دیگر بگفت

Сипаҳбад чу гули зини сухани бршгФт

سپهبد چو گل زین سخن برشگفت

Биёмад парии духтро огаҳӣ

بیامد پری‌دخت را آگهی

Бидод он сипаҳдор бо Фрҳӣ

بداد آن سپهدار با فرهی

Ба хилват дигар базм оростанд

به خلوت دگر بزم آراستند

Дил азандау ғами бпиростнд

دل از انده و غم بپیراستند

Вази он рӯй фағфури дили пари зи дил

وز آن روی فغفور دل پر ز دل

Таниш буд ларзону рухсораи зард

تنش بود لرزان و رخساره زرد

Ба дастури пераш чунин гуфт шоҳ

به دستور پیرش چنین گفت شاه

Ки шуд рӯзи равшан ба мо бар сиёҳ

که شد روز روشن به ما بر سیاه

Сару ҷони мо пари з бим андараст

سر و جان ما پر ز بیم اندرست

Ҳамин табли зер гилӣм андараст

همین طبل زیر گلیم اندرست

Ба посух чунин гуфт дастури пер

به پاسخ چنین گفت دستور پیر

Ки ман чора Эй дорам акнӯн ба вир

که من چاره‌ای دارم اکنون به ویر

Бисозем корӣу найрангу рию

بسازیم کاری و نیرنگ و ریو

Биорем дигари нҳнколи дев

بیاریم دیگر نهنکال دیو

Нгўӣим ӯро ки сом омадаст

نگوئیم او را که سام آمدست

Ба майдони талабкор ном омадаст

به میدان طلبکار نام آمدست

Бадв гуфт онгоҳи фағфури шоҳ

بدو گفت آنگاه فغفور شاه

Ки он дев тарсид зон размгоҳ

که آن دیو ترسید زان رزمگاه

Ки тарсам наёяд ба гуфтори мо

که ترسم نیاید به گفتار ما

Пас онгаҳ шавад тираи пайкори мо

پس آنگه شود تیره پیکار ما

Ки ё раб намонад зи духтари нишон

که یا رب نماند ز دختر نشان

Казон дард гардӣдаам хўнФшон

کزان درد گردیده‌ام خونفشان

Сари духтарони бод дар зери санг

سر دختران باد در زیر سنگ

Ки на ном доранд эшон на нанг

که نه نام دارند ایشان نه ننگ

Бигуфту бузади хештан бар замин

بگفت و بزد خویشتن بر زمین

Ҳаме гиря мекард фағфури чин

همی گریه می‌کرد فغفور چین

Бадв гуфт дастури к-эии шаҳриёр

بدو گفت دستور کای شهریار

Кунун гиря мо наёяд ба кор

کنون گریه ما نیاید به کار

Набояд дарин кор чанде гирист

نباید درین کار چندی گریست

Наёрем азин гиряи моро бизӣаст

نیاریم ازین گریه ما را بزیست

Набояд фиристод гардии ғарив

نباید فرستاد گردی غریو

Шитобон ба назд нҳнколи дев

شتابان به نزد نهنکال دیو

Агар гул ба сари дорӣ акнӯн машавӣ

اگر گل به سر داری اکنون مشوی

Агар гул ба дастаст акнӯн мбўӣ

اگر گل به دست است اکنون مبوی

Ки фағфури чинро яке кори сахт

که فغفور چین را یکی کار سخت

Фитода бидон сон ки баргаштаи бахт

فتاده بدان سان که برگشته بخت

Агар ту нёӣии бадв бад расад

اگر تو نیائی بدو بد رسد

Аё номўршоаҳ ҳар деву дад

ایا نامورشاه هر دیو و دد

Фиристода шуд дар замони пари ғарив

فرستاده شد در زمان پر غریو

Чунин то ба назд нҳнколи дев

چنین تا به نزد نهنکال دیو

Шунида сухани пеш ӯ бозгуфт

شنیده سخن پیش او بازگفت

Казу дев бддин бимонадӣ шигифт

کزو دیو بددین بماندی شگفت

Чу номи парӣ духт бишунид азу

چو نام پری‌دخت بشنید ازو

БроФрохт чун оташи меҳрҷу

برافراخت چون آتش مهرجو

Бихандед бисёр ва шодӣ намӯд

بخندید بسیار و شادی نمود

Бидонаст каш чун равад ҳамчуи дӯд

بدانست کش چون رود همچو دود

Ҳамеи хости кони моҳро дар канор

همی خواست کان ماه را در کنار

Бигирад мари он деви нопойдор

بگیرد مر آن دیو ناپایدار

Хабар шуд ба наздики фағфури шоҳ

خبر شد به نزدیک فغفور شاه

Ки деви замон андар омад зи роҳ

که دیو زمان اندر آمد ز راه

Пазира фиристод дастури пер

پذیره فرستاد دستور پیر

Бидон то фиребаш диҳад дилпазир

بدان تا فریبش دهد دلپذیر

Чу дастури он деви нарро бидид

چو دستور آن دیو نر را بدید

Пиёдаи ҳамон дам ба пешаши давид

پیاده همان دم به پیشش دوید

Дилаши шодмони пеши деви дмон

دلش شادمان پیش دیو دمان

Бадв гуфт к-эии пари дили паҳлавон

بدو گفت کای پر دل پهلوان

Ки коми дилат дар канор оварам

که کام دلت در کنار آورم

Дарахти муродат ба бор оварам

درخت مرادت به بار آورم

Ба ту ҷуфти созами парии духти моҳ

به تو جفت سازم پری‌دخت ماه

Ба шартӣ кисозӣ яке размгоҳ

به شرطی که سازی یکی رزمگاه

Сари соми оре бар шоҳи чин

سر سام آری بر شاه چین

Бабандӣ дар фитнау хашму кин

ببندی در فتنه و خشم و کین

Пас онгаҳ туро шоҳ духтар диҳад

پس آنگه تو را شاه دختر دهد

Ҳамаи ганҷу асбоб ва гавҳар диҳад

همه گنج و اسباب و گوهر دهد

Нҳнкол гуфташ кигар шаҳриёр

نهنکال گفتش که گر شهریار

Диҳад комами андари чунин рӯзгор

دهد کامم اندر چنین روزگار

Пас онгоҳи душман ки бошад ки ман

پس آنگاه دشمن که باشد که من

Сарашро наёрам дарин анҷуман

سرش را نیارم درین انجمن

Марои шоҳгар ком созад раво

مرا شاه گر کام سازد روا

Чунон ҷанги созам ки бошад раво

چنان جنگ سازم که باشد روا

?ҳуллои бозгу то ки бошад чунин

هلا بازگو تا که باشد چنین

Ки дорад азуи дарди фағфури чин

که دارد ازو درد فغفور چین

Бадв гуфт дастури к-эии рзмхўоаҳ

بدو گفت دستور کای رزمخواه

Биёмад дарин марзи таслими шоҳ

بیامد درین مرز تسلیم شاه

Камарбаста дар кӣнау доварӣ

کمربسته در کینه و داوری

Биоварад лашкари зи деву парӣ

بیاورد لشکر ز دیو و پری

Рўорўи чунин кори тнки омада

روارو چنین کار تنک آمده

Ки раҳмони ҷангӣ ба ҷанги омада

که رحمان جنگی به جنگ آمده

Бикуштанд аз мо басии номдор

بکشتند از ما بسی نامدار

Аз он рӯи варо кор гардӣда хор

از آن رو ورا کار گردیده خوار

Чунин гуфт то пеши фағфури чин

چنین گفت تا پیش فغفور چین

Расиданд ва кардандаш андӯҳгин

رسیدند و کردندش اندوهگین

Чу фағфури мари девро бингаред

چو فغفور مر دیو را بنگرید

Сиришкаши зи мижгон ба рухи брчкид

سرشکش ز مژگان به رخ برچکید

Сано гуфт он дев бар подшоҳ

ثنا گفت آن دیو بر پادشاه

Ки шодон бизӣ шоҳ бар сари кулоҳ

که شادان بزی شاه بر سر کلاه

зи андӯҳи таслим ғамгин мабош

ز اندوه تسلیم غمگین مباش

Аз он бдгҳри мард пуркин мабош

از آن بدگهر مرد پرکین مباش

Ҳам имшаби варои хишт болин кунам

هم امشب ورا خشت بالین کنم

Сарашро ҳамин дами зи тани бркнм

سرش را همین دم ز تن برکنم

Бинолед фағфур аз кину хашм

بنالید فغفور از کین و خشم

Ду сайлоб бикшод аз ҳар ду чашм

دو سیلاب بگشاد از هر دو چشم

Ҳамаи ном таслим мегуфт шоҳ

همه نام تسلیم می‌گفت شاه

зи раҳмони ҷинӣу ҷинии сипоҳ

ز رحمان جنی و جنی سپاه

Бидон то натарсад нҳнколи дев

بدان تا نترسد نهنکال دیو

з бимаш наёрад ба майдони ғарив

ز بیمش نیارد به میدان غریو

Кашиданд хон пеши деви дмон

کشیدند خوان پیش دیو دمان

Нишаста бади он бдгҳри шодмон

نشسته بد آن بدگهر شادمان

Пас аз хон ба гардиш даромад шароб

پس از خوان به گردش درآمد شراب

Ба сурхӣ ба монандаи лаъли ноб

به سرخی به ماننده لعل ناب

Ҳаме хӯрд он дев то гашти маст

همی خورد آن دیو تا گشت مست

Ба май соғари ишқ будаш ба даст

به می ساغر عشق بودش به دست

Надонист кони сури мотам буд

ندانست کان سور ماتم بود

Ба гетии дили шодмон кам буд

به گیتی دل شادمان کم بود

Нҳнкол бо шоҳи фағфури чин

نهنکال با شاه فغفور چین

Чунин гуфт к-эии шоҳ рӯй замин

چنین گفت کای شاه روی زمین

Миннати шод домод бошам ба бахт

منت شاد داماد باشم به بخت

Пас онгаҳ ту дилшод биншин ба тахт

پس آنگه تو دلشاد بنشین به تخت

Яке аҳд бо ман бибоядат баст

یکی عهد با من ببایدت بست

Ки онро наёрӣ ба гетии шикаст

که آن را نیاری به گیتی شکست

Бубахшӣ ба ман моҳи чину хутан

ببخشی به من ماه چین و ختن

Сар афрозем аз ҳамаи анҷуман

سر افرازیم از همه انجمن

Чу дар пеши гоҳати буми ман ба пой

چو در پیش‌گاهت بوم من به پای

Насозад замона дигар кӣнаи рой

نسازد زمانه دگر کینه رای

Манам шоҳи девони ҳамаи сар ба сар

منم شاه دیوان همه سر به سر

зи тухми киўшон бо зӯру фар

ز تخم کیوشان با زور و فر

Бадв гуфт фағфур комат равост

بدو گفت فغفور کامت رواست

Ба шартӣ кисозӣ ҳамаи кори рост

به شرطی که سازی همه کار راست

Парии духти онҷо ба банд андараст

پری‌دخت آنجا به بند اندرست

Ду дасташ ба хам каманд андараст

دو دستش به خم کمند اندرست

зи ман бардаи ризвону пинҳон шуда

ز من برده رضوان و پنهان شده

Аз он дили дарин синаи бирён шуда

از آن دل درین سینه بریان شده

Туро рафт бояд дар он боргоҳ

تو را رفت باید در آن بارگاه

Шитобанда бар сӯии таслими шоҳ

شتابنده بر سوی تسلیم شاه

Нҳнколи бардошти гурзи гарон

نهنکال برداشت گرز گران

Абри сӯии таслим шаҳ шуд равон

ابر سوی تسلیم شه شد روان