зи пери хирадманди мўбднжод

ز پیر خردمند موبدنژاد

Шунидам ки рӯз дигар бомдод

شنیدم که روز دگر بامداد

Чу рухшанда шуд субҳ гетӣ фурӯз

چو رخشنده شد صبح گیتی فروز

Сар аз чодари шаб бурун кард рӯз

سر از چادر شب برون کرد روز

Шаби оҳанг бар зад сар аз роҳи бом

شب‌آهنگ بر زد سر از راه بام

Баромади шаҳи ховар аз роҳи шом

برآمد شه خاور از راه شام

Шаҳаншоҳи машриқи баромад ба тахт

شهنشاه مشرق برآمد به تخت

Шаҳи рӯз аз чини буруни баради рахт

شه روز از چین برون برد رخت

Ҳамаи ганҷи фағфури хоқони чин

همه گنج فغفور خاقان چین

Кашиданд яксар ба ховари замин

کشیدند یکسر به خاور زمین

Парии духти глрўии хуршеди чеҳр

پری‌دخت گلروی خورشید چهر

Ба заррини иморӣ равон шуд чу меҳр

به زرین عماری روان شد چو مهر

Мшоъли фурӯзони айвони шавқ

مشاعل فروزان ایوان شوق

Санавбари хиромони бустони завқ

صنوبر خرامان بستان ذوق

Самани дасти бандони гулзори ишқ

سمن دست بندان گلزار عشق

Бунафшаи фурӯашони бозори ишқ

بنفشه فروشان بازار عشق

Кавокиби шиносони гардуни сипеҳр

کواکب شناسان گردون سپهر

Чу қлўш чу қлўоди фархундаи чеҳр

چو قلوش چو قلواد فرخنده چهر

Равон дар рикоби ҳумоюни сом

روان در رکاب همایون سام

зи чини рафта бар сӯии ховар ба ком

ز چین رفته بر سوی خاور به کام

Чу хури боли заррини броФрохтаҳ

چو خور بال زرین برافراخته

Нишеман ба ховари замини сохта

نشیمن به خاور زمین ساخته

Хуши он дам ки бо ъшқбозони зор

خوش آن دم که با عشقبازان زار

Илм барфарозанд бар кӯии ёр

علم برفرازند بر کوی یار

Хуши он дам ки ёрӣ ба ёрӣ расад

خوش آن دم که یاری به یاری رسد

Умедӣ ба умедворӣ расад

امیدی به امیدواری رسد

Чу соми Наримон ба ховар расед

چو سام نریمان به خاور رسید

Саропарда бар чарх ахзар кашид

سراپرده بر چرخ اخضر کشید

Ба расми каёни маҷлисӣ соз кард

به رسم کیان مجلسی ساز کرد

Дар ганҷҳои куҳан боз кард

در گنجهای کهن باز کرد

Сарони сипаҳро ба даргоҳ хонд

سران سپه را به درگاه خواند

зи домани гуҳарашон ба сари брФшонд

ز دامن گهرشان به سر برفشاند

зи баси симу зари кӯ ба хоҳанда дод

ز بس سیم و زر کو به خواهنده داد

Заминро бишуд ганҷи қоруни зи бод

زمین را بشد گنج قارون ز باد

Ба қлўод дод озроФрўз ро

به قلواد داد آذرافروز را

Дигар шамсаи он шамъи дилсӯз ро

دگر شمسه آن شمع دلسوز را

Ба қлўши супурдаш ба расми каён

به قلوش سپردش به رسم کیان

Яке маи ҳамеи соми бад бе зиён

یکی مه همی سام بد بی زیان

Чунин гуфт бо мардуми ховарӣ

چنین گفت با مردم خاوری

Ки қлўошро май даҳуми сарварӣ

که قلواش را می‌دهم سروری

Ки домод шоҳаст ъам зоди ман

که داماد شاهست عم زاد من

Чароғи маону шаҳи анҷуман

چراغ مهان و شه انجمن

Ба Фрмонбрии пеш ӯ ҳар ки ҳаст

به فرمانبری پیش او هر که هست

Ббошиди шодони дил ва май параст

بباشید شادان دل و می‌پرست

Пас онгаҳ бадви роят ва тахт дид

پس آنگه بدو رایت و تخت دید

Фалаки ком ӯро ҷўонбхт дид

فلک کام او را جوانبخت دید

Ба сар барниҳодаш кулоҳи маӣ

به سر برنهادش کلاه مهی

Нишондаш бар авранги шоҳаншаҳӣ

نشاندش بر اورنگ شاهنشهی

Чу қлўш нишасташ ба тахти мурод

چو قلوش نشستش به تخت مراد

Дар адл ва дод шаҳӣ баргушод

در عدل و داد شهی برگشاد

зи моҳии баромади сари вай ба моҳ

ز ماهی برآمد سر وی به ماه

зи дилдори шодону тахту кулоҳ

ز دلدار شادان و تخت و کلاه

Сар аз чархи гардуни броФрохтаҳ

سر از چرخ گردون برافراخته

Чу ховар вале аҳди худ сохта

چو خاور ولی عهد خود ساخته

Дил ҳамРаҳонро чу сом гузин

دل همرهان را چو سام گزین

Чу кардаш тасаллӣ даромад ба зин

چو کردش تسلی درآمد به زین

Чл ва шаш шудаи сол то ӯ зи шоҳ

چل و شش شده سال تا او ز شاه

Ҷудои гашт ва шуд сӯии мағриби сипоҳ

جدا گشت و شد سوی مغرب سپاه

Бифармуд то хайма берун зананд

بفرمود تا خیمه بیرون زنند

Сропрдҳоро ба ҳомӯн зананд

سراپردها را به هامون زنند

Замини кӯбро зер зин оваранд

زمین‌کوب را زیر زین آورند

Сипаҳро ба Эрон замин оваранд

سپه را به ایران زمین آورند

Яли неки паии қлўши пои ки зод

یل نیک پی قلوش پا‌ک‌زاد

Ситоиши кунони хокро бӯса дод

ستایش کنان خاک را بوسه داد

Бисоти ҳумоюн ба мижгон бирафт

بساط همایون به مژگان برفت

Басӣ лоба кард ва ба паҳлу бигуфт

بسی لابه کرد و به پهلو بگفت

Ки сомо чу фасл зимистон расед

که ساما چو فصل زمستان رسید

зи сармо ки ва дашт натавон бурид

ز سرما که و دشت نتوان برید

Азин бас ки то бргзштӣ ба дашт

ازین بس که تا برگذشتی به دشت

зи дарё ба беваъда натавон гузашт

ز دریا به بی‌وعده نتوان گذشت

Ҳамаро барфасту манзили дароз

همه را برفست و منزل دراز

На пайдост роҳ аз нишебу фароз

نه پیداست راه از نشیب و فراز

Бимони шод то корвони ттор

بمان شاد تا کاروان تتار

Бишорат диҳад боғро зи баҳор

بشارت دهد باغ را ز بهار

Гул аз хўшдлии ханда бар мл занад

گل از خوشدلی خنده بر مل زند

Ҳаво бар сари зулф сунбул занад

هوا بر سر زلف سنبل زند

Сазад кони замони соми фархундаи шоҳ

سزد کان زمان سام فرخنده شاه

Чу гршосп рӯй оварад сӯии роҳ

چو گرشاسپ روی آورد سوی راه

Хуш омад ҳамеи ин сухани сом ро

خوش آمد همی این سخن سام را

Нишаст ва гузидаш майу ҷом ро

نشست و گزیدش می و جام را

зи тани ҷома аз маҷлис ҷом дод

ز تن جامه از مجلس جام داد

Ҳамаи дӯстонро з меком дод

همه دوستان را ز می کام داد

Шабу рӯзи шодони абои якдигар

شب و روز شادان ابا یکدیگر

Нишаста абои дӯстони сар ба сар

نشسته ابا دوستان سر به سر

Гуҳии гӯйу гуҳи базмашон буд кор

گهی گوی و گه بزمشان بود کار

Гуҳии хилвати айш ва гоҳе шикор

گهی خلوت عیش و گاهی شکار

Биҷузи ин сари чархро нест кор

بجز این سر چرخ را نیست کار

Ки пайваста бо нӯш нешасту хор

که پیوسته با نوش نیش است و خار

Мноз аз вай ар зон ки ганҷат диҳад

مناز از وی ار زان که گنجت دهد

Ки дар охираши баҳра ранҷат диҳад

که در آخرش بهره رنجت دهد

Манеҳ дили дарин хонаи пурсарвар

منه دل درین خانه پرسرور

Ки гоҳе диҳад мотаму гоҳи сур

که گاهی دهد ماتم و گاه سور

Агар пухтае бодаи хоми гир

اگر پخته‌ای باده خام گیر

Бророи ҳангомау ҷоми гир

برآرای هنگامه و جام گیر

Чу бо даст дар дасти ту бодаи нӯш

چو با دست در دست تو باده نوش

Ки бодати баради оташу оби нӯш

که بادت برد آتش و آب نوش

Раҳи боми ин сабз гулшан куҷост

ره بام این سبز گلشن کجاست

Нишоне биёбему пай бе навост

نشانی بیابیم و پی بی‌نواست

Биё то дамии бози масту хароб

بیا تا دمی باز مست و خراب

Ба бомаши броӣим чун офтоб

به بامش برآئیم چون آفتاب

Бубинами равшан ки дар хона кист

ببینم روشن که در خانه کیست

Дарин омад ва шуд варо амр чист

درین آمد و شد ورا امر چیست

Чаҳ донеи куҷои ҷойу маъвои мост

چه دانی کجا جای و ماوای ماست

Ки онҷо ки ҷомаст он ҷои мост

که آنجا که جامست آن جای ماست

Ҳар он кӯи з дарёаш бошад гузар

هر آن کو ز دریاش باشد گذر

зи ҳуту зи моҳяш бибояд хатар

ز حوت و ز ماهیش بباید خطر

Ту моро чаҳ доне ки аз мо на Эй

تو ما را چه دانی که از ما نه‌ای

зи мо даври шӯ зон ки мараҷона Эй

ز ما دور شو زان که مرجانه‌ای

Вале малик бо малик дарвешӣ аст

ولی ملک با ملک درویشی است

Миёни ғарибони куҷо хешӣ аст

میان غریبان کجا خویشی است

Ту моӣӣу авранги шоҳӣ тар аст

تو مائی و اورنگ شاهی تر است

Ту шоҳӣу ма то ба моҳӣ тар аст

تو شاهی و مه تا به ماهی تر است

Валикини дарин хона то зистӣ

ولیکن درین خانه تا زیستی

Надонистӣ аз худ ки худ кистӣ

ندانستی از خود که خود کیستی

Ту шоҳии дам аз бенўоӣӣ мазан

تو شاهی دم از بی‌نوائی مزن

Чу ганҷии дам аз аждҳоӣӣ мазан

چو گنجی دم از اژدهائی مزن

Бурун аз ду олами ҷаҳонии талаб

برون از دو عالم جهانی طلب

Биҷуз малик ҳастӣ маконеи талаб

بجز ملک هستی مکانی طلب

Агар муҳраи барадӣ чаҳ тарсии зи мор

اگر مهره بردی چه ترسی ز مار

Ту гули чину эмини шӯ аз нӯки хор

تو گل چین و ایمن شو از نوک خار

Сарояндаи мурғони бустони сарой

سراینده مرغان بستان سرای

Азин пардаи гаштанди дастони сарой

ازین پرده گشتند دستان سرای

Ки чун арғавони сайр наврӯз шуд

که چون ارغوان سیر نوروز شد

Сабо бар гулу лола зрдўз шуд

صبا بر گل و لاله زردوز شد

Гули хуши назари гашт бустон фурӯз

گل خوش نظر گشت بستان فروز

Чароғ чаман шуд гулистон фурӯз

چراغ چمن شد گلستان فروز

Аз оромгаҳи зуд парвоз кард

از آرامگه زود پرواز کرد

Ҳамон рӯзгори сафар соз кард

همان روزگار سفر ساز کرد

Бурун шуд ҳамеи соми фирӯзбахт

برون شد همی سام فیروزبخت

Буруни баради зи кошонаи асбобу рахт

برون برد ز کاشانه اسباب و رخت

Бисоти бузургӣ ба саҳро кашид

بساط بزرگی به صحرا کشید

Киёнии илм бар сурайё кашид

کیانی علم بر ثریا کشید

Ба аррода май баради он аждаҳо

به عراده می برد آن اژدها

Ба занҷир бар бастаи бади абрҳо

به زنجیر بر بسته بد ابرها

Шудаи бандёни гирди фарҳанги дев

شده بندیان گرد فرهنگ دیو

Ба пеши андари он гирди солори ню

به پیش اندر آن گرد سالار نیو

Ҳаме рафт манзил ба манзил чу бод

همی رفت منزل به منزل چو باد

ШкороФкнон ва ба дил гашта шод

شکارافکنان و به دل گشته شاد

Ҳамон мҳроФрўзи оташи изор

همان مهرافروز آتش عذار

Ба ҳамроҳи қлўоди он номдор

به همراه قلواد آن نامدار

Сипоҳ аз пасу пеш ӯ бе шимур

سپاه از پس و پیش او بی‌شمر

Ду раҳи сад ҳазорон яли номвар

دو ره صد هزاران یل نامور

Хабар шуд ба Эрон ки соми далер

خبر شد به ایران که سام دلیر

зи мағриб замин омад он нараҳ шер

ز مغرب زمین آمد آن نره شیر

Манӯчеҳр шодон шуд аз паҳлавон

منوچهر شادان شد از پهلوان

Ки омад сипаҳдори равшани равон

که آمد سپهدار روشن روان

Бифармуд то ҷумлаи гардони шоҳ

بفرمود تا جمله گردان شاه

Пазира шуданд ва гирифтанд роҳ

پذیره شدند و گرفتند راه

зи Ҷайҳуни чин то ба омули замин

ز جیحون چین تا به آمل زمین

Ҳамаи ганҷу динор ва дар смин

همه گنج و دینار و در ثمین

Ғуломону асбони ороста

غلامان و اسبان آراسته

Ба асбоби заррини бпиростаҳ

به اسباب زرین بپیراسته

Шҳншаҳи манӯчеҳри баҳри шикор

شهنشه منوچهر بهر شکار

Ба дар рафт дар роҳи соми савор

به در رفت در راه سام سوار

Ба ногоҳ сом ял омад падед

به ناگاه سام یل آمد پدید

Манӯчеҳр хандид ва шодӣ гузид

منوچهر خندید و شادی گزید

Пиёда шуд аз асби соми савор

پیاده شد از اسب سام سوار

Бабўсед дасту сари шаҳриёр

ببوسید دست و سر شهریار

Шҳншаҳи мар ӯро ба бар даргирифт

شهنشه مر او را به بر درگرفت

зи дайр омадани даст бар сар гирифт

ز دیر آمدن دست بر سر گرفت

Бпрсидш аз ранҷу пайкори ҷанг

بپرسیدش از رنج و پیکار جنگ

Ки чандин чаро кардӣ онҷои диранг

که چندین چرا کردی آنجا درنگ

Наомад марои ҷузи ғами ту ба бод

نیامد مرا جز غم تو به باد

Ҳамеша задам аз ҷигари срдбод

همیشه زدم از جگر سردباد

Сипаҳбади ҳама достонҳо бигуфт

سپهبد همه داستانها بگفت

Казу шоҳ монанди гули бршкФт

کزو شاه مانند گل برشکفت

Ба ногуҳ ба аррода он нараҳ дев

به ناگه به عراده آن نره دیو

Бидид ва баровард бонги ғарив

بدید و برآورد بانگ غریو

Бипурсед то кист ин аждаҳо

بپرسید تا کیست این اژدها

Ки аз даст ӯ каси наёбади раҳо

که از دست او کس نیابد رها

Манӯчеҳр бар дев хира бимонад

منوچهر بر دیو خیره بماند

Басии номи додар яздон бихонад

بسی نام دادار یزدان بخواند

Ҳамон ҷо саропарда зад шаҳриёр

همان جا سراپرده زد شهریار

Гирифтаи сари дасти соми савор

گرفته سر دست سام سوار

Баробари сипаҳдор Эрон нишаст

برابر سپهدار ایران نشست

Ба шодии яке соғар май ба даст

به شادی یکی ساغر می به دست

Дигарбора оварад соқии базм

دگرباره آورد ساقی بزم

Абр рӯй он паҳлавонони разм

ابر روی آن پهلوانان رزم

Сари бор шодӣ кушоданд боз

سر بار شادی گشادند باز

Фаромӯш карда ғами ҷонгзор

فراموش کرده غم جانگذار

Ҳама мутриб оварда чангу рубоб

همه مطرب آورده چنگ و رباب

Бузади чанг ва ҷонҳо шуд аз ваии хароб

بزد چنگ و جانها شد از وی خراب

Пиёлаи зи хандаи Рахши бозмонд

پیاله ز خنده رخش بازماند

Суроҳеи зи гӯшаши ҳама роз хонд

صراحی ز گوشش همه راز خواند

зи ду сӯи ҳамеи гиряу ханда буд

ز دو سو همی گریه و خنده بود

Ҳаме буд бар ёди фархунда буд

همی بود بر یاد فرخنده بود

Чу сармаст шуд номвари шаҳриёр

چو سرمست شد نامور شهریار

Гирифтаи сари дасти соми савор

گرفته سر دست سام سوار

Бадв гуфт к-эии паҳлуи ҷони рибо

بدو گفت کای پهلو جان‌ربا

Биёред дар бзмгаҳи абрҳо

بیارید در بزمگه ابرها

Бубинам чаҳ гуяд мар он нараҳ дев

ببینم چه گوید مر آن نره دیو

Хабар дорад аз рози кайҳони хдиў

خبر دارد از راز کیهان خدیو

Ҳамон деви фарҳангро бингарам

همان دیو فرهنگ را بنگرم

Пас онгаҳ бисотии зи нави густарам

پس آنگه بساطی ز نو گسترم

Арӯсӣ дар омули замини созмт

عروسی در آمل زمین سازمت

Туро чун шаҳаншоҳи бнўозмт

تو را چون شهنشاه بنوازمت