Ҷудо шуд азишон яли сафи паноҳ
جدا شد ازیشان یل صف پناه
Баромад ба як раҳи хурӯш аз сипоҳ
برآمد به یک ره خروش از سپاه
Яке гирд бар соми ҳамзод буд
یکی گرد بر سام همزاد بود
Ки номаши гиронмояи қлўод буд
که نامش گرانمایه قلواد بود
зи як доя бо икдгри хӯрдаи шер
ز یک دایه با یکدگر خورده شیر
Ба майдон ба ҳам карда оҳанги тир
به میدان به هم کرده آهنگ تیر
Срондри паии соми фаррухи ниҳод
سراندر پی سام فرخ نهاد
Ба сӯии хтои ҳмрҳши рӯи ниҳод
به سوی ختا همرهش رو نهاد
Касе шани биҷузи сояи ҳамроҳ на
کسیشان بجز سایه همراه نه
Касе шани зи ҳоли дили огоҳ на
کسیشان ز حال دل آگاه نه
Шитобони саманди раҳи анҷомашон
شتابان سمند ره انجامشان
Фитодаи дили хаста дар домашон
فتاده دل خسته در دامشان
Равон сом тозон зи пушти ғроб
روان سام تازان ز پشت غراب
зи чашмаш равон гашта сад ҷӯии об
ز چشمش روان گشته صد جوی آب
Фиғон баркашида ба чархи баланд
فغان برکشیده به چرخ بلند
Ба доми парии духти чини пои банд
به دام پریدخت چین پایبند
Дами оташи афшон шудаи ҳамдамаш
دم آتشافشان شده همدمش
Хаёли сари зулф ӯ муҳаррамаш
خیال سر زلف او محرمش
Хамидаи сеӣ сурӯш аз тоби дил
خمیده سهی سروش از تاب دل
зи сар то қадами ғарқи хуноби дил
ز سر تا قدم غرق خوناب دل
Ба гардуни бароварда аз ҷони нафир
به گردون برآورده از جان نفیر
Ҷаҳон карда аз оби чашми оби гир
جهان کرده از آب چشم آبگیر
Гар аз сӯз дил баркашидӣ нафас
گر از سوز دل برکشیدی نفس
Ҷавобаши з кӯҳ омадӣ бози пас
جوابش ز کوه آمدی باز پس
На роҳӣ ки раҳбар ба даст оядаш
نه راهی که رهبر به دست آیدش
На дар дил ки дилбар ба даст оядаш
نه در دل که دلبر به دست آیدش
На дилбар ба даст ва на дил дар буриш
نه دلبر به دست و نه دل در برش
На дар дили умеди рухи дилбараш
نه در دل امید رخ دلبرش
зи дӯди дилаши осмони нилгун
ز دود دلش آسمان نیلگون
зи наъли самандаши ҳавои нилгун
ز نعل سمندش هوا نیلگون
Гуҳӣ гашта бо бахти худ дар ътиб
گهی گشته با بخت خود در عتیب
Гуҳӣ дар буриши дили тпон аз наҳиф
گهی در برش دل طپان از نهیب
Чу мурғи саҳар дар хурӯш омадӣ
چو مرغ سحر در خروش آمدی
Дилаш дар бар аз ғам ба ҷӯш омадӣ
دلش در بر از غم به جوش آمدی
Фурӯи шастӣ аз чеҳра ҳар дами ғубор
فرو شستی از چهره هر دم غبار
Ба хунобаи дидаи сайли бор
به خونابه دیده سیل بار
Раҳаш ҳар замон рӯдбор омадӣ
رهش هر زمان رودبار آمدی
Канораш чу дарё канор омадӣ
کنارش چو دریا کنار آمدی
Ба ҳар марз прессон зи турони замин
به هر مرز پرسان ز توران زمین
Ба ҳар манзил аз духти фағфури чин
به هر منزل از دخت فغفور چین
Хур аз ҷайби машриқ чу сари барзадӣ
خور از جیب مشرق چو سر برزدی
Дами оташин аз ҷигари барзадӣ
دم آتشین از جگر برزدی
Фрўшстӣ аз чеҳра ҳар дами ғубор
فروشستی از چهره هر دم غبار
Ба хунобаи мардуми ашкбор
به خونابه مردم اشکبار
Ки рухшанда меҳраст ё моҳи ман
که رخشنده مهرست یا ماه من
Сипедаи дам аз рӯй дилхоҳи ман
سپیده دم از روی دلخواه من
Вагар Зуҳра толеъ шудӣ аз уфуқ
وگر زهره طالع شدی از افق
Бурун омадӣ маи зи нилии ттқ
برون آمدی مه ز نیلی تتق
Бар овои чангаши навои сохтӣ
بر آوای چنگش نوا ساختی
Хурӯшӣ ба олам дарандохтӣ
خروشی به عالم درانداختی
Ки ин Зуҳра ё рӯй ма пайкар аст
که این زهره یا روی مه پیکر است
Фурӯғи ма аз талъат дилбар аст
فروغ مه از طلعت دلبر است
Гуҳии сом чун хусрави занги бор
گهی سام چون خسرو زنگبار
Баровардӣ аз хайли ховари дамор
برآوردی از خیل خاور دمار
Фиғон барграфтӣ ва рафтӣ зи ҳуш
فغان برگرفتی و رفتی ز هوش
Баровардӣ аз ҷони ғамгини хурӯш
برآوردی از جان غمگین خروش
Ки шомаст ё чини гесуии дӯст
که شام است یا چین گیسوی دوست
Шаби тира ё зулфи ҳиндӯии дӯст
شب تیره یا زلف هندوی دوست
Гуҳии хӯни грстӣ ва бар сар задӣ
گهی خون گرستی و بر سر زدی
Гуҳии оҳи сӯзони зи дили барзадӣ
گهی آه سوزان ز دل برزدی
Агар дрғмши сохтӣ сӯхтӣ
اگر درغمش ساختی سوختی
Дилаши оташ аз ҷон барафрӯхтӣ
دلش آتش از جان برافروختی
Ба ҳар манзилии кӯ фурӯд омадӣ
به هر منزلی کو فرود آمدی
Ту гуфтӣ зчшмш ду равад омадӣ
تو گفتی زچشمش دو رود آمدی
Ба роҳӣ ки ӯ бргзштӣ дигар
به راهی که او برگذشتی دگر
Ба киштии ббоист кардани гузар
به کشتی ببایست کردن گذر
з ҳар санги азуи буи хӯн омадӣ
ز هر سنگ ازو بوی خون آمدی
Ҳамон хӯни зи чашмаш бурун омадӣ
همان خون ز چشمش برون آمدی
Чу қлўод дидӣ бидон гӯнаи ҳол
چو قلواد دیدی بدان گونه حال
Дилаши боздодӣ ки чандини манол
دلش بازدادی که چندین منال
Бибахшоӣ бар ҷони ғамгини хеш
ببخشای بر جان غمگین خویش
Ба талхии мадаи ҷони ширини хеш
به تلخی مده جان شیرین خویش
Ки раҳи бас дарозасту рҳбон касе
که ره بس دراز است و رهبان کسی
Дарозаст шабҳои ҳиҷрони басӣ
دراز است شبهای هجران بسی
Мабодои танат боз монад зи кор
مبادا تنت باز ماند ز کار
Ғами ишқат аз ҷони براردи дамор
غم عشقت از جان برآرد دمار
Дар ин роҳ сабраст дармони ту
در این راه صبر است درمان تو
Ки бар бод шуд куфру имони ту
که بر باد شد کفر و ایمان تو
Чунин то супурданд роҳи дароз
چنین تا سپردند راه دراز
Ба дарёи расиданди ногуҳи фароз
به دریا رسیدند ناگه فراز