Бад-ӣни сон чу посии з шаб даргузашт
بدین سان چو پاسی ز شب درگذشت
зи хӯни дили оташи з сар даргузашт
ز خون دل آتش ز سر درگذشت
Назар кард озодаи қлўод ро
نظر کرد آزاده قلواد را
Ялии ростии сарви озод ро
یلی راستی سرو آزاد را
Нишаста надид андари он боргоҳ
نشسته ندید اندر آن بارگاه
Бароварда бар чархи гардандаи оҳ
برآورده بر چرخ گردنده آه
Ки оё куҷо рафту ҳолаш чаҳ буд
که آیا کجا رفت و حالش چه بود
Чаҳ пеш омад ва дар хаёлаш чаҳ буд
چه پیش آمد و در خیالش چه بود
Малолашгар аз бода бигрифта аст
ملالش گر از باده بگرفته است
Ва ё маст дар гӯша хуфта аст
و یا مست در گوشه خفته است
Чу қлўодро дар шабистон надид
چو قلواد را در شبستان ندید
зи харгаҳи саросемаи беруни давид
ز خرگه سراسیمه بیرون دوید
Бигардед дар саҳни бустони сарой
بگردید در صحن بستان سرای
Бинолед чу мурғи дастони сарой
بنالید چو مرغ دستان سرای
Басии ҷуст ваҷу кард ва ӯро надид
بسی جست وجو کرد و او را ندید
Ҳамеи хост аз боғи беруни давид
همی خواست از باغ بیرون دوید
зи ногуҳ назар кард дар пои сарв
ز ناگه نظر کرد در پای سرو
Гиронмояро дид ҳамтои сарв
گرانمایه را دید همتای سرو
Ба хоки андари афтода чун пели маст
به خاک اندر افتاده چون پیل مست
Буруни рафтаи ҳуш аз сару дили зи даст
برون رفته هوش از سر و دل ز دست
Самани баргаш аз ғами зрирӣ шуда
سمن برگش از غم زریری شده
Рухи сурхаш аз ҳиҷри хайрӣ шуда
رخ سرخش از هجر خیری شده
зи пои андари афтода бар чашма Эй
ز پا اندر افتاده بر چشمهای
Чу озодаи сарвӣ ба сарчашма Эй
چو آزاده سروی به سرچشمهای
Ситода ба болинаши сарви баланд
ستاده به بالینش سرو بلند
Хами андари хами афкандаи мишкӣни каманд
خم اندر خم افکنده مشکین کمند
Ду зулфаши ду гардани каши сарфароз
دو زلفش دو گردن کش سرفراز
Ду чашмаши ду оҳӯии рӯбоҳи боз
دو چشمش دو آهوی روباه باز
Шабаши сояи бони баста бар офтоб
شبش سایهبان بسته بر آفتاب
Сари зулфаши афканда бар моҳи тоб
سر زلفش افکنده بر ماه تاب
Рахши гулистону лабаши длстон
رخش گلستان و لبش دلستان
Зада сунбулаши ҳалқа бар гулистон
زده سنبلش حلقه بر گلستان
Сад ошӯб дар Бобул аз ҷодӯяш
صد آشوب در بابل از جادویش
Шудаи тарки гардуни зи ҷони ҳиндӯяш
شده ترک گردون ز جان هندویش
Қадаши ҳамчуи нахлии зи гулзори ҷон
قدش همچو نخلی ز گلزار جان
Чилипои гесуаши зи нори ҷон
چلیپای گیسوش ز نار جان
Миёни мӯӣ ва бар мӯш аз мӯи камар
میان موی و بر موش از مو کمر
Даҳони танги ширин чу танги шукр
دهان تنگ شیرین چو تنگ شکر
Ду гесуаши дилбанду рухи длгшоӣ
دو گیسوش دلبند و رخ دلگشای
Висолаши равони бахшу лаб ҷон физой
وصالش روانبخش و لب جان فزای
Дили афрӯзи хуршеди шаби зевараш
دل افروز خورشید شب زیورش
Равони бахши ёқӯти ҷони парвариш
روانبخش یاقوت جان پرورش
Тавоноаши ҷодӯ вале нотавон
تواناش جادو ولی ناتوان
Ду оҳӯаши ҳиндӯ вале длстон
دو آهوش هندو ولی دلستان
Шҳншаҳ чу он зулф рухсор дид
شهنشه چو آن زلف رخسار دید
Сарангушти ҳайрат ба дандон гузид
سرانگشت حیرت به دندان گزید
Надонист кони моҳ ё рӯй ӯст
ندانست کان ماه یا روی اوست
Саводи шаб ар зулф ҳиндӯӣ ӯст
سواد شب ار زلف هندوی اوست
Бадв гуфт ҳурӣ бигӯ ё парӣ
بدو گفت حوری بگو یا پری
Маи чарх ё лаъибати озарӣ
مه چرخ یا لعبت آذری
Парии чеҳраи хуршеди шбгўни ниқоб
پریچهره خورشید شبگون نقاب
Чунин гуфт к-эии гирд фарҳанг ёб
چنین گفت کای گرد فرهنگیاب
Манам мҳроФрўзи оташи изор
منم مهرافروز آتش عذار
Рухами оташу оби азуи шармсор
رخم آتش و آب ازو شرمسار
Чароғи чгли шамъи турони замин
چراغ چگل شمع توران زمین
Хури ховару шоҳи хубони чин
خور خاور و شاه خوبان چین
Фурӯзони рухами рӯзу шаб зевар аст
فروزان رخم روز و شب زیور است
Камӣни ходимами сунбулам анбар аст
کمین خادمم سنبلم عنبر است
Бадв гуфт сом эй бути ховарӣ
بدو گفت سام ای بت خاوری
Надонам чаҳ кардӣ бад-ӣни ёварӣ
ندانم چه کردی بدین یاوری
Каз ин гӯнаи ширии шикор ту шуд
کز این گونه شیری شکار تو شد
Бад-ӣни хоки раҳи хоксор ту шуд
بدین خاک ره خاکسار تو شد
Чаҳ мурғии ту эй Кебеки тӯтии хиром
چه مرغی تو ای کبک طوطی خرام
Ки афтодат ин мурғи зирак ба дом
که افتادت این مرغ زیرک به دام
Равони меҳр афрӯз гуфт эй ҷавон
روان مهر افروز گفت ای جوان
Шинави ҳоли моро ба равшани равон
شنو حال ما را به روشنروان
Чу султон чашмам даромад ба сайд
چو سلطان چشمم درآمد به صید
Дарафтоди ин сайди лоғар ба қайд
درافتاد این صید لاغر به قید
Хурушон палангӣ даромад зи кӯҳ
خروشان پلنگی درآمد ز کوه
Шуд аз оҳӯии ширгирми сутӯҳ
شد از آهوی شیرگیرم ستوه
Гавазнии магар бар камар май гузашт
گوزنی مگر بر کمر میگذشت
Ба ҳангоми нахҷӣри бартарафи дашт
به هنگام نخجیر برطرف دشت
Камондори чашмам чу багушӯд шаст
کماندار چشمم چو بگشود شست
ДроФкндш аз кӯҳ чун пели маст
درافکندش از کوه چون پیل مست
Маранҷ ар задам оҳўӣиро ба тир
مرنج ار زدم آهوئی را به تیر
Ки ӯ шери нар буд ва ман шергир
که او شیر نر بود و من شیرگیر
Ман он шоҳбозм ки бозони шоҳ
من آن شاهبازم که بازان شاه
Наёяд ба чашмам ба нахҷӣргоҳ
نیاید به چشمم به نخجیرگاه
Ба оҳӯии широФкн май параст
به آهوی شیرافکن میپرست
Басӣ кардаам сайди пелони маст
بسی کردهام صید پیلان مست
Бигуфт ину домани кашони бргзшт
بگفت این و دامن کشان برگذشت
Равони ҳамчуи сарв равон даргузашт
روان همچو سرو روان درگذشت
Ба айвон фурӯ шуд чу тобандаи моҳ
به ایوان فرو شد چو تابنده ماه
Бимонад аз пеши чашми фархундаи шоҳ
بماند از پیش چشم فرخنده شاه
Чу бигирифт қлўодро соми даст
چو بگرفت قلواد را سام دست
Ҳамон гоҳи қлўод бар пои ҷуст
همان گاه قلواد بر پای جست
Чу сарвӣ ба пои ял андар фитод
چو سروی به پای یل اندر فتاد
Ҳамаи рози дили пеш ӯ баргушод
همه راز دل پیش او برگشاد
Ки эй бар ҳамаи саракашони номдор
که ای بر همه سرکشان نامدار
Марои андарин вартаи маъзӯри дор
مرا اندرین ورطه معذور دار
Туро айб кардам ба девонагӣ
ترا عیب کردم به دیوانگی
Ки машҳур будам ба фарзонагӣ
که مشهور بودم به فرزانگی
Кунун он чунон гаштаам пои банд
کنون آن چنان گشتهام پایبند
Ки ҳаргиз ниёем бурун аз каманд
که هرگز نیایم برون از کمند
Ғариқам ба баҳрӣ ки пойонаш нест
غریقم به بحری که پایانش نیست
Амирам ба дардӣ ки дирамонаш нест
امیرم به دردی که درمانش نیست
Дилами дона Эй диду пар бар кушод
دلم دانهای دید و پر بر گشاد
Бидон дона дар доми ғами аўФтод
بدان دانه در دام غم اوفتاد
Чу чашмам ба он чашми бодом буд
چو چشمم به آن چشم بادام بود
Надонист кони дона ё дом буд
ندانست کان دانه یا دام بود
Дилии доштами пеши азин барқарор
دلی داشتم پیش ازین برقرار
Хирадманду фармон бару ҳӯшёр
خردمند و فرمانبر و هوشیار
Бабради он дилами ногаҳони дилбарӣ
ببرد آن دلم ناگهان دلبری
Забун гашта дар дасти зӯроварӣ
زبون گشته در دست زورآوری
Ман онам ки доим ба ақл ва ба рой
من آنم که دایم به عقل و به رای
Туро будамӣ дар хиради раҳнамоӣ
ترا بودمی در خرد رهنمای
Дар ақсои азлати макони доштам
در اقصای عزلت مکان داشتم
Ба қофи хиради ошёни доштам
به قاف خرد آشیان داشتم
Чу бози сифед аз сари дасти шоҳ
چو باز سفید از سر دست شاه
Задам бол бар қуббаи боргоҳ
زدم بال بر قبه بارگاه
Ба парвоз рафтам дар айвони ишқ
به پرواز رفتم در ایوان عشق
Гирифтам ҳаво дар гулистони ишқ
گرفتم هوا در گلستان عشق
Чу булбул ба боғи ошёни сохтам
چو بلبل به باغ آشیان ساختم
Бад-ӣни доми худро дар андохтам
بدین دام خود را در انداختم
Ту ҳам сайди ин дом ва ин дона Эй
تو هم صید این دام و این دانهای
Ба шӯридагӣ чун ман афсона Эй
به شوریدگی چون من افسانهای
Марои дили даҳ акнӯн чу дил дода ам
مرا دل ده اکنون چو دل دادهام
Ба доми муҳаббат дарафтода ам
به دام محبت درافتادهام
Ту донеи магари сӯзи оташ ки чист
تو دانی مگر سوز آتش که چیست
Ки ҳам шамъ донад ки парвона кист
که هم شمع داند که پروانه کیست
Касе огаҳ аз дарди пинҳон буд
کسی آگه از درد پنهان بود
Ки ошуфтаи зулфи ҷонон буд
که آشفته زلف جانان بود
Табиб ар ба дардӣ гирифтор нест
طبیب ار به دردی گرفتار نیست
Мар ӯро ғам аз дард бемор нест
مر او را غم از درد بیمار نیست
Ту доне ки дар даҳ шутури рондагон
تو دانی که در ده شتر راندگان
Ндонанд аҳволи вомондагон
ندانند احوال واماندگان
зи сӯзи дили онҳо хабар дода анд
ز سوز دل آنها خبر دادهاند
Ки аз дили дарин оташ афтода анд
که از دل درین آتش افتادهاند
Туро айб мекардам андари ?илам
ترا عیب میکردم اندر الم
Кунун ғарқаи гаштам ба дарёии ғам
کنون غرقه گشتم به دریای غم
Дилам аз май ошиқӣ маст шуд
دلم از می عاشقی مست شد
Магари дастгирӣ ки аз даст шуд
مگر دستگیری که از دست شد
Ки чашмам бидон чашми бодом буд
که چشمم بدان چشم بادام بود
Надонист кони дона ё дом буд
ندانست کان دانه یا دام بود
Аз он бо ту мегӯям ин моҷаро
از آن با تو میگویم این ماجرا
Ки дарди диламро ту донеи даво
که درد دلم را تو دانی دوا
Равони соми нирми варо панд дод
روان سام نیرم ورا پند داد
Пас онгаҳ ба посух забон баргушод
پس آنگه به پاسخ زبان برگشاد
Ки эй рафта аз дидаи поят ба гул
که ای رفته از دیده پایت به گل
Хиради рафта аз даст ва аз дасти дил
خرد رفته از دست و از دست دل
Чунин сайд тирнзр гашта Эй
چنین صید تیر نظر گشتهای
Бирав сари буна зон ки саргашта Эй
برو سر بنه زان که سرگشتهای
Дарин водии инҳо ки раҳ рафта анд
درین وادی اینها که ره رفتهاند
Ки ҷон дода дилро ба дар барда анд
که جان داده دل را به در بردهاند
Бар он кас ҳаромаст даъвии ишқ
بر آن کس حرامست دعوی عشق
Ки дар худ набинад таҷаллии ишқ
که در خود نبیند تجلی عشق
Ҳақиқат дар он чун бад-ӣн ҳӣ расанд
حقیقت در آن چون بدین حی رسند
Чу аз худ гузаштанд дар вай расанд
چو از خود گذشتند در وی رسند
зи ҷони даргузар то ба ҷонони рисӣ
ز جان درگذر تا به جانان رسی
Чу дар дард мерай ба дармони рисӣ
چو در درد میری به درمان رسی
Ту дар ишқ агар мурдае , зинда Эй
تو در عشق اگر مردهای، زندهای
Чу дар банди хешӣ аз он банда Эй
چو در بند خویشی از آن بندهای
Басои кас ки ҷон дод ва ҷонон наёфт
بسا کس که جان داد و جانان نیافت
Фурӯ рафт дар дард ва дармон наёфт
فرو رفت در درد و درمان نیافت
зи майдони ҷонон касе ҷони набард
ز میدان جانان کسی جان نبرد
Ки хӯн хӯрд ва бар хок ҷонон намурда
که خون خورد و بر خاک جانان نمرد
Бирав хӯни хуру хӯн худ кун сиблат
برو خون خور و خون خود کن سبیل
Ки оташ , гулистон буд бар халил
که آتش، گلستان بود بر خلیل
Дар оташ бисӯз ар дам аз дили занӣ
در آتش بسوز ار دم از دل زنی
Каз оташ буд шамъро равшанӣ
کز آتش بود شمع را روشنی
Чу як чанд азин достон гуфт сом
چو یک چند ازین داستان گفت سام
Ба оромгаҳ шуд яли неки ном
به آرامگه شد یل نیکنام
Ба пеши андари он сом шуд раҳи сипар
به پیش اندر آن سام شد رهسپر
Ки ояд ба шодӣ нишинад магар
که آید به شادی نشیند مگر
Ки ногуҳи баромади з рӯй ҳаво
که ناگه برآمد ز روی هوا
Ғаривӣ ки шуд сом аз ҳаши ҷудо
غریوی که شد سام از هش جدا
зи маҳтоби бустони сарои рӯз буд
ز مهتاب بستان سرا روز بود
Ҳавои ҳам чу рӯй длФрўз буд
هوا هم چو روی دلفروز بود
зи ногуҳи ҳавои яксара тира шуд
ز ناگه هوا یکسره تیره شد
Вази ани чашми қлўоди ял хира шуд
وز ان چشم قلواد یل خیره شد
Замонӣ чу шуд чашмро кард боз
زمانی چو شد چشم را کرد باز
Нишоне надид аз гӯи сарфароз
نشانی ندید از گو سرفراز
Гиребони зи андӯҳи ҷон чок кард
گریبان ز اندوه جان چاک کرد
Ба сар бар зад ва рӯй бар хок кард
به سر بر زد و روی بر خاک کرد
Бимонаданд азуи анҷумани дршгФт
بماندند ازو انجمن درشگفت
Ҷудо ҳар яке роҳ бустон гирифт
جدا هر یکی راه بستان گرفت
Ки шояд нишонеи зи фархундаи сом
که شاید نشانی ز فرخنده سام
Биёбанд гирданд дили шодком
بیابند گردند دل شادکام
Кунун рух битобон азин ҷои дарӣ
کنون رخ بتابان ازین جا دری
Сухан бишинав аз шамсаи ховарӣ
سخن بشنو از شمسه خاوری
Малики зимрони шоҳи хоўрзмин
ملک ضیمران شاه خاورزمین
Яке духтараш буд чун ҳури айн
یکی دخترش بود چون حور عین
Ба болои хромндаҳи сарви баланд
به بالا خرامنده سرو بلند
Ба гесу барошуфта мишкӣни каманд
به گیسو برآشفته مشکین کمند
Дурахшони Рахши чашмаи офтоб
درخشان رخش چشمه آفتاب
ДроФшони лабаши чашмаи нўшёб
درافشان لبش چشمه نوشیاب
Ду барги гулаши сӯсани машки пӯш
دو برگ گلش سوسن مشک پوش
Ду лаъли лабаши шаҳду шукри фуруш
دو لعل لبش شهد و شکر فروش
Шаби длстонши шабистони дил
شب دلستانش شبستان دل
Гули лолаи рангаши гулистони дил
گل لاله رنگش گلستان دل
Ду ҷодӯии махмураш аз хоби маст
دو جادوی مخمورش از خواب مست
Ду ҳиндӯаш дар об афганда шаст
دو هندوش در آب افگنده شست
Лабаши нӯши доруӣ ҳар дардманд
لبش نوش داروی هر دردمند
Сари зулфаши ошӯб ҳар пои банд
سر زلفش آشوب هر پایبند
Сияҳи зулф дар зулфи мишкӣнаши моҳ
سیه زلف در زلف مشکینش ماه
Знҷи себ ва дар себи дилгири ҷоҳ
زنج سیب و در سیب دلگیر جاه
Самани буии насрин бару хуши хиром
سمن بوی نسرین بر و خوشخرام
Ба рухи шамъи талъати бадаши шамсаи ном
به رخ شمع طلعت بدش شمسه نام
Магар дар гузари сомро дида буд
مگر در گذر سام را دیده بود
Ба рухсор ӯ гарм гардӣда буд
به رخسار او گرم گردیده بود
Дилаши рафта аз дасту поиш ба гул
دلش رفته از دست و پایش به گل
Мааши рафта аз чашму сабраши зи дил
مهش رفته از چشم و صبرش ز دل
Шудаи оҳӯии чашми сидоФкнш
شده آهوی چشم صیدافکنش
Шикастаи дил аз зулфи қидоФкнш
شکسته دل از زلف قیدافکنش
Чу булбул шудаи фитнаи брглшнӣ
چو بلبل شده فتنه برگلشنی
Чу оҳӯ шудаи сайди широФкнӣ
چو آهو شده صید شیرافکنی
Барошуфта чун чини гесуии хеш
برآشفته چون چین گیسوی خویش
Ду то гашта чун тоқи абрӯии хеш
دو تا گشته چون طاق ابروی خویش
Чу бодом мегаван шуда ним маст
چو بادام میگون شده نیم مست
Буруни рафта чун зулф мишкӣн задаст
برون رفته چون زلف مشکین زدست
Дилаши даст дар доман ҷон зада
دلش دست در دامن جان زده
Ғамаши чанг дар зулф ҷонон зада
غمش چنگ در زلف جانان زده
Валикини кас аз хешу ихвон ӯ
ولیکن کس از خویش و اخوان او
Набӯд огаҳ аз ҳолу сомон ӯ
نبود آگه از حال و سامان او
Биҷузи ашки гармаш ки ҳамроз буд
بجز اشک گرمش که همراز بود
Ва ё оҳи сардаш ки дами соз буд
و یا آه سردش که دم ساز بود
Чу дид он чунон меҳри афрӯз ро
چو دید آن چنان مهر افروز را
Бути ёсумани буии фирӯз ро
بت یاسمن بوی فیروز را
Барошуфт ва гуфт Эй барошуфта мӯӣ
برآشفت و گفت ای برآشفته موی
Куҷо бӯда тираи шаби бозгуӣ
کجا بوده تیره شب بازگوی
Парокандаи зулф аз куҷо май рисӣ
پراکنده زلف از کجا میرسی
зи бустон чу боди сабо май рисӣ
ز بستان چو باد صبا میرسی
Ба буи ки дар боғ гардӣда Эй
به بوی که در باغ گردیدهای
Ба рӯй ки чун ғунчаи хандида Эй
به روی که چون غنچه خندیدهای
Чу сарв аз чаман май рисии ростӣ
چو سرو از چمن میرسی راستی
Магари фитна будӣ ки бархестӣ
مگر فتنه بودی که برخاستی
зи барги самани оби гули барда Эй
ز برگ سمن آب گل بردهای
Дили лола аз ғусса хӯн карда Эй
دل لاله از غصه خون کردهای
Магар бо санавбар сиррӣ доштӣ
مگر با صنوبر سری داشتی
Ки дар бӯстон қад барафроштӣ
که در بوستان قد برافراشتی
Ба боло бало бӯда то буд ?
به بالا بلا بوده تا بود?
Бигӯ ростӣ то куҷо буд ?
بگو راستی تا کجا بود?
Ду ҳиндӯат оё бар оташ чарост
دو هندوت آیا بر آتش چراست
Камони дори чашмати камон каш чарост
کماندار چشمت کمانکش چراست
Саман бар чу гул зон сухани бршкФт
سمن بر چو گل زان سخن برشکفت
Хам оварад дар сарви симин ва гуфт
خم آورد در سرو سیمین و گفت
Ки эй офтоби сипеҳри ҷамол
که ای آفتاب سپهر جمال
Надидаи сипеҳрат ба хӯбии мисол
ندیده سپهرت به خوبی مثال
Ба бурҷи шарафи шамсаи дилбарӣ
به برج شرف شمسه دلبری
Қамари меҳр рӯй турои муштарӣ
قمر مهر روی ترا مشتری
Ҷаҳони малоҳат саросар турост
جهان ملاحت سراسر تراست
Бигӯям чу озодсрўӣу рост
بگویم چو آزادسروی و راست
Дилами ҳамчуи пистаи даҳони танг буд
دلم همچو پسته دهان تنگ بود
Замонӣ ба бастонаши оҳанг буд
زمانی به بستانش آهنگ بود
Дигар чун шунидам ки фархундаи сом
دگر چون شنیدم که فرخنده سام
Қадаҳ нӯш мекард ва бо фару ком
قدح نوش میکرد و با فر و کام
Маро дар дил омад ки дар гӯши ?
مرا در دل آمد که در گوش?
Бичинам зи боғи Рахши хуши ?
بچینم ز باغ رخش خوش?
Нуҳуми гӯш бар қавли мутриби дамӣ
نهم گوش بر قول مطرب دمی
Ба мурғ чаман бозгуем ғамӣ
به مرغ چمن بازگویم غمی
Вале ҳиндӯем чун ки бинмуд даст
ولی هندویم چون که بنمود دست
Дарафтоди моҳӣ чу моҳӣ ба шаст
درافتاد ماهی چو ماهی به شست
Хаданги афкани ширгирм чу тир
خدنگ افکن شیرگیرم چو تیر
Гавазнии бузад бар лаби оби гир
گوزنی بزد بر لب آبگیر
Валикин чу тирам бурун шуд ба шаст
ولیکن چو تیرم برون شد به شست
Хато карда дар шоҳ бозӣ нишаст
خطا کرده در شاهبازی نشست
Чу он шоҳбоз аз ҳаво дар расед
چو آن شاهباز از هوا در رسید
Ҳамон лаҳзаи сом аз қафо дар расед
همان لحظه سام از قفا در رسید
Баромади зи мурғони булбули наво
برآمد ز مرغان بلبل نوا
Ба як раҳи хурӯшӣ ки эй бенаво
به یک ره خروشی که ای بینوا
Чаҳ мурғӣ ки симурғат ояд ба дом
چه مرغی که سیمرغت آید به دام
Чаҳ бурҷӣ ки хуршедат омад ба ном
چه برجی که خورشیدت آمد به نام
Тўтиҳў ва товус шуд сайди ту
توتیهو و طاووس شد صید تو
Ҳамон Эраҷу сом дар қайди ту
همان ایرج و سام در قید تو
Чу субҳи умедам дамӣдан гирифт
چو صبح امیدم دمیدن گرفت
Ду чашми нишотам паридан гирифт
دو چشم نشاطم پریدن گرفت
Ялӣ дидам аз шаҳри шоҳаншаҳӣ
یلی دیدم از شهر شاهنشهی
Ба қади рост монанди сарви сеӣ
به قد راست مانند سرو سهی
Хромндаҳи сарвӣ ба толеъ чу моҳ
خرامنده سروی به طالع چو ماه
Чу гули рафта дар арғавонии кулоҳ
چو گل رفته در ارغوانی کلاه
Чу хуршеди бади соми гетии гушой
چو خورشید بد سام گیتی گشای
Чу ҷамшед бо ҷом гетӣ намой
چو جمشید با جام گیتینمای
Хати сабзаши афкандаи дафтар дар об
خط سبزش افکنده دفتر در آب
Сари зулфаши афкандаи чанбар ба хоб
سر زلفش افکنده چنبر به خواب
БиФкндаҳи тўтиши пар бар шукр
بیفکنده طوطیش پر بر شکر
Фиканда лабаши шурии андари шукр
فکنده لبش شوری اندر شکر
Вале шамса чун гуфта мекард гӯш
ولی شمسه چون گفته میکرد گوش
Дарави хира май гашт ва мешуд зи ҳуш
درو خیره میگشت و میشد ز هوش
Чу боз омадӣ гуфтӣ эй моҳ рӯй
چو باز آمدی گفتی ای ماه روی
Чу дидӣ биёи як ба як бозгуӣ
چو دیدی بیا یک به یک بازگوی
Бидонаст маҳваш ки он роз чист
بدانست مهوش که آن راز چیست
Дили шамса дар банд савдоӣ кист
دل شمسه در بند سودای کیست
Ба лаъли Бадахшони замин бӯса дод
به لعل بدخشان زمین بوسه داد
Пас онгаҳ лаби дирафшонеи кушод
پس آنگه لب درفشانی گشاد
Ба сад лоба гуфт эй бути дили гусал
به صد لابه گفت ای بت دل گسل
Нигор хутани шамъи чину чгл
نگار ختن شمع چین و چگل
Чу доне ки дар ҳар дамати ҳамдамам
چو دانی که در هر دمت همدمم
Ба ҳар ҳол дар хизматати муҳаррамам
به هر حال در خدمتت محرمم
Агар зон ки гаштии гирифтори дил
اگر زان که گشتی گرفتار دل
Чаҳ пинҳон кунӣ аз ман асрори дил
چه پنهان کنی از من اسرار دل
Касеро ки дардӣ буд аз ҳабиб
کسی را که دردی بود از حبیب
Нишоед ки пинҳон кунад аз табиб
نشاید که پنهان کند از طبیب
Парии вор дар пардаи ронии сухан
پریوار در پرده رانی سخن
Биёи парда аз кори худ брФкн
بیا پرده از کار خود برفکن
Бути барбарии лаъибати озарӣ
بت بربری لعبت آذری
Куҷои шамсаи он бонӯии ховарӣ
کجا شمسه آن بانوی خاوری
Ба хандаи сари дарҷ дар барграфт
به خنده سر درج در برگرفت
Лаби дирафшонро ба дар даргирифт
لب درفشان را به در درگرفت
Ки хомӯш кун гуфта ногФтнт
که خاموش کن گفته ناگفتنت
Вазин гӯнаи дурдонаи носФтнт
وزین گونه دُردانه ناسفتنت
Шудам сайди широФгнӣ дар шикор
شدم صید شیرافگنی در شکار
Чу хуршед бар шери гардуни савор
چو خورشید بر شیر گردون سوار
Магари сом бар маснади ноз буд
مگر سام بر مسند ناز بود
Марои чашм бар рӯй ӯ боз буд
مرا چشم بر روی او باز بود
Гирифтам ҳавои ҳам чу бози сифед
گرفتم هوا هم چو باز سفید
Ҳаво дар сару чашму дил дар умед
هوا در سر و چشم و دل در امید
Ки бошад ки чун бар ҳавояши пурм
که باشد که چون بر هوایش پرم
Магари сояи афканд бар серум
مگر سایه افکند بر سرم
Ҳамм бол бишикаст ва ҳам пар бирехт
همم بال بشکست و هم پر بریخت
зи теғи қазо чун тавонам гурехт
ز تیغ قضا چون توانم گریخت
Дилами мбтлоисту ҷони прғмст
دلم مبتلایست و جان پرغمست
зи сӯзи дарун дидаам пар намаст
ز سوز درون دیدهام پر نمست
з ҳар чаҳ нишоед тавон гуфт боз
ز هر چه نشاید توان گفت باز
Ки бисёр чизаст бо сӯзу соз
که بسیار چیزست با سوز و ساز
Нигор парии чеҳраи он дам ба сӯз
نگار پری چهره آن دم به سوز
Дилаш боз медод к-эии длФрўз
دلش باز میداد کای دلفروز
Махӯр ғам ки ғмхўри ҳама хӯн хӯрд
مخور غم که غمخور همه خون خورد
Чу оташи ҳамаи оби мардуми барад
چو آتش همه آب مردم برد
Мабодои гулат заъфаронӣ шавад
مبادا گلت زعفرانی شود
Ба хӯн ?наргаст арғавонӣ шавад
به خون نرگست ارغوانی شود
Парӣ вааш нигорӣ ки дилхоҳи тест
پریوش نگاری که دلخواه تست
Ба тираи шубони талъаташи моҳи тест
به تیره شبان طلعتش ماه تست
Махӯр ғам ки ӯ низ ғмхўораҳи ист
مخور غم که او نیز غمخوارهایست
Дилаши фитна рӯй маи пораи ист
دلش فتنه روی مه پارهایست
Табиб ар ба дардӣ нашуд пои банд
طبیب ار به دردی نشد پای بند
Чаҳ донад давои дили дардманд
چه داند دوای دل دردمند
Шавад соми ялгар сипеҳри ошён
شود سام یل گر سپهر آشیان
Ва ё ҳамчу анқо шавад бе нишон
و یا همچو عنقا شود بینشان
Миндиш кӯи ҳам даройад ба дом
میندیش کو هم درآید به دام
Шабии ҳамчу рӯзат барояд ба бом
شبی همچو روزت برآید به بام
Биё то ба шодӣ банушем май
بیا تا به شادی بنوشیم می
Равон шод созем аз бонги не
روان شاد سازیم از بانگ نی
Чу ғам ҷон бакоҳад хирад кам шавад
چو غم جان بکاهد خرد کم شود
Чаҳ гуфтам ду дидаи пар аз нам шавад
چه گفتم دو دیده پر از نم شود
Сароянда аз соми фаррухи нажод
سراینده از سام فرخ نژاد
Шунидам ки зинсон сухан кард ёд
شنیدم که زینسان سخن کرد یاد
Ки бо озроФрўзи меҳру сухан
که با آذرافروز مهر و سخن
Бидиду сӯй қаср шуд зи анҷуман
بدید و سوی قصر شد ز انجمن