Ҳамон дами парии духти фағфури чин
همان دم پریدخت فغفور چین
Ба зорӣу афғон ғазал гуфт байн
به زاری و افغان غزل گفت بین
Ки оё ма меҳрбонам куҷост
که آیا مه مهربانم کجاست
Дили орому ором ҷонам куҷост
دلآرام و آرام جانم کجاست
Куҷои соми нирми шаҳи ним рӯз
کجا سام نیرم شه نیمروز
Ки имшаби шабамро кунад ҳамчуи рӯз
که امشب شبم را کند همچو روز
Куҷои он ҷаҳон дид ?и шери мард
کجا آن جهان دید? شیر مرد
Ки аз жанд ҷодӯи баровардаи гирд
که از ژند جادو برآورده گرد
Чаҳ будӣ ки ин лаҳзаи ӣнҷои бадӣ
چه بودی که این لحظه اینجا بدی
Фурӯзандаи маҷлиси мо бадӣ
فروزنده مجلس ما بدی
Чу шамъ омадӣ дар шабистони мо
چو شمع آمدی در شبستان ما
Барафрӯхтӣ қасру айвони мо
برافروختی قصر و ایوان ما
Дарин шаби ҷамолаш бадӣ рӯзем
درین شب جمالش بدی روزیم
Барафрӯхтӣ бахт фирӯзем
برافروختی بخت فیروزیم
зи дидор ӯ шодмони гштмӣ
ز دیدار او شادمان گشتمی
Ба маҷлис ба як ҷои нншстмӣ
به مجلس به یک جای ننشستمی
Равон сом бишунид онро ба гӯш
روان سام بشنید آن را به گوش
Дил оташинаш даромад ба ҷӯш
دل آتشینش درآمد به جوش
БроФрохт аз сақфи харгоҳи сар
برافراخت از سقف خرگاه سر
зи равзан фурӯ кард чун моҳи сар
ز روزن فرو کرد چون ماه سر
Ба ханда дар аз лаъл ширин намӯд
به خنده در از لعل شیرین نمود
ДроФшони лаб аз ақд парвин гушӯд
درافشان لب از عقد پروین گشود
Ки инак ҷигари хастае бар дуруст
که اینک جگر خستهای بر درست
Ба хизмати даройад агар дархураст
به خدمت درآید اگر درخورست
Гдоӣӣ ба даргоҳ шоҳ омадаст
گدائی به درگاه شاه آمدست
Наоне ба харгоҳ моҳ омадаст
نهانی به خرگاه ماه آمدست
Бифармо ки моро чаҳ фармони диҳӣ
بفرما که ما را چه فرمان دهی
Ки доими туро бахт бошад баӣ
که دایم ترا بخت باشد بهی
Ба чашми муайяни барин бандаи байн
به چشم معین برین بنده بین
Мронми з дар эй маи нозанин
مرانم ز در ای مه نازنین
Парии духти буи длором ёфт
پریدخت بوی دلارام یافت
Дили хастааш дар брором ёфт
دل خستهاش در برآرام یافت
Маӣ дид чун хур ба боми омада
مهی دید چون خور به بام آمده
Ғазал хон Ғаззолӣ ба доми омада
غزل خوان غزالی به دام آمده
Валикини з сар рафт ҳуш ва тавон
ولیکن ز سر رفت هوش و توان
Чу бишунид гуфтори он паҳлавон
چو بشنید گفتار آن پهلوان
Чу бо ҳуш омад бигуфто шҳо
چو با هوش آمد بگفتا شها
Чаҳ дории бад-ӣни хастаи бенаво
چه داری بدین خسته بینوا
Ки бе рӯй фархундаи ?ут хаста ам
که بی روی فرخندهات خستهام
Чу ҳола ба рӯй ту дил баста ам
چو هاله به روی تو دل بستهام
Ҷамоли ту шамъи шаби афрӯзи ман
جمال تو شمع شبافروز من
Висоли ту сармояи рӯзи ман
وصال تو سرمایه روز من
Мунаввари ду чашми ман аз рӯй ту
منور دو چشم من از روی تو
Муаттари димоғи ман аз буии ту
معطر دماغ من از بوی تو
Гул рӯй ту моя шодем
گل روی تو مایه شادیم
Нишастат з ғам дорад озодем
نشستت ز غم دارد آزادیم
Лабу ҳарфи ту ба зи шаҳду шукр
لب و حرف تو به ز شهد و شکر
Тўӣии шарбати сарви сӯхтаи ҷигар
توئی شربت سرو سوخته جگر
Пас онгаҳ парии нӯшро гуфт хез
پس آنگه پرینوش را گفت خیز
Бирав об бар оташи фитнаи рез
برو آب بر آتش فتنه ریز
Чу хуршеди рахшон ба бурҷаши дрор
چو خورشید رخشان به برجش درآر
Чу лаъли Бадахшон ба дарҷаши дрор
چو لعل بدخشان به درجش درآر
Буд коФтобми даройади зи бом
بود کآفتابم درآید ز بام
Хиромони тзрўми дроФтд ба дом
خرامان تذروم درافتد به دام
Саман бар парии нӯши ҳурии нажод
سمنبر پرینوش حورینژاد
Даромад ба боми шабистон чу бод
درآمد به بام شبستان چو باد
Ба айвони дароварди ҷамшед ро
به ایوان درآورد جمشید را
Ба ҷони муштарии гашти хуршед ро
به جان مشتری گشت خورشید را
Равони мҳрўорш ба бар даргирифт
روان مهروارش به بر درگرفت
Сабк чун дилаши танг дар барграфт
سبک چون دلش تنگ در برگرفت
Ба себи занах андар оварад даст
به سیب زنخ اندر آورد دست
Дили хаста дар зулф мишкӣн бибаст
دل خسته در زلف مشکین ببست
Гиреҳи бргшўд аз қмрсои шабаш
گره برگشود از قمرسا شبش
Баровард шӯр аз шукри лаби лабаш
برآورد شور از شکر لب لبش
Сари дарҷи лўлўшро барграфт
سر درج لولوش را برگرفت
Ду мараҷонаш дар лўлў тар гирифт
دو مرجانش در لولو تر گرفت
зи гулбарг , райҳонашро ме кашид
ز گلبرگ، ریحانش را میکشید
зи ёқӯт , мараҷонашро ме чашид
ز یاقوت، مرجانش را میچشید
Лаб чун шукр дар даҳонаш ниҳод
لب چون شکر در دهانش نهاد
Чу Хизру об ҳётш бидод
چو خضر و آب حیاتش بداد
Шукр бар тбр зад ки пайваста шуд
شکر بر طبر زد که پیوسته شد
зи ширинии он ҳар ду лаб хаста шуд
ز شیرینی آن هر دو لب خسته شد
Дар он базм ҳар кас ки бинишаста буд
در آن بزم هر کس که بنشسته بود
Бидиданд лабҳо ки часбида буд
بدیدند لبها که چسبیده بود
Ду симинаи соиди ҳам оғӯш буд
دو سیمینه ساعد هم آغوش بود
Даҳони шани магари чашмаи нӯши бод
دهانشان مگر چشمه نوش باد
Хушо васли ҷонон ки доим буд
خوشا وصل جانان که دایم بود
Ба умеди дил ҳар ду қоим буд
به امید دل هر دو قایم بود
Замонии ббўднд бо як дигар
زمانی ببودند با یکدگر
Лаби андари лабу сина бар сина бар
لب اندر لب و سینه بر سینه بر
Парии нӯш бар хизмати паҳлавон
پرینوش بر خدمت پهلوان
Ситода ба по чун парастиши гарон
ستاده به پا چون پرستشگران
зи шодӣ ба соқигарӣ дасти барад
ز شادی به ساقیگری دست برد
Гуҳӣ соф медодашон гоҳи дард
گهی صاف میدادشان گاه دُرد
Гуҳӣ панд медод ва гоҳе шароб
گهی پند میداد و گاهی شراب
Гуҳӣ чанг медод ва гоҳе рубоб
گهی چنگ میداد و گاهی رباب
Қамари соқӣу Зуҳраи дастони навоз
قمر ساقی و زهره دستان نواز
Гуҳи он ъўдсўзу гуҳи он ъўдсоз
گه آن عودسوز و گه آن عودساز
Шабистони биҳиштии пар аз ҳур буд
شبستان بهشتی پر از حور بود
Валикини зи номаҳрамони давр буд
ولیکن ز نامحرمان دور بود
Мау муштарии гӯиё дар сипеҳр
مه و مشتری گوئیا در سپهر
Қуръон карда буданд дар бурҷи меҳр
قرآن کرده بودند در برج مهر
Парии нӯши андар миён гашта аҳл
پرینوش اندر میان گشته اهل
Мабодо равад нақд аз ҷаду ҷаҳл
مبادا رود نقد از جد و جهل
Ҳамаи қасри ҳуру парии зод буд
همه قصر حور و پریزاد بود
Дил ҳар ду дилбари зи ҳам шод буд
دل هر دو دلبر ز هم شاد بود
Гуҳии дасти бозӣу бӯсу канор
گهی دست بازی و بوس و کنار
Гуҳӣ бода хӯрданд бо ҳам ду ёр
گهی باده خوردند با هم دو یار
Ҳамаи кохи ҳури дили орой буд
همه کاخ حور دلآرای بود
Дили соми нирм дигар ҷой буд
دل سام نیرم دگر جای بود
Бад-ӣни гӯна то субҳдам дам заданд
بدینگونه تا صبحدم دم زدند
Ба май хок дар чашм замзам заданд
به می خاک در چشم زمزم زدند
Сифеда чу зад ханда бар кори шаб
سفیده چو زد خنده بر کار شب
зи офоқи бздўди зангори шаб
ز آفاق بزدود زنگار شب
Равон сом омад бурун дар ҳарам
روان سام آمد برون در حرم
Ба тараф чаман зад ҳамон дами илм
به طرف چمن زد همان دم علم
Баромад ба ки пайкари бодпоӣ
برآمد به که پیکر بادپای
Чу оташ баровард бар бодпоӣ
چو آتش برآورد بر بادپای
з ногоҳ он пери деҳқон чу бод
ز ناگاه آن پیر دهقان چو باد
Ба соми Наримони куҷои рӯи ниҳод
به سام نریمان کجا رو نهاد
Бузади чанг ва бигирифт ӯро Аннан
بزد چنگ و بگرفت او را عنان
Баровард бар шери чангии фиғон
برآورد بر شیر چنگی فغان
Ки имшаб бигӯ то куҷо бӯда Эй
که امشب بگو تا کجا بودهای
Дарин қасри хуррам чаро бӯда Эй
درین قصر خرم چرا بودهای
Ман аз давр дидам ки чун омадӣ
من از دور دیدم که چون آمدی
зи пеши парии духт бурун омадӣ
ز پیش پریدخت برون آمدی
Надидат магари духти фағфури шоҳ
ندیدت مگر دخت فغفور شاه
Ба боғи самани зор дар ҷашнгоҳ
به باغ سمنزار در جشنگاه
Ҳамоно хиёнат гарӣ карда Эй
همانا خیانتگری کردهای
Ба нопокии ӣнҷо пай оварад ҳ Эй
به ناپاکی اینجا پی آوردهای
Бигирам барам пеши шоҳат кунун
بگیرم برم پیش شاهت کنون
Ба зӯрати кашамгар нёӣии бурун
به زورت کشم گر نیائی برون
Бадв гуфт эй пери азин моҷаро
بدو گفت ای پیر ازین ماجرا
Гузар кун ҳамоно надидӣ маро
گذر کن همانا ندیدی مرا
Ки сад донаи ёқӯти рухшандаи ранг
که صد دانه یاقوت رخشنده رنگ
Ки қадараш ндонӣ туу шоҳи занг
که قدرش ندانی تو و شاه زنگ
зи бозуи гушойами даҳуми мари туро
ز بازو گشایم دهم مر ترا
Ситон аз ман ва кам кун ин моҷаро
ستان از من و کم کن این ماجرا
Бигуфто магӯ ин ки ногуфтӣ аст
بگفتا مگو این که ناگفتی است
Гиронмояи дарӣ ки носифтанӣ аст
گرانمایه دری که ناسفتنی است
Буд ҳақи фағфур дар гарданам
بود حق فغفور در گردنم
Нишоед биҷузи ном ӯ карданам
نشاید بجز نام او کردنم
Чу барадами турои ман ба наздики шоҳ
چو بردم ترا من به نزدیک شاه
Бубахшад марои шаҳи қабоу кулоҳ
ببخشد مرا شه قبا و کلاه
Чу сом Наримон шунид ин сухан
چو سام نریمان شنید این سخن
Бипечед аз он гуфта бар хештан
بپیچید از آن گفته بر خویشتن
Буғурред монандаи пели маст
بغرید ماننده پیل مست
Бағали бргшўди бёзиди даст
بغل برگشود بیازید دست
Сарашро бипечед ва аз тани бикунад
سرش را بپیچید و از تن بکند
Биафшонаду брхок роҳаш фиканд
بیفشاند و برخاک راهش فکند
Пас онгаҳ ғробш ба саҳро дуанд
پس آنگه غرابش به صحرا دواند
зи чашми ашки гулгун ба дарё баранд
ز چشم اشک گلگون به دریا براند
На он сар ки рухи сӯй шоҳ оварад
نه آن سر که رخ سوی شاه آورد
На дилро ки сари роҳ ба роҳ оварад
نه دل را که سر راه به راه آورد
На рўӣӣ ки бинад дигар рӯй шоҳ
نه روئی که بیند دگر روی شاه
На роҳӣ ки дигар равад сӯии моҳ
نه راهی که دیگر رود سوی ماه
На сабрӣ ки рӯзӣ кашад дар буриш
نه صبری که روزی کشد در برش
Буд рӯзи он рӯзи шаби зевараш
بود روز آن روز شب زیورش
Сиррии пари зшўру дилии пари зи дард
سری پر زشور و دلی پر ز درد
Лабии пари зи боду рухии пари зи гирд
لبی پر ز باد و رخی پر ز گرد
Аннан дода он бўри шбрнг ро
عنان داده آن بور شبرنگ را
Ба дилбари супурдаи дили танг ро
به دلبر سپرده دل تنگ را
Чу лухтӣ дар он кӯҳ ва саҳро парид
چو لختی در آن کوه و صحرا پرید
зи чашмаши ду сад чашма гашта падед
ز چشمش دو صد چشمه گشته پدید
зи ногуҳи баромади яке тираи гирд
ز ناگه برآمد یکی تیره گرد
Ки торик шуд гунбади лоҷувард
که تاریک شد گنبد لاجورد
Ҷаҳони гашти пари нолаи курноӣ
جهان گشت پر ناله کرنای
Ба олами дарафтоди бонг дароӣ
به عالم درافتاد بانگ درای
Бурун омад аз гирди гулгуни шоҳ
برون آمد از گرد گلگون شاه
Ба гардуни баромади хурӯши сипоҳ
به گردون برآمد خروش سپاه
Шаҳи чин чу аз раҳ бар тахт шуд
شه چین چو از ره بر تخت شد
Ҳамон дам ба назд парӣ духт шуд
همان دم به نزد پریدخت شد
Бипечед соми Наримони Аннан
بپیچید سام نریمان عنان
Ҷаҳони зери дасту фалаки зери рон
جهان زیر دست و فلک زیر ران