Лабаш бар лаб шукролӯд кард
لبش بر لب شکرآلود کرد
Гирифташ дар оғӯш ва падрӯд кард
گرفتش در آغوش و پدرود کرد
Қамари рухи ду чашмаш чу чашмаи равон
قمر رخ دو چشمش چو چشمه روان
Чу маҳрӯм монад аз диловари ҷавон
چو محروم ماند از دلاور جوان
Яли пилтанро чу ма об дод
یل پیلتن را چو مه آب داد
Шаҳи чархи рухи пеши асбаши ниҳод
شه چرخ رخ پیش اسبش نهاد
Рух оварад чун моҳи ховар ба чин
رخ آورد چون ماه خاور به چین
Бади ошуфта чун зулфи дилбар ба чин
بد آشفته چون زلف دلبر به چین
Ба майдони чашми ашк гулгун фишонд
به میدان چشم اشک گلگون فشاند
Ткоўр ба қасри парӣ духт ронад
تکاور به قصر پریدخت راند
Чу заррин илм шуд зи олами ниҳон
چو زرین علم شد ز عالم نهان
Шаб қиргўн зад дам аз қирвон
شب قیرگون زد دم از قیروان
Ҷаҳон паҳлавон рафт дар пои қаср
جهانپهلوان رفت در پای قصر
Ба парвоз шуд то ба ақсои қаср
به پرواز شد تا به اقصای قصر
Ба ҷавлони даровард ки кӯб ро
به جولان درآورد که کوب را
Баровард оҳи дили ошӯб ро
برآورد آه دل آشوب را
Ба дӯди ҷигари чархро каллаи баст
به دود جگر چرخ را کله بست
Ба сӯзи нафаси қалби гардуни шикаст
به سوز نفس قلب گردون شکست
Таноби нуҳуми чарх дарҳам кашид
طناب نهم چرخ درهم کشید
Қиёми шашуми парда дар ҳам дарид
قیام ششم پرده در هم درید
Чу дарёӣ саркаш даромад ба мавҷ
چو دریای سرکش درآمد به موج
Чу анқо хурӯшаш даромад ба авҷ
چو عنقا خروشش درآمد به اوج
Чу ма бар дар қаср манзил гирифт
چو مه بر در قصر منزل گرفت
Дар қаср дар оташ дил гирифт
در قصر در آتش دل گرفت
Парии духти дилбари бути дили гусал
پریدخت دلبر بت دلگسل
Сурӯшаш фурӯ гуфт дар гӯши дил
سروشش فرو گفت در گوش دل
Ки эй лаъли конии буруни ои зи дарҷ
که ای لعل کانی برون آ ز درج
Брои ҳамчуи хуршеди рахшон ба бурҷ
برآ همچو خورشید رخشان به برج
Ки сар бар зад аз кӯҳи моҳии маӣ
که سر بر زد از کوه ماهی مهی
Баромади зи шарқи офтоби шаҳӣ
برآمد ز شرق آفتاب شهی
Ки корогҳон бо маи длнўоз
که کارآگهان با مه دلنواز
зи ҳоли қамар рух бигуфтанд боз
ز حال قمر رخ بگفتند باز
Куҷо дар шаби тираи он неки бахт
کجا در شب تیره آن نیکبخت
Бурун оваредаш зи занҷири сахт
برون آوریدش ز زنجیر سخت
Маи мҳрпрўр чу омад ба бом
مه مهرپرور چو آمد به بام
Мааш меҳрбон гашта моҳаши ғулом
مهش مهربان گشته ماهش غلام
зи шаби бастаи пероя бар офтоб
ز شب بسته پیرایه بر آفتاب
Фиканда шабаши соя бар моҳтоб
فکنده شبش سایه بر ماهتاب
Чу маи рафта бар осмон паранд
چو مه رفته بر آسمان پرند
зи анбар гиреҳ карда бар ма фиканд
ز عنبر گره کرده بر مه فکند
Сияҳи шеърӣ аз анбари машки фом
سیه شعری از عنبر مشکفام
Фрўҳштаҳ аз тарафи моҳи тамом
فروهشته از طرف ماه تمام
Ба ҷодӯии марами Фгни ним маст
به جادوی مرم فگن نیم مست
Ба ғабғаби туранҷу туранҷӣ ба даст
به غبغب ترنج و ترنجی به دست
Маӣ дид бо талъатии ҳамчуи моҳ
مهی دید با طلعتی همچو ماه
Фурӯзанда бар пушти абри сиёҳ
فروزنده بر پشت ابر سیاه
Хаташро змшки ттории ғубор
خطش را زمشک تتاری غبار
Маашро шаби қиргўни барканор
مهش را شب قیرگون برکنار
Чу маро Таҳамтани сар бом дид
چو مه را تهمتن سر بام دید
Мусалсал ба гирди мааш шом дид
مسلسل به گرد مهش شام دید
Равон бо сиришки равони ҳамчуи бод
روان با سرشک روان همچو باد
Бғлтиду брхоки роҳи аўФтод
بغلطید و برخاک راه اوفتاد
Гҳрпўши лабро гҳрриз кард
گهرپوش لب را گهرریز کرد
Бадви ҷони ширин шикаррез кард
بدو جان شیرین شکرریز کرد
Сано гуфт ва гуфт эй маи длФрўз
ثنا گفت و گفت ای مه دلفروز
Шаби қадари бодо ба рӯй ту рӯз
شب قدر بادا به روی تو روز
Ҷаҳони равшан аз рӯзи шаби зеварат
جهان روشن از روز شب زیورت
Равони ташнаи чашмаи кавсарат
روان تشنه چشمه کوثرت
Дили ошуфтаи шоми маи манзалат
دل آشفته شام مه منزلت
Равон гашта об аз чаҳ Бобулат
روان گشته آب از چه بابلت
Аз он чоҳи Бобул ки ҷон май барад
از آن چاه بابل که جان میبرد
Ки чоҳисти коби равон май барад
که چاهیست کآب روان میبرد