Самани барг рӯй ҳумоюни ҷамол

سمن برگ روی همایون جمال

Парии духти номи ҳумоюн ба фол

پری‌دخت نام همایون به فال

Равон кард аз танги шукри шукр

روان کرد از تنگ شکر شکر

Бурун кард аз он дарҷи гавҳари гуҳар

برون کرد از آن درج گوهر گهر

Ба шукри тароват ба ёқӯт дод

به شکر طراوت به یاقوت داد

Рутабро зи ширини шукр қӯт дод

رطب را ز شیرین شکر قوت داد

Ба ёқӯт бишикаст нархи набот

به یاقوت بشکست نرخ نبات

Барангехти оташи зи оби ҳаёт

برانگیخت آتش ز آب حیات

Ақиқаши бабради обро дар адан

عقیقش ببرد آب را در عدن

Чу тӯтӣ шкрхоӣ шуд дар сухан

چو طوطی شکرخای شد در سخن

Ки эй гулбуни боғи фармони диҳӣ

که ای گلبن باغ فرمان‌دهی

Ба қади ростиро чу сарви сеӣ

به قد راستی را چو سرو سهی

Чу сӯсани саросари забони бинмт

چو سوسن سراسر زبان بینمت

Ба дили рости каҷ чун камони бинмт

به دل راست کج چون کمان بینمت

Чу сарват агар ростии пеша буд

چو سروت اگر راستی پیشه بود

Чу аз бандаи озоди киштӣ чаҳ буд

چو از بنده آزاد کشتی چه بود

Ту оташи забонӣу қавли ту бод

تو آتش زبانی و قول تو باد

Худоёи чунин кас ҳавойӣ мабод

خدایا چنین کس هوائی مباد

Гуҳати шамса дар бар бигирад ба меҳр

گهت شمسه در بر بگیرد به مهر

Гуҳии озроФрўзи хўршидчҳр

گهی آذرافروز خورشیدچهر

Кунун худ қмррхи ҳавохоҳи тест

کنون خود قمررخ هواخواه تست

Гулистони рӯйиши самани роҳи тест

گلستان رویش سمن‌راه تست

Куҷо бо ман уфтӣ ки афтода ам

کجا با من افتی که افتاده‌ام

Дилам кӣ диҳӣ чун ки дил дода ам

دلم کی دهی چون که دل‌داده‌ام

Валикин чаро оби худ май барам

ولیکن چرا آب خود می‌برم

Чу шамъ аз даруни хӯн худ ме хӯрам

چو شمع از درون خون خود می‌خورم

Агар сарвии озоди гаштами зи ту

اگر سروی آزاد گشتم ز تو

Вагар онкии умрии гузаштами зи ту

وگر آنکه عمری گذشتم ز تو

зи лаъли лабат то чашидам сухан

ز لعل لبت تا چشیدم سخن

Дам бе сухани брнёиди змн

دم بی سخن برنیاید زمن

зи меҳри ту то пуртӯй ёфтам

ز مهر تو تا پرتوی یافتم

Рух аз меҳр тобанда бартофтам

رخ از مهر تابنده برتافتم

Кунун ҳосилам аз ту беҳосилӣ аст

کنون حاصلم از تو بی‌حاصلی است

зи меҳр ту ҷилдем бекоҳилӣ аст

ز مهر تو جلدیم بی‌کاهلی است

Ман он мурғи зорам ки дар марғзор

من آن مرغ زارم که در مرغزار

Наво мезадам бар сари шохсор

نوا می‌زدم بر سر شاخسار

Ба тарафи чамани ошёни доштам

به طرف چمن آشیان داشتم

Ҳавои гули гулистони доштам

هوای گل گلستان داشتم

Гуҳӣ мечаредам чу оҳӯ ба роғ

گهی می‌‌چریدم چو آهو به راغ

Гуҳӣ мепаридам чу булбул ба боғ

گهی می‌پریدم چو بلبل به باغ

з ҳар гулистонии гулии чидмӣ

ز هر گلستانی گلی چیدمی

з ҳар ғунчае хурда Эй дидамӣ

ز هر غنچه‌ای خرده‌ای دیدمی

Гуҳии дида бар наргиси маст буд

گهی دیده بر نرگس مست بود

Гуҳии дасти лола бар даст буд

گهی دست لاله بر دست بود

Чу сарв аз лаби чашмҳо рустамӣ

چو سرو از لب چشمها رستمی

Ватан бар сари чашмҳо бстмӣ

وطن بر سر چشمها بستمی

Гуҳии майли сарв сеӣ кардамӣ

گهی میل سرو سهی کردمی

Гуҳӣ бо раёҳин ба сари ?бардамӣ

گهی با ریاحین به سر بردمی

Кунун ҳосилам аз ту сўдоӣӣ аст

کنون حاصلم از تو سودائی است

Насибами зи баҳри ту рсўоӣӣ аст

نصیبم ز بهر تو رسوائی است

Дарин кунҷи маъмураи тнгоӣ

درین کنج معموره تنگای

Чаҳ поем ки зин сон фитодам зи пой

چه پایم که زین سان فتادم ز پای

На ёрӣ ки бо ӯ барорам дамӣ

نه یاری که با او برآرم دمی

На роҳӣ ки бо кас бигӯям ғамӣ

نه راهی که با کس بگویم غمی

Ба хӯбӣ агар ёр кам доштам

به خوبی اگر یار کم داشتم

Туро дар ҷаҳони ёри пиндоштам

ترا در جهان یار پنداشتم

Чу дидам ба ҳар ҳол маст омадӣ

چو دیدم به هر حال مست آمدی

Ба дили қалбу бас нодуруст омадӣ

به دل قلب و بس نادرست آمدی

Бирав каз туами чора , тнҳоӣӣ аст

برو کز توام چاره، تنهائی است

зи дарди ту дармон , шкибоӣӣ аст

ز درد تو درمان، شکیبائی است

Ба бод ар чаҳ додам ба буии ту дил

به باد ار چه دادم به بوی تو دل

Кунун барграфтам з рӯй ту дил

کنون برگرفتم ز روی تو دل

Манам хоки роҳати зи ман даргузар

منم خاک راهت ز من درگذر

Чу хокам макун хор обам мабар

چو خاکم مکن خوار آبم مبر