Шунидам нўосози бустони роз

شنیدم نواساز بستان راز

зи фағфур чин шуд чунин нағмаи соз

ز فغفور چین شد چنین نغمه‌ساز

Ки чун шаб бихобед бар рӯй тахт

که چون شب بخوابید بر روی تخت

Яке хоб дид ва битарсед сахт

یکی خواب دید و بترسید سخت

Чунин дид шоҳи ҷаҳонҷу ба хоб

چنین دید شاه جهانجو به خواب

Ки будаш ба нахҷӣр кардани шитоб

که بودش به نخجیر کردن شتاب

Яке боз будӣ мар ӯро ба даст

یکی باز بودی مر او را به دست

Ки будӣ зи парвозаши андешаи паст

که بودی ز پروازش اندیشه پست

з ногоҳ симурғӣ омад фурӯд

ز ناگاه سیمرغی آمد فرود

Бузади чанг ва он бозро дар рабӯд

بزد چنگ و آن باز را در ربود

Азин ҳавл бедор шуд тоҷўр

ازین هول بیدار شد تاجور

Биёмад нишаст аз бар тахти зар

بیامد نشست از بر تخت زر

Расиданди ногуҳи буриши ходимон

رسیدند ناگه برش خادمان

Бигуфтанд к-эии шоҳи равшани равон

بگفتند کای شاه روشن روان

Шабонгаҳи парии духти маи рӯ чу ҳур

شبانگه پری‌دخت مه‌رو چو حور

Наоне ки бинишаст ба зарринаи бўр

نهانی که بنشست به زرینه بور

Бурун ронад мари борагиро зи шаҳр

برون راند مر بارگی را ز شهر

Ҳамаи нӯши гетӣ ба мо гашти заҳр

همه نوش گیتی به ما گشت زهر

Чу бишунид фағфур лаб баргушод

چو بشنید فغفور لب برگشاد

Ки шуд тоҷу тахтами саросар ба бод

که شد تاج و تختم سراسر به باد

Вази он пас саросема шуд дар ҳарам

وز آن پس سراسیمه شد در حرم

БроФрохт бар қасри духтари илм

برافراخت بر قصر دختر علم

Басӣ ҷустуҷӯ кард ва шуд бе нишон

بسی جستجو کرد و شد بی‌نشان

Ду чашмаши з андеша шуд хўнФшон

دو چشمش ز اندیشه شد خونفشان

Дигар раҳи зи айвон қадам зад ба тахт

دگر ره ز ایوان قدم زد به تخت

Ба гирдобанда дроФкнди рахт

به گرداب انده درافکند رخت

Ба фармон шаҳ зад мунодии Нидо

به فرمان شه زد منادی ندا

Ки гирданд мардуми зи шодии ҷудо

که گردند مردم ز شادی جدا

зи дарвозаҳо рӯ ба ҳомӯн ниҳанд

ز دروازه‌ها رو به هامون نهند

Қадам яксар аз шаҳр берун ниҳанд

قدم یکسر از شهر بیرون نهند

Паии бози шаҳ дар такопуӣ буд

پی باز شه در تکاپوی بود

Ба фармони шоҳи ҷаҳонҷӯй буд

به فرمان شاه جهانجوی بود

зи ногуҳ саворӣ бидиданд чу бод

ز ناگه سواری بدیدند چو باد

Сӯии марди ҷангии сабки рӯи ниҳод

سوی مرد جنگی سبک رو نهاد

зи дарвозаҳо чун бурун тохтанд

ز دروازه‌ها چون برون تاختند

Паии ҷустуҷӯи сар барафрохтанад

پی جستجو سر برافراختند

Нахустин ғуломии зи фағфури чин

نخستین غلامی ز فغفور چین

Абои чаҳорсад номдор гузин

ابا چهارصد نامدار گزین

Барангехти он бори ?и тизгом

برانگیخت آن بار? تیزگام

Бидид ӯ бару ёлу бозуии сом

بدید او بر و یال و بازوی سام

Такаш буд номи фиристандаи мард

تکش بود نام فرستنده مرد

зи кини сохтӣ рӯзро лоҷувард

ز کین ساختی روز را لاجورد

Чу мрсомро дид зӣ ӯ шитофт

چو مرسام را دید زی او شتافت

Азуи соми фархундаро раҳи бёФт

ازو سام فرخنده را ره بیافت

Ҳамеи хост то роз ӯ дар ниҳон

همی خواست تا راز او در نهان

Бимонад касе зу наёбади нишон

بماند کسی زو نیابد نشان

Раҳо кард асби париваши зи даст

رها کرد اسب پریوش ز دست

Аннанро нигаҳ дошт чун пели маст

عنان را نگه داشت چون پیل مست

Такаш бар парастиш чу сари брФрохт

تکش بر پرستش چو سر برفراخت

Ҳамон бораи лолаи рухро шинохт

همان باره لاله رخ را شناخت

Яке брхрўшид бар сӯии сом

یکی برخروشید بر سوی سام

Ки акнӯн або ростӣ бош ром

که اکنون ابا راستی باش رام

Забонро меало ба гуфт дурӯғ

زبان را میالا به گفت دروغ

Макун хираи шамъи хирад бе фурӯғ

مکن خیره شمع خرد بی فروغ

Баровари забон аз паии ростӣ

برآور زبان از پی راستی

Ҳамон ба буд аз каму костӣ

همان به بود از کم و کاستی

Касе кӯи дурӯғаш буд раҳнамӯн

کسی کو دروغش بود رهنمون

Ҳамон ба ки гардад ба гирдоби хӯн

همان به که گردد به گرداب خون

Ало эй ки гўӣӣ ба кеши дурӯғ

الا ای که گوئی به کیش دروغ

Мабодои дилатро зи шодии фурӯғ

مبادا دلت را ز شادی فروغ

Рухи бахти ту кӯру баси зори бод

رخ بخت تو کور و بس زار باد

Ҳамеша дилати дрдбрдори бод

همیشه دلت دردبردار باد

зи дастам бурун шуд зимоми сухан

ز دستم برون شد زمام سخن

Ба навъе шудам нағмаи сози сухан

به نوعی شدم نغمه‌ساز سخن

зи пайкори разм такаш гӯямат

ز پیکار رزم تکش گویمت

Ҳама гирданда з дил шавемат

همه گرد انده ز دل شویمت

Такаш гуфт бо сом бар гӯии рост

تکش گفت با سام بر گوی راست

Маро то парии духт маҳваш куҷост

مرا تا پری‌دخت مهوش کجاست

Буриши боз чун сар барафроштӣ

برش باز چون سر برافراشتی

Ки ки пайкар ӯ ту худ доштӣ

که که پیکر او تو خود داشتی

Ки додат рҳоӣии зи банди ҳисор

که دادت رهائی ز بند حصار

Чисони аўФтодт бар мо гузор

چسان اوفتادت بر ما گذار

БроФрохти соми сарафрози сар

برافراخت سام سرافراز سر

Чу дид он ки бигузашт обаши зи сар

چو دید آن که بگذشت آبش ز سر

Равони парда аз роз он баргушод

روان پرده از راز آن برگشاد

Чу розаш аён шуд забон баргушод

چو رازش عیان شد زبان برگشاد

Бигуфто раҳои сохт яздони маро

بگفتا رها ساخت یزدان مرا

Бубахшед бар родмардони маро

ببخشید بر رادمردان مرا

зи бадхоҳ , роз қмррх наҳуфт

ز بدخواه، راز قمررخ نهفت

Такаш шуд зи гуфтор ӯ дар шигифт

تکش شد ز گفتار او در شگفت

Сухан аз парӣ духт пурсед боз

سخن از پری‌دخت پرسید باز

Чунин дод посухи гӯи рзмсоз

چنین داد پاسخ گو رزمساز

Ки чун аз парии духти пурсӣ хабар

که چون از پری‌دخت پرسی خبر

Бигӯям туро ростии сар ба сар

بگویم تو را راستی سر به سر

Чу аз банду занҷири гаштами раҳо

چو از بند و زنجیر گشتم رها

зи даврӣ ӯ шуд дилами мубтало

ز دوری او شد دلم مبتلا

Шабонгаҳ ба найранг пардохтам

شبانگه به نیرنگ پرداختم

Ба кохаши ниҳони срброФрохтм

به کاخش نهان سربرافراختم

Камӣн баргушодам дамӣ дидамаш

کمین برگشادم دمی دیدمش

Вази он пас зи айвон ба дар дидамаш

وز آن پس ز ایوان به در دیدمش

Ншондмш ва онгаҳ ба пушти сутур

نشاندمش و آنگه به پشت ستور

Ҳаме кард маи рух аз инкори шӯр

همی کرد مه رخ از انکار شور

Чу аз шаҳри оўрдмши сӯии дашт

چو از شهر آوردمش سوی دشت

зи баси саркашии ҳамдам ман нагашт

ز بس سرکشی همدم من نگشت

Наме гашт чун бахти баргаштаи ром

نمی‌گشت چون بخت برگشته رام

зи шаҳдаши марои талх май гашти ком

ز شهدش مرا تلخ می‌گشت کام

Басии лоба ман кардам аз ӯ дурушт

بسی لابه من کردم از او درشت

Забонаш куҷо дошт ханҷар ба мушт

زبانش کجا داشت خنجر به مشت

Азин доварӣ дастӣ омад бурун

ازین داوری دستی آمد برون

Вази он дард шуд рӯй ӯ нилгун

وز آن درد شد روی او نیلگون

Ҳамеи хости каш бахт ёбад фурӯғ

همی خواست کش بخت یابد فروغ

Забон кард гуё ба гуфт дурӯғ

زبان کرد گویا به گفت دروغ

Наме хости ма рӯ шавад зишти ном

نمی‌خواست مه‌رو شود زشت نام

Паии маслиҳат бар кажӣ рафт сом

پی مصلحت بر کژی رفت سام

Такаш зу бихандед каз ростӣ

تکش زو بخندید کز راستی

Гузаштӣ бибинӣ азин костӣ

گذشتی ببینی ازین کاستی

Хирад кӣ кунад ин суханро писанд

خرد کی کند این سخن را پسند

Ки дастии париваши рабӯд аз каманд

که دستی پریوش ربود از کمند

Якеро аз он номвари саракашон

یکی را از آن نامور سرکشان

Фиристод назд шаҳи шаҳи нишон

فرستاد نزد شه شه‌نشان

Бадв гуфт башитоб бо шаҳриёр

بدو گفت بشتاب با شهریار

Сухани гӯй аз соми яли ошкор

سخن گوی از سام یل آشکار

Ки аз зери банди гарон руста аст

که از زیر بند گران رسته است

Чу гӯр аз бар бўр бинишаста аст

چو گور از بر بور بنشسته است

Ҷуз ӯ каси з маҳваш надорад нишон

جز او کس ز مهوش ندارد نشان

Ки асб варо дошт аз пас кашон

که اسب ورا داشت از پس کشان

Бпжмрд бар ҷо чу моро бидид

بپژمرد بر جا چو ما را بدید

Бисоти сухани зин нишон густаред

بساط سخن زین نشان گسترید

Ки ӯро бдздидм аз кохи зуд

که او را بدزدیدم از کاخ زود

Сабки дастӣ аз ман варо дар рабӯд

سبک دستی از من ورا در ربود

Чу он номвар ронад бора ба чин

چو آن نامور راند باره به چین

Такаш чун наҳанг андар омад ба кин

تکش چون نهنگ اندر آمد به کین

Сипоҳаш ба як раҳ чу ангехтанд

سپاهش به یک ره چو انگیختند

Ба соми диловари дроўихтнд

به سام دلاور درآویختند

Барошуфт сому дилаши гашти риш

برآشفت سام و دلش گشت ریش

зи пайкори таркон ва аз бахти хеш

ز پیکار ترکان و از بخت خویش

Броўихт бо он саворони чин

برآویخت با آن سواران چین

Барафшонад бар меҳру сулҳи остин

برافشاند بر مهر و صلح آستین