Призод чун кард бар ваии камӣн
پریزاد چون کرد بر وی کمین
Ббрдш ба кин бар сипеҳри барин
ببردش به کین بر سپهر برین
Бадв гуфт аз сом бартоб рӯй
بدو گفت از سام برتاب روی
Дигар васл ӯро макун орзӯӣ
دگر وصل او را مکن آرزوی
Парии духт маҳваш бипечед сар
پریدخت مهوش بپیچید سر
зи гуфтори он ҷодӯии ҳила гар
ز گفتار آن جادوی حیلهگر
Ҳаме гуфт то ҷон ба тан ҳаст ром
همی گفت تا جان به تن هست رام
Дилам ҳаст дар банди дидори сом
دلم هست در بند دیدار سام
Барошуфт азуи олами афрӯзи боз
برآشفت ازو عالم افروز باز
Ҳамеи ҷангу кин густарӣ кард боз
همی جنگ و کین گستری کرد باز
Дар саҳар ва афсунгарӣ баргушод
در سحر و افسونگری برگشاد
Парии духтро ҷо ба сандӯқ дод
پریدخت را جا به صندوق داد
Биёлуд сандӯқро ӯ ба қӣр
بیالود صندوق را او به قیر
Дили моҳ симо шуд аз ғами асир
دل ماهسیما شد از غم اسیر
Вази он пас ба гардуни броФрохтш
وز آن پس به گردون برافراختش
Ба дарёии чини андари андохташ
به دریای چین اندر انداختش
Рух оварад аз ӣнҷо ба наздики сом
رخ آورد از اینجا به نزدیک سام
Бидон то мар ӯро дарорад ба дом
بدان تا مر او را درآرد به دام
Сарояндаи деҳқон бо ройу фар
سراینده دهقان با رای و فر
Чунин дод аз диўзодаҳи хабар
چنین داد از دیوزاده خبر
Ки чун раҳ сипар шуд ба хоўрзмин
که چون رهسپر شد به خاورزمین
Ҳаме хост коед сӯии шаҳри чин
همی خواست کاید سوی شهر چین
Шабии роҳ гум карду раҳро наёфт
شبی راه گم کرد و ره را نیافت
Саросема бар сӯии хлхи шитофт
سراسیمه بر سوی خلخ شتافت
Се рӯз ва се шаб рафт бар рӯй дашт
سه روز و سه شب رفت بر روی دشت
Чаҳорум бар осёӣии гузашт
چهارم بر آسیائی گذشت
з бе зодии раҳи бадаши ҷони нижанд
ز بیزادی ره بدش جان نژند
Бросўди лухтии баҷои ҳӯшманд
برآسود لختی بجا هوشمند
Бихобед бар рӯй саҳрои далер
بخوابید بر روی صحرا دلیر
Чу ду дидааш гашт аз хоби сайр
چو دو دیدهاش گشت از خواب سیر
Баровард аз хоби сари шери нар
برآورد از خواب سر شیر نر
Сӯй Асия шуд равони раҳи сипар
سوی آسیا شد روان رهسپر
Талаб кард аз осиёбони хӯриш
طلب کرد از آسیابان خورش
Бидон то равонро диҳад парвариш
بدان تا روان را دهد پرورش
Азу осиёбон битарсед сахт
ازو آسیابان بترسید سخت
Билразед бирасон барги дарахт
بلرزید برسان برگ درخت
Шуд аз диўзодаҳи дилаши пари зи бим
شد از دیوزاده دلش پر ز بیم
Рӯонаши з андӯҳ шуд бар ду ним
روانش ز اندوه شد بر دو نیم
Равон ҳар чаҳ будаш ниҳони хӯрданӣ
روان هر چه بودش نهان خوردنی
Биоварад бо соз густурданӣ
بیاورد با ساز گستردنی
Ҳар он чиз кӯ дошт марди далер
هر آن چیز کو داشت مرد دلیر
Саросар бихӯрад ва нигарадед сайр
سراسر بخورد و نگردید سیر
Чу он дид зу осиёбони ғарив
چو آن دید زو آسیابان غریو
Ҳаме гуфт инаст аз тухми дев
همی گفت این است از تخم دیو
Битарсед ва гардид азу дар ниҳон
بترسید و گردید ازو در نهان
Равони гашт ва май ҷуст аз ваии амон
روان گشت و میجست از وی امان
Чу фарҳанг дид андари он марҳала
چو فرهنگ دید اندر آن مرحله
Зногаҳ биёмад яке қофила
زناگه بیامد یکی قافله
Яке корвон буд ороста
یکی کاروان بود آراسته
Фаровон ба ҳамроҳашони хоста
فراوان به همراهشان خواسته
Хурушони зи раҳи ҳамчу дӯд омаданд
خروشان ز ره همچو دود آمدند
Баровард яксар фурӯд омаданд
برآورد یکسر فرود آمدند
Сӯй корвон рафт он тизком
سوی کاروان رفت آن تیزکام
Ба чарбӣ бипурсед аҳволи сом
به چربی بپرسید احوال سام
Расиданд аз даии ҳамаи корвон
رسیدند از دی همه کاروان
Шутур монад бар ҷо ва шуд сорибон
شتر ماند بر جا و شد ساربان
Маи корвон буд марди далер
مه کاروان بود مرد دلیر
Биёмад ба наздики он марди чир
بیامد به نزدیک آن مرد چیر
Фаровон бипурседу бнўохтш
فراوان بپرسید و بنواختش
Бар хеши наздики бншохтш
بر خویش نزدیک بنشاختش
Басӣ марҳабо кард ва пурсиш гирифт
بسی مرحبا کرد و پرسش گرفت
Ҳамеи бади зи ёлу буриш дар шигифт
همی بد ز یال و برش در شگفت
Бирав диўзодаҳ чу гардид ром
برو دیوزاده چو گردید رام
Пажӯҳиш гирифт аз гиронмояи сом
پژوهش گرفت از گرانمایه سام
Дигар гуфт бо ӯ ки эй неки мард
دگر گفت با او که ای نیکمرد
Чашида ба гетии басии гарму сард
چشیده به گیتی بسی گرم و سرد
Марои бозгу каз куҷо май рисӣ
مرا بازگو کز کجا میرسی
зи чин ё зи роҳи хто май рӯй
ز چین یا ز راه ختا میروی
Чунин дод посух ки аз Кошғар
چنین داد پاسخ که از کاشغر
Нахустин шудам сӯии чини раҳи сипар
نخستین شدم سوی چین رهسپر
Ба чин арча суд ва зиён ёфтам
به چین ارچه سود و زیان یافتم
зи баҳри сафар зуд бишитофтам
ز بهر سفر زود بشتافتم
Кунун мрмрои рӯзи фаррух буд
کنون مرمرا روز فرخ بود
Ки рӯем сӯии шаҳри хлх буд
که رویم سوی شهر خلخ بود
Се рӯз дигар чун бабрем роҳ
سه روز دگر چون ببریم راه
Ба хлхи дроӣим дар субҳгоҳ
به خلخ درآئیم در صبحگاه
Кунун он ҷавонӣ ки ҷустии нишон
کنون آن جوانی که جستی نشان
Бар шоҳ чинаст бо саракашон
بر شاه چین است با سرکشان
Бадв гуфт фарҳанг бо ҳушу рой
بدو گفت فرهنگ با هوش و رای
Ки аз марҳамати шӯи марои раҳнамоӣ
که از مرحمت شو مرا رهنمای
зи ман давр кун хашми бедоду кин
ز من دور کن خشم بیداد و کین
Расонами сӯии чини азин сарзамин
رسانم سوی چین ازین سرزمین
Хирадманд гуфташ ки эй неки баҳр
خردمند گفتش که ای نیک بهر
Чу аз дашт созем манзил ба шаҳр
چو از دشت سازیم منزل به شهر
Кунам ёр бо ту яке пеши байн
کنم یار با تو یکی پیشبین
Бидон то расонади туро сӯии чин
بدان تا رساند تو را سوی چین
Бигуфт ва биоварад баҳраши хӯриш
بگفت و بیاورد بهرش خورش
Бихӯрад ва равон ёфт азуи парвариш
بخورد و روان یافت ازو پرورش
зи ҷои ҷусти он гирди солори мард
ز جا جست آن گرد سالار مرد
Бидон корвонро равон гирд кард
بدان کاروان را روان گرد کرد
Бигуфто надоред аз дили ҳарос
بگفتا ندارید از دل هراس
Ки ӯ нест чун аҳримани носипос
که او نیست چون اهرمن ناسپاس
Саманди суханро баранд дурушт
سمند سخن را براند درشت
Намудед аз чаҳ бирав ҷумлаи пушт
نمودید از چه برو جمله پشت
Нагӯяд сухан аз раҳи меҳру кин
نگوید سخن از ره مهر و کین
Ҳаме роҳ ҷӯяд сӯии шаҳри чин
همی راه جوید سوی شهر چین
Чу чанги суханро чунин соз кард
چو چنگ سخن را چنین ساز کرد
Дили корвонро ҳама боз кард
دل کاروان را همه باز کرد
Шабонгаҳ аз онҷо бибастанд бор
شبانگه از آنجا ببستند بار
Бронднд то гашти рӯзи ошкор
براندند تا گشت روز آشکار
Сари чашмаи сории расиданди танг
سر چشمهساری رسیدند تنگ
Фиканданд бори шутур бе диранг
فکندند بار شتر بیدرنگ
Чу осӯдаи гаштанд дар марҳала
چو آسوده گشتند در مرحله
Яке пайк омад сӯии қофила
یکی پیک آمد سوی قافله
зи раҳ чун бар корвон шуд фароз
ز ره چون بر کاروان شد فراز
Бипурсед азуи пери солори боз
بپرسید ازو پیر سالار باز
Ки баргӯ маро то куҷо май рӯй
که برگو مرا تا کجا میروی
Чунин тундар дар роҳ чаро май рӯй
چنین تندر در راه چرا میروی
Бадв гуфт дар бандари родиўн
بدو گفت در بندر رادیون
Яке киштӣ омад зи дарёи бурун
یکی کشتی آمد ز دریا برون
Ҳамоно ки дар рӯй дарёи жарф
همانا که در روی دریا ژرف
Ба эшон намӯда ҷаҳони ин шигарф
به ایشان نموده جهان این شگرف
Яке танги сандӯқи муҳкам ба қӣр
یکی تنگ صندوق محکم به قیر
Бадв дар буд лолаи рўӣии асир
بدو در بود لالهروئی اسیر
Аз он мардумон дар фароз омаданд
از آن مردمان در فراز آمدند
Абои икдгри разм соз омаданд
ابا یکدگر رزمساز آمدند
Ҳаме гуфт ҳар як ки ин меҳрбон
همی گفت هر یک که این مهربان
Маро ҳаст дар хӯрд айвон ва хон
مرا هست در خورد ایوان و خوان
Ба ҳам ҷумларо рой оварад шуд
به هم جمله را رای آورد شد
Рухи пожи хоҳони азу зард шуд
رخ پاژ خواهان ازو زرد شد
Бигуфтанд кин рои фаррух буд
بگفتند کاین رای فرخ بود
Ки ӯ дар хури шоҳи хлх буд
که او در خور شاه خلخ بود
Тғони шоҳи ҷанговар шеракин
طغان شاه جنگآور شیرکین
Ки ӯ ҳаст фарзанди фағфури чин
که او هست فرزند فغفور چین
Пазируфти як тан аз он корвон
پذیرفت یک تن از آن کاروان
Ки буд ӯ маи ҷумлаи корвон
که بود او مه جمله کاروان
Яке нома бинвишт наздики шоҳ
یکی نامه بنوشت نزدیک شاه
ДроФкнди дардами марои сӯии роҳ
درافکند دردم مرا سوی راه
Кунун сӯии хлхи шитобами чунин
کنون سوی خلخ شتابم چنین
Ба назд тғони шоҳи фағфури чин
به نزد طغان شاه فغفور چین
Бидон то сипорам бадви нома ро
بدان تا سپارم بدو نامه را
Ба ҳам барзанами ҷангу афсона ро
به هم برزنم جنگ و افسانه را
Чу бишунид азуи диўзодаҳи сухан
چو بشنید ازو دیوزاده سخن
Хурӯшед ва гардид чун аҳриман
خروشید و گردید چون اهرمن
зи ҷои ҷусти он раҳи сипарро ду даст
ز جا جست آن رهسپر را دو دست
Биндохти рӯи пушт бар хоки баст
بینداخت رو پشت بر خاک بست
Чунин гуфт бо мардуми корвон
چنین گفت با مردم کاروان
Ки огоҳ бошед азуи як замон
که آگاه باشید ازو یک زمان
Мабодо ки аз банд гардад раҳо
مبادا که از بند گردد رها
Ки монед яксар ба доми бало
که مانید یکسر به دام بلا
Ббошиди чандон варои поӣидор
بباشید چندان ورا پائیدار
Ки ман бозгардам ба дарёи канор
که من بازگردم به دریا کنار
Чунин гуфт доно ки он номвар
چنین گفت دانا که آن نامور
зи ховар чу шуд сӯии чини раҳи сипар
ز خاور چو شد سوی چین رهسپر
Раҳаш гум шуд ва дар биёбони шитофт
رهش گم شد و در بیابان شتافت
зи баси ранҷи ҷонаши зи сар бар бёФт
ز بس رنج جانش ز سر بر بیافت
Шабӣ чун сар ӯ даромад ба хоб
شبی چون سر او درآمد به خواب
Даромад ба гӯши дилаши ин ҷавоб
درآمد به گوش دلش این جواب
Ки дарии гиронмояи оре ба даст
که دری گرانمایه آری به دست
Казон хуррамии шоди гардӣу маст
کزان خرمی شاد گردی و مست
Дарин раҳ агар заҳмати ореу ранҷ
درین ره اگر زحمت آری و رنج
Саранҷом бурдорӣ аз ранҷи ганҷ
سرانجام برداری از رنج گنج
Яке ҳадя гардад зи бахти ту ром
یکی هدیه گردد ز بخت تو رام
Мрони ҳадяро май барӣ назд сом
مرآن هدیه را میبری نزد سام
Ки сом диловар шавад шодмон
که سام دلاور شود شادمان
з шодӣ шавад ҳамчуи сарви равон
ز شادی شود همچو سرو روان
Пас онгоҳи он шер бо гиру дор
پس آنگاه آن شیر با گیر و دار
Биёмад ба наздики дрёкнор
بیامد به نزدیک دریاکنار
Бидон то пажӯҳиш кунад роз ро
بدان تا پژوهش کند راز را
Бидонади саранҷому оғоз ро
بداند سرانجام و آغاز را
Сарояндаи номаи бостон
سراینده نامه باستان
Чунин гуфт ин номвари достон
چنین گفت این نامور داستان
Ки он киштӣ аз шаҳри барбари замин
که آن کشتی از شهر بربر زمین
Ҳаме рафт гуё сӯии шаҳри чин
همی رفت گویا سوی شهر چین
Ватан дошт дар ваии яке корвон
وطن داشت در وی یکی کاروان
Казу хира шуд дидаи божўон
کزو خیره شد دیده باژوان
Маи корвони бади муқорин ба ном
مه کاروان بد مقارن به نام
Гиронмояи мардии абои ному ком
گرانمایه مردی ابا نام و کام
Ҳаме рафт сандӯқ дар рӯй об
همی رفت صندوق در روی آب
Ҳаме зад замон то замони печу тоб
همی زد زمان تا زمان پیچ و تاب
Гирифтанд чун номвари корвон
گرفتند چون نامور کاروان
Сараш баргушоданд андари замон
سرش برگشادند اندر زمان
Бадв дар парии духтро буд ҷой
بدو در پریدخت را بود جای
Чу диданди монданд беҳушу рой
چو دیدند ماندند بیهوش و رای
Ҳаме гуфт ҳар як маро ин сазост
همی گفت هر یک مرا این سزاست
Ки маи пайкару дилбар ва дилрабост
که مه پیکر و دلبر و دلرباست
Ба Қорани супурдаш ба ороми хеш
به قارن سپردش به آرام خویش
Сухан ронад ҳар гӯна аз кам ва беш
سخن راند هر گونه از کم و بیش
Нахустин бадв гуфт баргӯ кӣӣ
نخستین بدو گفت برگو کئی
Ба сандӯқ ҷо карда баҳр чаҳ Эй
به صندوق جا کرده بهر چهای
Ба гетӣ бигӯ боб ва моам ту кист
به گیتی بگو باب و مام تو کیست
Нажод аз ки дорӣу ном ту чист
نژاد از که داری و نام تو چیست
Париваши сари дарҷи гавҳари кушод
پریوش سر درج گوهر گشاد
Ба посух чунин кард азин гӯнаи ёд
به پاسخ چنین کرد ازین گونه یاد
Ки боби марои номи маҳёр буд
که باب مرا نام مهیار بود
Ба ҳар корвони борсолор буд
به هر کاروان بارسالار بود
Хирадманд буду гиронмоя буд
خردمند بود و گرانمایه بود
Сараши чатри хуршедро соя буд
سرش چتر خورشید را سایه بود
Ба азми тиҷорат ба киштӣ нишаст
به عزم تجارت به کشتی نشست
зи тӯфони дили аҳл киштӣ бахаст
ز طوفان دل اهل کشتی بخست
Чу гардид дар киштии орому ҷо
چو گردید در کشتی آرام و جا
Ҳамон гоҳ шуд бахти бади роми мо
همانگاه شد بخت بد رام ما
Яке бод бархест ногуҳи шигарф
یکی باد برخاست ناگه شگرف
Дарандохт киштӣ ба дарёии жарф
درانداخت کشتی به دریای ژرف
Ҳаворо ҳамаи бод ва борон гирифт
هوا را همه باد و باران گرفت
зи борони ҳамаи баҳр , тӯфон гирифт
ز باران همه بحر، طوفان گرفت
Ман аз ҳуш рафтам надорам хабар
من از هوش رفتم ندارم خبر
Ки бобои зи бади худ чаҳ омад ба сар
که بابا ز بد خود چه آمد به سر
Муқорин , хирадманду фарзона буд
مقارن، خردمند و فرزانه بود
Ба тадбири тамҷиду мардона буд
به تدبیر تمجید و مردانه بود
Надид ҳеҷ бо гуфтугӯяши фурӯғ
ندید هیچ با گفتگویش فروغ
Бидонаст кӯ гуфт инро дурӯғ
بدانست کو گفت این را دروغ
Бигуфташ ки чун сарви озода Эй
بگفتش که چون سرو آزادهای
Ҳамоно ки ту подшозодаҳ Эй
همانا که تو پادشازادهای
Бад-ӣни фар ва ин зевар ва рӯйу мӯӣ
بدین فر و این زیور و روی و موی
Ту ҳастӣ з шоҳон дияем ҷӯй
تو هستی ز شاهان دیهیم جوی
Чу гуфт ин бабўсед рӯй замин
چو گفت این ببوسید روی زمین
Бидон моҳ чеҳра гирифт офарин
بدان ماهچهره گرفت آفرین
Вази он пас ба савганд лаб баргушод
وز آن پس به سوگند لب برگشاد
зи яздон доранда мекард ёд
ز یزدان دارنده میکرد یاد
Ки дар парда кам зани мари ин соз ро
که در پرده کم زن مر این ساز را
Вале рости гӯ бо ман ин роз ро
ولی راست گو با من این راز را
Ки рози дилатро нагӯям ба кас
که راز دلت را نگویم به کس
Ҳаме дар наоне занами ин ҷарас
همی در نهانی زنم این جرس
Агар бар серуми санги боради ҷаҳон
اگر بر سرم سنگ بارد جهان
зи ман роз ҷӯяд ҷаҳон ҳар замон
ز من راز جوید جهان هر زمان
Ҳамоно ниҳон дорам ин роз ро
همانا نهان دارم این راز را
Наоне барам дар гули ин роз ро
نهانی برم در گل این راز را
Сухан ҳар чаҳ ӯ гуфт муқорин шунид
سخن هر چه او گفت مقارن شنید
зи кажии сӯии ростии бгрўид
ز کژی سوی راستی بگروید
Нахустин бадви ном худ бозгуфт
نخستین بدو نام خود بازگفت
Пас онгаҳ бигуфт ин ҳадиси шигифт
پس آنگه بگفت این حدیث شگفت
зи соми сарафроз афсун намой
ز سام سرافراز افسون نمای
Чу огоҳ шуд марди боҳушу рой
چو آگاه شد مرد باهوش و رای
Замонӣ ба пеши андари афканди сар
زمانی به پیش اندر افکند سر
Вази он пас бадв гуфт к-эии симбр
وز آن پس بدو گفت کای سیمبر
Чаҳ созам ки огаҳ бишуд божўон
چه سازم که آگه بشد باژوان
Фиристод нома ба назд тғон
فرستاد نامه به نزد طغان
Тғони шаҳи азин ҳол огаҳ шавад
طغانشه ازین حال آگه شود
Ҳамаи рӯзи шодят кӯтаҳ шавад
همه روز شادیت کوته شود
Чу пурсиш кунад посухаш чун даҳум
چو پرسش کند پاسخش چون دهم
з чангаш бигӯ дар ҷаҳон чун раҳам
ز چنگش بگو در جهان چون رهم
Парӣ духт гуфташ машав зини дижам
پریدخت گفتش مشو زین دژم
Мадор аз тғони шоҳ дар дили ?илам
مدار از طغان شاه در دل الم
Агар ӯ пажӯҳиш кунад рози ман
اگر او پژوهش کند راز من
Чунин посухаши гӯй дар анҷуман
چنین پاسخش گوی در انجمن
Ки солори барбари яке нозанин
که سالار بربر یکی نازنین
Равон кард аз баҳри фағфури чин
روان کرد از بهر فغفور چین
Чу аз шаҳри барбар шудаи раҳи сипар
چو از شهر بربر شده رهسپر
Фитодаст киштӣ ба гирдоб дар
فتادست کشتی به گرداب در
Надидаи рҳоӣӣ чу аз баҳри жарф
ندیده رهائی چو از بحر ژرف
Намӯдаст зини гӯнаи кори шигарф
نمودست زینگونه کار شگرف
Ба сандӯқ дар карда ма рӯй ро
به صندوق در کرده مه روی را
Паривашнигор самани буи ро
پریوش نگار سمن بوی را
Фикандаст дар баҳраш аз ногаҳон
فکندست در بحرش از ناگهان
Бидон то биёбад зи дарёи амон
بدان تا بیابد ز دریا امان
Гирифтам чу сандӯқи он нозанин
گرفتم چو صندوق آن نازنین
Наоне чунин гуфту номи ин чунин
نهانی چنین گفت و نام این چنین
Кунун Марвро сӯии чин май барам
کنون مرو را سوی چین میبرم
Бар шоҳи турони замин май барам
بر شاه توران زمین میبرم
Гар аз ман тғон шоҳ пурсед роз
گر از من طغان شاه پرسید راز
Або ӯ бад-ӣн сон шавам нағмаи соз
ابا او بدین سان شوم نغمهساز
Бапушам рух ва кам даҳуми посухаш
بپوشم رخ و کم دهم پاسخش
Ба афсун фиристам сӯии хлхш
به افسون فرستم سوی خلخش
Муқорини пазируфти гуфтор ӯ
مقارن پذیرفت گفتار او
зи киштӣ ба ҳомӯн ниҳоданд рӯ
ز کشتی به هامون نهادند رو
Илм чун зи киштӣ ба саҳро заданд
علم چون ز کشتی به صحرا زدند
Саропардаи берун дарё заданд
سراپرده بیرون دریا زدند
Самани буиро баси харидор буд
سمن بوی را بس خریدار بود
Дил ҳар кас ӯро ҳаводор буд
دل هر کس او را هوادار بود
Ҳаме гуфт бо анҷумани бождор
همی گفت با انجمن باژدار
Ки инак з хлх расад шаҳриёр
که اینک ز خلخ رسد شهریار
براردи даруни муқорин ба теғ
برآرد درون مقارن به تیغ
Бурун оварад моҳўшро ба меғ
برون آورد ماهوش را به میغ
Куҷои чашмашон буд дар роҳи шоҳ
کجا چشمشان بود در راه شاه
Магар диўзодаҳ бияёд зи роҳ
مگر دیوزاده بیاید ز راه
Чу диданд ӯро ҳамаи корвон
چو دیدند او را همه کاروان
Бимонаданд бар ҷои халидаи равон
بماندند بر جا خلیده روان
Ба чарбӣ сухан ронад фарҳанги боз
به چربی سخن راند فرهنگ باز
Аз он корвон боз пурсед роз
از آن کاروان باز پرسید راز
Кас аз бими посухи надодии бадавӣ
کس از بیم پاسخ ندادی بدوی
Сабки диўзодаҳ дижам кард рӯй
سبک دیوزاده دژم کرد روی
зи бозоргонони яке раҳ гирифт
ز بازارگانان یکی ره گرفت
Бипурсед аз ваии ҳадиси шигифт
بپرسید از وی حدیث شگفت
Ҳаме гуфт ва мезад варои шаҳриёр
همی گفت و میزد ورا شهریار
Азуи хости бозоргон зинҳор
ازو خواست بازارگان زینهار
Дар розҳои ниҳон боз кард
در رازهای نهان باز کرد
зи сандӯқу маҳваши сухан соз кард
ز صندوق و مهوش سخن ساز کرد
Ки чун кард киштӣ ба рафтани шитоб
که چون کرد کشتی به رفتن شتاب
Бидидем сандӯқ бар рӯй об
بدیدیم صندوق بر روی آب
Гушӯдем буд андари он дилбарӣ
گشودیم بود اندر آن دلبری
Самани оризии сарви симини барӣ
سمن عارضی سرو سیمینبری
Ҳамаи меҳр ӯ хоҳиш оростем
همه مهر او خواهش آراستیم
Саросари мар ӯро ҳама хостем
سراسر مر او را همه خواستیم
Муқорин ки ӯ бори солори мост
مقارن که او بار سالار ماست
Ба ҳар ранҷу сахтии нигаҳдори мост
به هر رنج و سختی نگهدار ماست
Чу дар рӯй он ҳўрўш бингаред
چو در روی آن حوروش بنگرید
Ҳамоно дилаши меҳр ӯ баргузед
همانا دلش مهر او برگزید
Ба манзилгаҳи хеши барадаши фароз
به منزلگه خویش بردش فراز
Бирав меҳрбон шуд бути длнўоз
برو مهربان شد بت دلنواز
Бирав чун касеро набад дастрас
برو چون کسی را نبد دسترس
Дигар рӯй ӯро надидаст кас
دگر روی او را ندیدست کس
Кунун моҳи чеҳра ба харгоҳ ӯст
کنون ماهچهره به خرگاه اوست
Муқорин ба сад ҷон ҳавохоҳ ӯст
مقارن به صد جان هواخواه اوست
Чу огоҳ шуд диўзодаҳ азон
چو آگاه شد دیوزاده ازان
Равон шуд ба назд маи корвон
روان شد به نزد مه کاروان
Муқорин чу дидаш битарсед сахт
مقارن چو دیدش بترسید سخت
Билразед бар худ чу шохи дарахт
بلرزید بر خود چو شاخ درخت
Парии духтро гуфт к-эии мҳрҷўӣ
پریدخت را گفت کای مهرجوی
Сӯии мо дмон дев оварда рӯй
سوی ما دمان دیو آورده روی
Парии духт чун дар ниҳон бингаред
پریدخت چون در نهان بنگرید
Яке пайкар диўзодаҳ бидид
یکی پیکر دیوزاده بدید
Бинолед бар холиқи зўолмнн
بنالید بر خالق ذوالمنن
зи ёлу зи куполи он аҳриман
ز یال و ز کوپال آن اهرمن
Ба дил гуфт агар ҷон барам зини далер
به دل گفت اگر جان برم زین دلیر
Нигарадам ба дасти ваии ӣнҷои асир
نگردم به دست وی اینجا اسیر
Басии коми гирами зи фархундаи сом
بسی کام گیرم ز فرخنده سام
Кунам кори худро ба гетии тамом
کنم کار خود را به گیتی تمام
Ту ӣнҷои мари ин достонро бидор
تو اینجا مر این داستان را بدار
Сухан бишинав аз он яли номдор
سخن بشنو از آن یل نامدار