Даромад яке деви нари зишти ном

درآمد یکی دیو نر زشت نام

Дар он рӯй дарё ба зарби тамом

در آن روی دریا به ضرب تمام

Ҳамон дами камаргоҳ қлўш гирифт

همان دم کمرگاه قلوش گرفت

Баровард бар дасти дев аз шигифт

برآورد بر دست دیو از شگفت

Чу тундар хурӯшед бар девҳо

چو تندر خروشید بر دیوها

Ки аз ман ситонид ин пурҷафо

که از من ستانید این پرجفا

Бибастанд дасти гӯи зобулӣ

ببستند دست گو زابلی

Ба дижхим додандаш аз прдлӣ

به دژخیم دادندش از پردلی

Ки ӯро ба дар бар азин баҳри об

که او را به در بر ازین بحر آب

Ба кҳсори чин бар пар аз печу тоб

به کهسار چین بر پر از پیچ و تاب

Нҳнкол чун ҳол ӯро бидид

نهنکال چون حال او را بدید

зи шодии яке наъра Эй баркашид

ز شادی یکی نعره‌ای برکشید

Ки эй соми яли ибн ъмт бибин

که ای سام یل ابن عمت ببین

Ки бурданд ӯро ба кҳсори чин

که بردند او را به کهسار چین

Нахоҳӣ дигар дид дидор ӯ

نخواهی دگر دید دیدار او

Маёзор моро ту эй ҷангҷӯ

میازار ما را تو ای جنگجو

Раҳи хештани пеши гир ва бирав

ره خویشتن پیش گیر و برو

Надидӣ ту моро Аё гирди гӯ

ندیدی تو ما را ایا گرد گو

Дарин гуфтугӯи лашкари зобулӣ

درین گفتگو لشکر زابلی

Баровардаи шамшерҳои ялӣ

برآورده شمشیرهای یلی

Заданд бар сари фарқи девони нар

زدند بر سر فرق دیوان نر

Ҳазимат гирифтанд сар то ба сар

هزیمت گرفتند سر تا به سر

Бидиданд нҳнкол бар дасти сом

بدیدند نهنکال بر دست سام

Гирифтор гашта ба савдои хом

گرفتار گشته به سودای خام

Ҳамаи лашкари зобулу систон

همه لشکر زابل و سیستان

Ниҳоданд сар дар паии диўкон

نهادند سر در پی دیوکان

Гўожаҳ заданду суранги баланд

گواژه زدند و سرنگ بلند

Бикуштанд бисёр деви нижанд

بکشتند بسیار دیو نژند