Хусравӣ дорам ки карда даргаи маҳмиз ӯ

خسروی دارم که کرده درگه مهمیز او

Лашгари ҷонҳо лагади кӯби сами шабдиз ӯ

لشگر جانها لگد کوب سم شبدیز او

Чун наад бар ҳам лаби нозук , тавон дидан чу дар

چون نهد بر هم لب نازک، توان دیدن چو در

Ақди дандонҳо аён аз лаъли қандомез ӯ

عقد دندانها عیان از لعل قند آمیز او

Гар кашад бар барги гули Монии зи машктар рақам

گر کشد بر برگ گل مانی ز مشک تر رقم

Кӣ кашад тасвир рӯйу хати анбари без ӯ

کی کشد تصویر روی و خط عنبر بیز او

Дар пас ойина битавон дид рӯйишро зи бас

در پس آئینه بتوان دید رویش را ز بس

Рахна ҳо уфтад дар ӯ аз ғамзаи хўнриз ӯ

رخنه ها افتد در او از غمزه خونریز او

Ончии хори қоқмш бо барг насрин ме кунад

آنچه خار قاقمش با برگ نسرین می کند

Дил нахоҳад дид ҳаргиз аз хаданги тез ӯ

دل نخواهد دید هرگز از خدنگ تیز او

Гар задӣ холид ба ширини акс рӯй хусравам

گر زدی خالد به شیرین عکس روی خسروم

Танг шукр мешудӣ бе шаки дили парвиз ӯ

تنگ شکر می‌شدی بی شک دل پرویز او