эй гашта чу маҷнӯнам дар ишқи ту афсона

ای گشته چو مجنونم در عشق تو افسانه

Аз баҳри худои раҳмӣ бо ин дили девона

از بهر خدا رحمی با این دل دیوانه

Парвонаи сифати моӣим бар гирди рахти доир

پروانه صفت مائیم بر گرد رخت دایر

Вази сӯзу гудози мо ҳеҷат ғаму парво на

وز سوز و گداز ما هیچت غم و پروا نه

Охир нигаҳӣ мекун бар ҳоли ман бедил

آخر نگهی میکن بر حال من بیدل

Чун гашти зи савдояти ҷон аз ҳамаи бегона

چون گشت ز سودایت جان از همه بیگانه

То донаи холатро дар ришта ҷон дидам

تا دانه خالت را در رشته جان دیدم

Моро набӯд корӣ бо сбҳаҳи сад дона

ما را نبود کاری با سبحه صد دانه

Вази ишқи ту зонсонм , расвои ҷаҳони ҷонам

وز عشق تو زآنسانم، رسوای جهان جانم

Хонанд ба дстонм дар масҷиду майхона

خوانند به دستانم در مسجد و میخانه

Тасбеҳи з каф додам , зуннор набандам низ

تسبیح ز کف دادم، زنار نبندم نیز

Ҷузи риштаи гесуятгар риндаму мардона

جز رشته گیسویت گر رندم و مردانه

Гар бода ба кафи ореи холиди ту на ҳушёрӣ

گر باده به کف آری خالد تو نه هشیاری

То пеши назари дории он наргиси мастона

تا پیش نظر داری آن نرگس مستانه