Ба ҷаҳони латифи табъӣ ки зи худ малол дорад

به جهان لطیف طبعی که ز خود ملال دارد

зи ғами Рахш чаҳ гӯям ки дилам чаҳ ҳол дорад

ز غم رخش چه گویم که دلم چه حال دارد

Қадаҳӣ ки ҷони зорам на ба ёд ӯ банушад

قدحی که جان زارم نه به یاد او بنوشد

Ғам ӯ ҳароми бодами дил агар ҳалол дорад

غم او حرام بادم دل اگر حلال دارد

Ба чаман ки нусхаи барад аз даҳан ва Рахш надонам

به چمن که نسخه بُرد از دهن و رخش ندانم

Ки даруни ғунча хӯнасту гул инфеъол дорад

که درون غنچه خون است و گل انفعال دارد

Гунаҳӣ чу ояд аз сари бунаам бар остонаш

گنهی چو آید از سر بنهم بر آستانش

Ба умеди онкии рӯзии ду се поймол дорад

به امید آنکه روزی دو سه پایمال دارد

Чаҳ аҷаб агар барам пай ба ҳдоиқ майонаш

چه عجب اگر برم پی به حدایق میانش

Ба маъонии хаёлӣ ки ҳамин хаёл дорад

به معانی خیالی که همین خیال دارد