Дил ба ёди лаби лаълати сухан аз нӯш накард

دل به یاد لب لعلت سخن از نوش نکرد

Хӯн шуду ҳақи намаки ҳеҷ фаромӯш накард

خون شد و حقّ نمک هیچ فراموش نکرد

Зулфи ту даст ба тороҷи дил мо накушод

زلف تو دست به تاراج دل ما نگشاد

Моҳро то зи шаби тираи сияҳ пӯш накард

ماه را تا ز شب تیره سیه پوش نکرد

Ҳарки дар роҳи ту по аз сар ҳиммат наниҳод

هرکه در راه تو پا از سر همّت ننهاد

Даст бо шоҳиди мақсӯд дар оғӯш накард

دست با شاهد مقصود در آغوش نکرد

Зоҳиран нолаи ҷонсӯзи не аз ҷое буд

ظاهراً نالهٔ جانسوز نی از جایی بود

Ки задандаш ба даҳани охир ва хомӯш накард

که زدندش به دهن آخر و خاموش نکرد

Моҷарое ки зи дили ашк хаёлӣ ме гуфт

ماجرایی که ز دل اشک خیالی می گفت

Суханӣ буд чу дар лек касе гӯш накард

سخنی بود چو دُر لیک کسی گوش نکرد