Он рӯзи маи ин нури саодат ба ҷабин дошт

آن روز مه این نور سعادت به جبین داشت

Каз роҳи адаби пеши рахти рӯ ба замин дошт

کز راه ادب پیش رخت رو به زمین داشت

зи он пеш ки дар кори камони ақли баради пай

ز آن پیش که در کار کمان عقل برد پی

Абрӯии камондори ту бар гӯша камӣн дошт

ابروی کماندار تو بر گوشه کمین داشت

Гар бо ғамат аз неъмат фирдавс кунам ёд

گر با غمت از نعمت فردوس کنم یاد

Доне ки марои васвасаи нафас бар ин дошт

دانی که مرا وسوسهٔ نفس بر این داشت

Умрии сет ки дорем сиррӣ бар қадами фақр

عمری ست که داریم سری بر قدم فقر

Дар ишқи ту худро натавон беҳтар аз ин дошт

در عشق تو خود را نتوان بهتر از این داشت

Бар малик макун такя ки дар зер замин аст

بر ملک مکن تکیه که در زیر زمین است

Он кас ки ҳама рӯй замини зер нигин дошт

آن کس که همه روی زمین زیر نگین داشت

Нақди дилу ҷони сарф раҳат кард хаёлӣ

نقد دل و جان صرف رهت کرد خیالی

Дар даст чу дарвеши ту нақдина ҳамин дошт

در دست چو درویش تو نقدینه همین داشت