Гарчи шаби ғами сохтам чун шамъи ман бо сӯзи худ

گرچه شب غم ساختم چون شمع من با سوز خود

эй дили ту борӣ ёфтӣ аз меҳри рӯйиши рӯзи худ

ای دل تو باری یافتی از مهر رویش روز خود

Акнӯн ки дил побанд туаст аз зулф занҷираш манеҳ

اکنون که دل پابند توست از زلف زنجیرش منه

Яъне манеҳ доми бало бар мурғ даст омӯз худ

یعنی منه دام بلا بر مرغ دست آموز خود

Корам чу дар чанги ғамати мушкил ба қонӯн ме шавад

کارم چو در چنگ غمت مشکل به قانون می شود

Он ба ки созами ҳамчуи не бо нолаи дилсӯзи худ

آن به که سازم همچو نی با نالهٔ دلسوز خود

Аз захми пайкони ғамати сад рахна дорам дар дарун

از زخم پیکان غمت صد رخنه دارم در درون

Гар боварат ноед бипурс аз новаки длдўзи худ

گر باورت ناید بپرس از ناوک دلدوز خود

Гар шоми мардум равшанӣ дорад хаёлӣ аз чароғ

گر شام مردم روشنی دارد خیالی از چراغ

Ҳар шаби маро дар дили ниҳони шамъи ҷаҳони афрӯзи худ

هر شب مرا در دل نهان شمع جهان افروز خود