Гар ҳамчуи неи дам май занам аз сӯзи дил хӯн ме равад

گر همچو نی دم می‌زنم از سوز دل خون می‌رود

Вари хомшм дар чанги дили корам ба қонӯн ме равад

ور خامشم در چنگ دل کارم به قانون می‌رود

Дил аз сар девонагӣ шуд дар паии мақсӯд ва ман

دل از سر دیوانگی شد در پی مقصود و من

Ҳайрон ки он бедасту по давраст раҳ чун ме равад

حیران که آن بی‌دست و پا دور است ره چون می‌رود

То аз сари зулфати сабои буи вафодорӣ шунид

تا از سر زلفت صبا بوی وفاداری شنید

Мастона меояд дар он занҷир ва маҷнӯн ме равад

مستانه می‌آید در آن زنجیر و مجنون می‌رود

Аз дар васлати кони гуҳар дар қаъри Аммон ғам аст

از درّ وصلت کآن گهر در قعر عمان غم است

Чун ёд май оради дилам аз дида Ҷайҳун ме равад

چون یاد می‌آرد دلم از دیده جیحون می‌رود

Афсона хонам чун маро аз зулф озорӣ расад

افسانه خوانم چون مرا از زلف آزاری رسد

Захми чунон Марӣ агар донам ба афсун ме равад

زخم چنان ماری اگر دانم به افسون می‌رود

Гар на хаёлаш дар дарун омад хаёлӣ аз чаҳ рӯ

گر نه خیالش در درون آمد خیالی از چه رو

Нақши хаёли дайгарӣ аз дида берун ме равад

نقش خیال دیگری از دیده بیرون می‌رود