Гавҳари ашкам ки рози дил ҳувайдо ме кунад

گوهر اشکم که راز دل هویدا می‌کند

з он нашуд пинҳон ки бозаши дида пайдо ме кунад

ز آن نشد پنهان که بازش دیده پیدا می‌کند

Ашк агар бе ваҷҳи резади обрӯӣ мо равост

اشک اگر بی‌وجه ریزد آبروی ما رواست

Чун ба рӯ меояд охири ончӣ бо мо ме кунад

چون به رو می‌آید آخر آنچه با ما می‌کند

Нофагар барад аз хатати атрӣ ба сад хӯни ҷигар

نافه گر برد از خطت عطری به صد خون جگر

Рӯсиёҳии байн ки чунаш боз расво ме кунад

روسیاهی بین که چونش باز رسوا می‌کند

Хатм шуд бар дидаи тарзи рости бинӣ ва ҳануз

ختم شد بر دیده طرز راست بینیّ و هنوز

Ҷон ба фикри сарви қадати кор боло ме кунад

جان به فکر سرو قدّت کار بالا می‌کند

Ақл аз сари даҳонати заррае огаҳ нашуд

عقل از سرّ دهانت ذرّه‌ای آگه نشد

Гарчи умрӣ шуд ки фикри ин муаммо ме кунад

گرچه عمری شد که فکر این معمّا می‌کند

Хаёли сарви болояти хаёлиро мудом

خیال سروِ بالایت خیالی را مدام

Андалеби ҷони ҳавои боғ ва саҳро ме кунад

عندلیب جان هوای باغ و صحرا می‌کند