Ояти ҳасанро ки ном вафост

آیت حسن را که نام وفاست

Ту надонистае худо доност

تو ندانسته‌ای خدا داناست

Сарви пеши қадат наме ёрад

سرو پیش قدت نمی یارد

Ки дигар дар чаман барояд рост

که دگر در چمن برآید راست

То куҷо шуд ба дилбарии даҳанат

تا کجا شد به دلبری دهنت

Каз назар давр шуд ки нопидост

کز نظر دور شد که ناپیداست

Гарчи хок дар туро бе ваҷҳ

گرچه خاکِ در تو را بی وجه

Об зад дидаи узри он бар мост

آب زد دیده عذر آن بر ماست

То хаёлӣ гузид сарви қадат

تا خیالی گُزید سرو قدت

Дар ҳамаи кори даст ӯ болост

در همه کار دست او بالاست