Маро ки дӯши зиёдати зиёдаи дардӣ буд

مرا که دوش زِیادت زیاده دردی بود

Ғамӣ набӯд чу мақсӯд ёд кардӣ буд

غمی نبود چو مقصود یاد کردی بود

Дил чу оҳанат аз оҳу нола нарм нашуд

دلِ چو آهنت از آه و ناله نرم نشد

Чаро ки ӣнҳамаи пеши ту гарму сардӣ буд

چرا که اینهمه پیش تو گرم و سردی بود

Марои ҳавои ту рӯзии вазиди андари сар

مرا هوای تو روزی وزید اندر سر

Ки ҳасанат аз чамани оризи ту вирдӣ буд

که حسنت از چمن عارض تو وَردی بود

Гуҳӣ ки ишқ ба Кувайти салои талаби хезад

گهی که عشق به کویت صلا طلب خیزد

зи роҳи сидқ ба ҳар гирд рӯй мардӣ буд

ز راه صدق به هر گرد روی مردی بود

Ҳануз аз гул рӯят надошт ваҷҳеи ҳасан

هنوز از گل رویت نداشت وجهی حُسن

Ки ваҷҳи ошиқи дарвеш рӯй зардӣ буд

که وجه عاشق درویش روی زردی بود

Ҳамин басаст ба ҳашари оби рӯи хаёлӣ ро

همین بس است به حشر آب رو خیالی را

Ки гирди кӯии ту афтодаи ҳамчуи гардӣ буд

که گِرد کوی تو افتاده همچو گردی بود