Ҳиндӯии зулфи ту зони ҳол мушавваш дорад

هندوی زلف تو زآن حال مشوّش دارد

Ки ба тасхири дилами наъл дар оташ дорад

که به تسخیر دلم نعل در آتش دارد

Бо вуҷӯди қади дилҷӯии ту эй нахли мурод

با وجود قد دلجوی تو ای نخل مراد

Хешро сарв сеӣ кист ки саркаш дорад

خویش را سرو سهی کیست که سرکش دارد

Ба висолат ки надорад ҳаваси боғи биҳишт

به وصالت که ندارد هوس باغ بهشت

Ҳарки дар хона чу ту ҳур ва париваш дорад

هرکه در خانه چو تو حور و پریوش دارد

Соқиои бода бе ғаши даҳ ва мадҳушам кун

ساقیا بادهٔ بی غش ده و مدهوشم کن

Ки ба сўдоздгони ақли сар ғаш дорад

که به سودازدگان عقل سرِ غش دارد

Чу хаёлии з ту дорад тамаъи вақти хушӣ

چو خیالی ز تو دارد طمع وقت خوشی

Хуш дилаш кун ки худои вақти туро хуш дорад

خوش دلش کن که خدا وقت تو را خوش دارد