Моро зи рӯзгори ғами рӯзгори бас

ما را ز روزگار غمِ روزگار بس

Ҷавру ҷафои дилбари зебои изори бас

جور و جفایِ دلبر زیبا عذار بس

Чашм аз ҷаҳону халқи ҷаҳон , сахт баста ем

چشم از جهان و خلق جهان، سخت بسته ایم

Зеро барои мо карами кирдигори бас

زیرا برای ما کَرَمِ کردگار بس

Аз ҳарчӣ хуб рӯйу глндому сарвқад

از هرچه خوب روی و گلندام و سروقد

Моро , ишоратии зи ду абрӯии ёри бас

ما را، اشارتی ز دو ابروی یار بس

Аз нолаҳои сӯхтаи ҷонони рӯзгор

از ناله های سوخته جانان روزگار

Дар боғи даҳри нағмаи мурғи ҳазор бас

در باغ دهر نغمهٔ مرغِ هزار بس

Бар ҷӯйбори умри хаёлӣ чу бенгарӣ

بر جویبار عمر خیالی چو بنگری

Ашки равони дидаи шаби зиндаи дори бас

اشک روانِ دیدهٔ شب زنده دار بس