Рӯзгории сет ки аз ғояти нодонии хеш

روزگاری ست که از غایت نادانی خویش

Чун хатати номаи сиёҳами зи парешонеи хеш

چون خطت نامه سیاهم ز پریشانی خویش

Ончунон куфри сари зулфи ту бадномам кард

آنچنان کفر سر زلف تو بدنامم کرد

Ки хаҷал мешавам аз номи мусулмонии хеш

که خجل می شوم از نام مسلمانی خویش

Саркашӣ нест диламро ки туро саҷда накард

سرکشی نیست دلم را که تو را سجده نکرد

Хоки роҳи ту нёзрд ба пешонии хеш

خاک راه تو نیازرد به پیشانی خویش

Ҳечкас аз гунаҳи ишқ батон тавба накард

هیچکس از گنه عشق بتان توبه نکرد

Ки пушаймон нашуд охири зи пушаймонии хеш

که پشیمان نشد آخر ز پشیمانی خویش

Оқибати ишқи зи рухи пардаи даъвии бардошт

عاقبت عشق ز رخ پردهٔ دعوی برداشت

То хаёлӣ кунад иқрор ба ҳайронии хеш

تا خیالی کند اقرار به حیرانی خویش