эй рафиқон ба шаби ҳиҷр чу аз оташи ман

ای رفیقان به شب هجر چو از آتش من

Шамъро сӯхти дил аз ғуссаи чароғаши равшан

شمع را سوخت دل از غصّه چراغش روشن

Сар на печами зи ризои ту агар теғи занӣ

سر نه پیچم ز رضای تو اگر تیغ زنی

Чаҳ кунам гар нануҳум ҳукми худоро гардан

چه کنم گر ننهم حکم خدا را گردن

Нест дар даври ту бе нолаи зори он сари кӯ

نیست در دور تو بی نالهٔ زار آن سر کو

Хуш буд мавсими гули нағмаи мурғони чаман

خوش بود موسم گل نغمهٔ مرغان چمن

Ҳаркии лаъли лаби сероби туро бад гуяд

هرکه لعل لب سیراب تو را بد گوید

Грҳмаҳи чашма Хизраст ки хокаш ба даҳан

گرهمه چشمهٔ خضر است که خاکش به دهن

Гар нахоҳӣ ки чу гул чок шавад перҳанат

گر نخواهی که چو گل چاک شود پیرهنت

Бегуноҳӣ накаш аз дасти хаёлии доман

بی گناهی نکش از دست خیالی دامن