эй дил ба тариқии сӯии зулфаш агар уфтӣ

ای دل به طریقی سوی زلفش اگر افتی

Парҳез аз он ҳалқа , мабодо ки дроФтӣ

پرهیز از آن حلقه، مبادا که درافتی

Зинҳор чу ман дар қадамаши сари нуҳум эй ашк

زنهار چو من در قدمش سر نهم ای اشک

Ту низ равони ое ва дар по ба сари уфтӣ

تو نیز روان آیی و در پا به سر افتی

Арбоби назарро зи тамошои рухи дӯст

ارباب نظر را ز تماشای رخ دوست

Монеъи туе эй пардаи худоё ки броФтӣ

مانع تویی ای پرده خدایا که برافتی

Ман баъди ману раҳгузари кӯии ту то ҳашар

من بعد من و رهگذر کوی تو تا حشر

Бошад ки ба доми ман аз ин раҳгузари уфтӣ

باشد که به دام من از این رهگذر افتی

Зоин беш манеҳ пой ба рӯй ману андеш

زاین بیش منه پای به روی من و اندیش

Зони дам ки ба ногуҳ чу сиришк аз назари уфтӣ

زآن دم که به ناگه چو سرشک از نظر افتی

Зони бода ки ҷомаши лаб ёраст хаёлӣ

زآن باده که جامش لب یار است خیالی

Тарсам ки чу ёбии хабарии бихбри уфтӣ

ترسم که چو یابی خبری بیخبر افتی