Бо шамъ чу гуфтам ки нишони ғам дил чист

با شمع چو گفتم که نشان غم دل چیست

Аз сӯзи дили сӯхта оҳӣ зад ва бигирист

از سوزِ دل سوخته آهی زد و بگریست

Гирам ки шавам зи оби Хизри зиндаи ҷовид

گیرم که شوم ز آب خِضر زندهٔ جاوید

Чун хок нашуд дар раҳи ту хок бар он зист

چون خاک نشد در ره تو خاک بر آن زیست

Ҷое ки ниҳоли қади раъноӣ ту бошад

جایی که نهالِ قد رعنای تو باشد

Гар сарв чаман бошаду не ҳар ду мусовӣаст

گر سرو چمن باشد و نی هر دو مساویست

Бошад ки саги кӯии ту бар дида наад пой

باشد که سگ کوی تو بر دیده نهد پای

Моро ҳавас инаст аз ӯ пресс ки бар чист

ما را هوس این است از او پرس که بر چیست

Шухӣ ки кашад теғи ҷафои ғамза ёр аст

شوخی که کشد تیغ جفا غمزهٔ یار است

Ёрӣ ки аз ӯ хӯни хаёлӣ талабад кист ?

یاری که از او خون خیالی طلبد کیست؟