То сунбули зулфати хабар аз гулшан ҷон гуфт

تا سنبل زلفت خبر از گلشن جان گفت

Қадати сухан аз ростии сарв равон гуфт

قدّت سخن از راستی سرو روان گفت

Онии сети туро дар маи рухсор ки натавон

آنی ست تو را در مه رخسار که نتوان

То рӯзи қиёмати сифати хӯбӣ он гуфт

تا روز قیامت صفت خوبی آن گفت

Анвори дилу сӯзи забони ҷусти зи ман шамъ

انوار دل و سوز زبان جست ز من شمع

з онаст ки дили рози ту пӯшед ва забон гуфт

ز آنست که دل راز تو پوشید و زبان گفت

Хоҳам ки ба ҷони рози саги кӯй ту гӯям

خواهم که به جان راز سگ کوی تو گویم

Аммо сухани дӯст ба душман натавон гуфт

امّا سخن دوست به دشمن نتوان گفت

То дид хаёлӣ ки ба аз ҷону ҷаҳонӣ

تا دید خیالی که به از جان و جهانی

Ҷон дод ба савдои туу тарк ҷаҳон гуфт

جان داد به سودای تو و ترک جهان گفت