Хатат чун аз саводи шаб рақам зад сафҳаи ма ро

خطت چون از سواد شب رقم زد صفحهٔ مه را

Бар ӯ дидам ба машктар навиштаи боруки аллоҳ ро

بر او دیدم به مشکِ تر نوشته بارک الله را

Чу бибаредӣ сари зулфинро умед ме дорам

چو ببریدی سر زلفینِ را امّید می‌دارم

Ки наздикаст ҳангоми саҳари шабҳои кӯтаҳ ро

که نزدیک است هنگام سحر شب‌های کوته را

Мапурс аз аҳли сӯрати моҷарои ошиқӣ эй дил

مپرس از اهل صورت ماجرای عاشقی ای دل

Каз ин маънӣ вуқуфӣ нест ҷузи дилҳои огаҳ ро

کز این معنی وقوفی نیست جز دل‌های آگه را

Агарчӣ хешро наргис зоҳл дид ме дорад

اگرچه خویش را نرگس زاهل دید می‌دارد

Чу некӯи бенгарӣ ӯ ҳам ба кӯрӣ меравад раҳ ро

چو نیکو بنگری او هم به کوری می‌رود ره را

Хаёлии дӯш аз он маънии зи тасбеҳи ту дам ме зад

خیالی دوش از آن معنی ز تسبیح تو دم می‌زد

Ки таълим сухан мекард мурғони саҳаргаҳ ро

که تعلیم سخن می‌کرد مرغانِ سحرگه را