эй бар камоли қудрати ту ақли кули гувоҳ

ای بر کمال قدرت تو عقل کل گواه

Бар бар лавҳи кибриёеи ту тўқиъи лои илоҳ

بر بر لوح کبریایی تو توقیع لا اله

Ошуфтагони хоки раҳати раҳравони дайн

آشفتگان خاک رهت رهروان دین

Дардии кашони ҷони ғамати соликони роҳ

دردی‌کشان جان غمت سالکان راه

Аз шабнами атои ту як қатраи баҳру кон

از شبنم عطای تو یک قطره بحر و کان

Вази пуртӯии ҷамоли ту як зарраи меҳру моҳ

وز پرتوی جمال تو یک ذره مهر و ماه

Мурғи умед аз кафи ҷӯади ту донаи ҷӯй

مرغ امید از کف جود تو دانه‌جوی

Дасти ниёз бар дил дар адли ту додхоҳ

دست نیاز بر دل در عدل تو دادخواه

Номи ту сайқалии сет каз ойинаи вуҷӯд

نام تو صیقلی ست کز آئینه وجود

Беруни барад ба нури хиради занги иштибоҳ

بیرون برد به نور خرد زنگ اشتباه

Султони иззати ту ба фармон кун факон

سلطان عزت تو به فرمان کن فکان

Гирд аз раҳ вуҷӯд баровард бе сипоҳ

گرد از ره وجود برآورد بی سپاه

Осор сунъ туаст ки бар тоқи нилгун

آثار صنع توست که بر طاق نیلگون

Субҳи сифед рӯй намӯд аз шаби сиёҳ

صبح سفید روی نمود از شب سیاه

Анвор ҳасан туаст ки аз ҷайби осмон

انوار حسن توست که از جیب آسمان

Хуршед сар кашид чу Юсуфи қамари зи чоҳ

خورشید سر کشید چو یوسف قمر ز چاه

Онҷо ки оби лутфи ту сад неш гашта нӯш

آنجا که آب لطف تو صد نیش گشته نوش

Вонҷо ба боди қаҳри ту сад кӯҳ гашта коҳ

وانجا به باد قهر تو صد کوه گشته کاه

Гоҳ аз ҷони ту барад ба сафои пери дрднўш

گاه از جان تو برد به صفا پیر دردنوش

Гоҳ аз ту хӯн хӯрд ба ҷафои Тифл бе гуноҳ

گاه از تو خون خورد به جفا طفل بی‌گناه

Бунаади насими лутфи ту дар нофи лолаи машк

بنهد نسیم لطف تو در ناف لاله مشک

Бандади сумуми қаҳри ту бар шохи гули гиёҳ

بندد سموم قهر تو بر شاخ گل گیاه

Мӯсо кулем боргаҳ туасту посбон

موسی کلیم بارگه توست و پاسبان

Фиръавни ронда назар туасту подшоҳ

فرعون رانده نظر توست و پادشاه

Тоъат чаҳ суди зоҳиди прҳизкор ро

طاعت چه سود زاهد پرهیزکار را

Гар бар дар қабул тўош нест обу ҷоҳ

گر بر در قبول تواش نیست آب و جاه

эй онкии соликон дар куброот ро

ای آنکه سالکان در کبریات را

Набӯд ба ҷузи срдоқи эҳсони ту паноҳ

نبود به جز سرداق احسان تو پناه

Бахшой бар камол ки нуқсон пазир нест

بخشای بر کمال که نقصان‌پذیر نیست

Гар бар хуранд аз ту муҳибони боргоҳ

گر بر خورند از تو محبان بارگاه