Чаро ба тӯҳфаи дардам ҳамеша нанавозӣ

چرا به تحفه دردم همیشه ننوازی

Ба ноз ва шева насӯзӣ мароу нгдозӣ

به ناز و شیوه نسوزی مرا و نگدازی

Хаси тўоими ҳамаи кори хас чаҳ бошад сӯз

خس توایم همه کار خس چه باشد سوز

Ту оташӣ ва туоне ки кори мо созӣ

تو آتشی و توانی که کار ما سازی

Ба дасти ниғи ту кори ҷароҳати дили риш

به دست نیغ تو کار جراحت دل ریش

Моам но шуда хоҳам ки аз сари оғозӣ

مام نا شده خواهم که از سر آغازی

Ба зер по шаканд ҳарчӣ уфтад ин аҷибаст

به زیر پا شکند هرچه افتد این عجیبست

Ки бишиканади дилам аз зер по наяндозӣ

که بشکند دلم از زیر پا نیندازی

Набарди даст ба зулфати сабо ба бозӣ низ

نبرد دست به زلفت صبا به بازی نیز

Ҳариф зер бараст ва намехӯрд бозӣ

حریف زیر برست و نمی‌خورد بازی

Агар чаҳ сарвари бустон санавбар омаду сарв

اگر چه سرور بستان صنوبر آمد و سرو

Туро расад басари сарварони сарафрозӣ

ترا رسد بسر سروران سرافرازی

Камол боз гузидӣ ҳавои қомати бор

کمال باز گزیدی هوای قامت بار

Бадат мёд ки мурғи баланди парвозӣ

بدت میاد که مرغ بلند پروازی